101 χρόνια Ολυμπιακός: Ένα κοινωνικό φαινόμενο…
Δεν είναι απλά ένας σύλλογος, είναι κάτι άλλο που το εισπράττεις μόνο αν τον έχεις υποστηρίξει. Ο Διονύσης Βερβελές γράφει στο Athletiko για τα 101 χρόνια του Ολυμπιακού…
Άφησε… πίσω του έναν αιώνα, έχει μπει στον δεύτερο και συνεχίζει. Ο Ολυμπιακός, στις 10 Μαρτίου 2026, συμπληρώνει 101 χρόνια ζωής. Ο μεγαλύτερος σύλλογος της χώρας, με μεγάλες και ξεχωριστές στιγμές σε Ελλάδα και Ευρώπη, συνεχίζει με στόχο ακόμη περισσότερα στο μέλλον. Γι’ αυτό πρωταγωνιστεί άλλωστε, γιατί δεν συμβιβάζεται, γιατί γεννήθηκε για την κορυφή.
Όταν στις 10 Μάρτη του 1925 ερχόταν η ίδρυση του συλλόγου, λίγοι θα είχαν στο μυαλό τους τι μπορούσε να ακολουθήσει. 101 χρόνια μετά, κάθε οπαδός του Ολυμπιακού, έχει πολλούς λόγους να είναι περήφανος. Λένε πολλοί πως τον μεγάλο σύλλογο τον κάνουν οι επιτυχίες, οι τίτλοι. Δεν είναι μόνο αυτοί, όμως. Μεγάλο σε κάνουν και οι δύσκολες στιγμές, να αντέχεις σε αυτές. Υπήρχε κόσμος που έκλαψε στην πάροδο των ετών. Η αδυναμία του Ολυμπιακού να κάνει «διπλό» στο Champions League γινόταν αντικείμενο καζούρας, αλλά λίγο πριν κλείσει τα 100 του χρόνια, με την κατάκτηση του Conference League, έγραψε ιστορία κι έκανε απόσβεση.
Το να είσαι Ολυμπιακός, στα δικά μου μάτια είναι κάτι το ξεχωριστό. Από μικρό παιδί, έβλεπα το σήμα με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο κι ένιωθα δέος. Όταν δε, μπήκα στο χώρο της δημοσιογραφίας, ζώντας μεγάλες στιγμές, τίτλους, νίκες, μόνο ευτυχισμένος μπορώ να νιώθω. Και κυρίως, γιατί έκανα το χόμπι μου επάγγελμα, στο πλευρό της μεγαλύτερης ομάδας της χώρας. Γράφοντας και τα βιβλία, που θα μείνουν σε κάποια ράφια οπαδών, αποτυπώνοντας την «ερυθρόλευκη» ιστορία.
«Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε»
Δεν είναι τα 48 πρωταθλήματα που σε κάνουν μεγάλο. Είναι όλη η διαδρομή. Γιατί μέσα σε αυτά τα 101 χρόνια, ο Ολυμπιακός είχε και μεγάλους αντιπάλους. Όπως και έχει γαλουχηθεί ένα σύστημα για να τον πολεμά, όποιος και αν ήταν στη θέση του προέδρου, πολύ περισσότερο δε τα τελευταία χρόνια, επί Βαγγέλη Μαρινάκη. Κι αυτός, όμως, επειδή το Καραϊσκάκη το έζησε από τον πατέρα του Μιλτιάδη, μεγάλωσε με την ιδέα του Ολυμπιακού, στα 16 χρόνια προεδρίας του στο ποδοσφαιρικό τμήμα, με 19 τίτλους είναι ο πιο πετυχημένος. Αντέχει κόντρα σε πολλούς και το μοτό «συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε» που ορισμένοι από τους… απέναντι χλεύαζαν, το έκανε εφαρμογή, όχι μόνο με την κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού για την ομάδα ανδρών, αλλά και με το Youth League. Όταν στις κληρώσεις της UEFA λένε, «ο Ολυμπιακός η μοναδική ομάδα με δύο ευρωπαϊκά τρόπαια στην ίδια χρονιά μάλιστα», έχει το παράσημό του.
Τόσα χρόνια, μεγάλοι παίκτες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου φόρεσαν την ερυθρόλευκη φανέλα. Ο καθένας με την αδυναμία του. Οι παλιοί με τον Δεληκάρη, τον Σιδέρη, τον Μποτίνο, τον Γιούτσο και άλλους. Ο Αναστόπουλος με τον Μητρόπουλο αργότερα, ξένοι που ο καθένας άφησε το αποτύπωμά του. Από τους Ρώσους στα δύσκολα χρόνια που χαρακτηρίστηκαν ως «πέτρινα», στον Ντέταρι και μετά, στην αυτοκρατορία. Ο μεγάλος αρχηγός Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, ο Τζιοβάνι, ο Ριβάλντο, πάρα πολλοί μεγάλοι παίκτες. Ο Ελ Αραμπί, ο Ελ Κααμπί, από τους μεγαλύτερους σκόρερ της «ερυθρόλευκης» ιστορίας, εκατοντάδες ποδοσφαιριστές που έδωσαν τα πάντα για τον Ολυμπιακό. Έβαλαν το λιθαράκι τους, σε αυτά τα 101 χρόνια ιστορίας, βοήθησαν όλοι τους να μεγαλώσει κι άλλο ο Ολυμπιακός.
Από το «γιατί» στην καταξίωση...
Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια, ήταν πως άλλαξε επίπεδο και στην Ευρώπη. Από εκείνο το «γιατί;» στο γκολ του Κόντε, στην κατάκτηση του Conference League. Η βραδιά της 29ης Μάη 2024 και… ξημερώνοντας 30 μετά την παράταση και την απονομή, δεν θα ξεχαστεί από κανέναν. Είτε ήταν στη Νέα Φιλαδέλφεια είτε σε μια πλατεία για να δει από γιγαντοοθόνη τον τελικό με την Φιορεντίνα. Πόσα δάκρυα χαράς, λύτρωσης, για ένα λαό που ποτέ δεν γύρισε την πλάτη. Ακόμη και στα δύσκολα. Μπορεί να έχει πικραθεί, να έχει απογοητευθεί, αλλά γυρίζει όλο τον κόσμο με κόστος χρήματα και χρόνο, για να δει την αγαπημένη του ομάδα. Και αυτός, θα είναι πάντα πάνω από όλους και όλα. Γενιές Ολυμπιακών μεγαλώνουν, σίγουρα η αυτοκρατορία των τελευταίων 30 ετών έχει βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό.
Ο Ολυμπιακός ωστόσο, δεν θα σταματήσει εδώ. Από το 2004 στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», αλλά με όραμα την επέκτασή του σε ένα γήπεδο 50.000 θέσεων. Το τρέχει, το θέλει, θα γίνει. Καλά να είμαστε να το δούμε κι έτσι το γήπεδο. Και πάντα, όραμα θα υπάρχει, θα μπαίνει κάτι άλλο. Ποιος θα πίστευε ότι θα έρθει ευρωπαϊκό κάποτε; Σύνθημα ήταν κι έγινε… Και όταν είσαι στον Ολυμπιακό, από οποιοδήποτε πόστο, έχεις κάθε λόγο να βλέπεις ψηλά, να βάζεις νέους στόχους, να κοιτάζεις να τους υλοποιήσεις.
Ο Ολυμπιακός είναι κοινωνικό φαινόμενο
Προφανέστατα και ο Ολυμπιακός δεν είναι μόνο το ποδοσφαιρικό τμήμα. Έχει καταγράψει μεγάλες επιτυχίες στο μπάσκετ, όπως και στον ερασιτέχνη. Ευρωπαϊκοί τίτλοι, εκατοντάδες τίτλοι εντός των συνόρων, στιγμές περηφάνιας κι εκεί. Και δεν είναι συμπτωματικό, πως είναι από τους πιο επιτυχημένους πολυαθλητικούς συλλόγους στην Ευρώπη, με διακρίσεις σε πολλά αθλήματα. Όπως και μέσα από όλη αυτή τη διαδρομή, πολλοί αθλητές του διακρίθηκαν σε ατομικά αγωνίσματα. Παιδιά που δεν έχουν γενναία συμβόλαια, που δίνουν τη δική τους καθημερινή μάχη για την προπόνησή τους και να σταθούν σε υψηλό επίπεδο.
Ο Ολυμπιακός είναι κοινωνικό φαινόμενο, όχι απλά μία ομάδα. Η βάση των οπαδών του, το αποδεικνύει για τα καλά αυτό. Έχοντας ζήσει κόσμο στα social media, αλλά και στις εκπομπές στο ραδιόφωνο τόσα χρόνια, έχω ακούσει πολλά παραδείγματα για το πως ο Ολυμπιακός τους δίνει ζωή. Πως τους έχει κάνει σε δύσκολες προσωπικές στιγμές να βρουν το… γιατρικό τους, να τους κάνει καλά. Και όταν αυτό συμβαίνει από την ομάδα που αγαπάς, είναι ξεχωριστό συναίσθημα και αποδεκτό, όποια ομάδα και αν υποστηρίζει ο καθένας. Το εισπράττεις και κάθε χρόνο, στο μνημόσυνο της Θύρας 7. Τα χρόνια περνούν, πλέον είναι 45 μετά την τραγωδία της 8ης Φεβρουαρίου 1981, αλλά ο κόσμος και δεν ξεχνά, αλλά και τιμά τα 21 παιδιά που έχασαν την ζωή τους για την αγαπημένη τους ομάδα.
Να είστε περήφανοι για την ομάδα σας, να την αγαπάτε. Και στις δύσκολες εποχές που ζούμε, με τόσα προβλήματα για τον κόσμο, να μην την… ισοπεδώνετε εύκολα. Να στηρίζετε, να κάνετε κριτική, αλλά να μην την απαξιώνετε. Γιατί ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος, είναι το σήμα της περηφάνιας, της συγκίνησης, της λατρείας για τον Ολυμπιακό που ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου του 1925. Οι εποχές έχουν αλλάξει και η ομάδα δεν… γκρεμίζεται από μία ήττα. Εκεί θα είναι, για τις επόμενες γενιές. Και όταν η μετάβαση γίνεται με σεβασμό στην ιστορία, αλλά και το βλέμμα στο μέλλον, τότε τα καλύτερα είναι μπροστά.
Χρόνια πολλά Ολυμπιακέ, 101 τα χρόνια και συνεχίζεις να γράφεις ιστορία…
