Έχασε, αλλά πάλεψε, ή μήπως πάλεψε, αλλά έχασε….

Το μυστικό της επίτευξης των μεγάλων στόχων είναι να κοιτάς το σημείο που βρίσκεσαι, αλλά να βλέπεις το τέλος, εκεί που θες να φτάσεις. Αυτό που θες να γίνεις. 

Στο Τελ Αβίβ, ο Παναθηναϊκός των μυρίων αναμενόμενων κι αναπάντεχων προβλημάτων, ηττήθηκε, αλλά πάλεψε σκληρά, βρήκε έναν εαυτό που περισσότερο από το ταλέντο στηρίχθηκε στο τσαγανό και τη νοοτροπία του street fight.

Ταυτόχρονα όμως, ο Παναθηναϊκός, στο Τελ Αβίβ με τα ισχυρά, μόνιμα υποστηλώματά του,όπως ο Ναν και ο Οσμάν, να (του) λείπουν, πάλεψε σκληρά, σύρθηκε στη …λάσπη μία σκυλομαχίας, αλλά έχασε. Ηττήθηκε. 

Και το ερώτημα είναι, σε ποιες από τις δύο αντιθετικές προτάσεις θέλει να σταθεί ολόκληρος ο οργανισμός… Στο:

…αλλά πάλεψε 

ή στο 

…αλλά ηττήθηκε!

Στην αρχή την σεζόν, είναι μάταιο να επιλέξεις τον έναν δρόμο, ή τον άλλον. Πλέον, όμως, κι ενώ η σεζόν έχει καβαλήσει το βιράζ της μισής απόστασης και η αξία κάθε αγώνα τούδε και στο εξής αυξάνεται, μάλλον δεν υπάρχει τέτοια πολυτέλεια. 

Ο Παναθηναϊκός, οι παίκτες, ο Αταμαν, πρέπει να βλέπουν εκεί που θέλουν να φτάσουν. Τα περιθώρια στενεύουν.

Αν η σεζόν τελείωνε σήμερα, οι πράσινοι, θα έπαιζαν σε ένα και μοναδικό παιχνίδι στο ΟΑΚΑ με τον Ερυθρό Αστέρα, την ελπίδα να εξασφαλίσουν την πρόκριση στα πλέι οφ. Και σε περίπτωση νίκης, θα ταξίδευαν στη Βαλένθια, ή στο Κάουνας, για να κάνουν all in, σε ακόμα ένα (και μοναδικό) παιχνίδι πρόκρισης στα πλέι οφς. 

Δεν ήταν αυτά ακριβώς τα όνειρα στην αρχή της σεζόν. 

Ο υπολειπόμενος χρόνος των 14 αγωνιστικών, είναι αρκετός, αλλά όχι άφθονος. 

Είναι αρκετός για να λυθούν εγγενή προβλήματα, αλλά όχι άφθονος που να επιτρέπει στον κόουτς Αταμαν να πειραματίζεται αφειδώς. 

Ανάμεσα στους μώλωπες και τα ρετάλια που αφήνει πίσω του ένας αγώνας δύναμης όπως αυτός με την Μακάμπι, υπάρχουν κάποιες εικόνες που προκαλούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. 

Στα έξι τρίποντα που εκτελεί ο Ταμίρ Μπλατ, απέναντί του, συναντά έξι (!!!), διαφορετικούς αντιπάλους. 

1ο Εύστοχο: Καλαϊτζάκης

2ο Εύστοχο: Σλούκας

3ο Εύστοχο: Σορτς

4ο Εύστοχο: Τολιόπουλος

5ο Εύστοχο Ρογκαβόπουλος

6ο Άστοχο: Σορτς (αλλά ήδη τον έχει αναλάβει ο Γκραντ, που τον έχασε μετά το επιθετικό ριμπάουντ). 

Επίσης…

Για έναν παίκτη που παίζει στην Ευρωλίγκα επί πολλά χρόνια και είναι πολύ συγκεκριμένος ο τρόπος που μπορεί να απειλήσει (τρίποντο και pull up), ο Παναθηναϊκός χρησιμοποιεί drop άμυνα στο πρώτο ημίχρονο (ειδικά όταν τον μάρκαρε ο 36χρονος Σλούκας ήταν βούτυρο στο ψωμί του) και στο δεύτερο προσπαθεί να εφαρμόσει ένα soft hedge, κάτι που οι άμεσα εμπλεκόμενοι δεν έχουν αντιληφθεί, με εξαίρεση τον Χολμς (που το εφαρμόζει στην τρίτη εκτέλεση) και τον Σαμοντούροφ.

Η εικόνα του Τολιοπούλου, στο τέταρτο τρίποντο, να διαμαρτύρεται στον Ρογκαβόπουλο που μετά το Pick δεν εμφανίστηκε εγκαίρως και αντίστοιχα αυτή του Ρογκαβόπουλου, λίγο αργότερα, να διαμαρτύρεται στον Γιούρτσεβεν για τον ίδιο λόγο, δείχνει ότι κάτι δεν έχει πάει καλά στην μεταφορά ή στην αντίληψη της πληροφορίας. Η απόγνωση, τα σηκωμένα χέρια και η διαμαρτυρία προς τους συμπαίκτες το επιβεβαιώνει. 

Σε αυτό το πρόβλημα, τη λύση πρέπει να βρει ο κόουτς Αταμαν… Από την αρχή του αγώνα, κι όχι όταν μετά το 5/5 του Μπλατ αποφάσισε να αναθέσει την αναχαίτιση του στον Γκραντ. Ένα μεγάλο κακό είχε ήδη γίνει. 

Ο κόουτς Αταμαν όμως, έχει ευθύνη να βρει τη λύση και στην περίπτωση του Τι Τζέι Σορτς. 

Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι στο Γκαντ Ελιάου και μετά το παρκάρισμα στον αγώνα με την Μπασκόνια, ο Αμερικάνος έδειξε ετοιμότητα και έκανε step up. 

Αντίθετα, προσωπικά θεωρώ ότι ο Σορτς, που προς τιμήν του έχει όλα τα ιδανικά του τέλειου επαγγελματία, έχασε μία πολύ μεγάλη ευκαιρία. 

Σε τρεις περιπτώσεις στο κλείσιμο του αγώνα πήρε αυτός την απόφαση να βάλει σφραγίδα. Απέτυχε και στις τρεις. Ένα mid range, ένα λέι απ εντελώς αμαρκάριστο, κι ένα τρίποντο. 

Κι αυτή είναι δίκη του ευθύνη…

Όπως όμως, είναι ευθύνη του κόουτς Αταμαν, να επεμβαίνει όταν ο αντίπαλος χρησιμοποιεί αλλαγές και ο ψηλός που πέφτει πάνω στον Σορτς τον περιμένει με απόσταση 3-4 μέτρων, προβοκάροντας τον παίκτη να σουτάρει. 

Για ένα παιδί όπως ο Σορτς, που δεν έχει βρει ακόμα ούτε το χώρο του, ούτε το ρόλο του στο νέο περιβάλλον του, αυτή η κατάσταση είναι η χειρότερη που μπορεί να συμβεί. Χωρίς βοήθεια από τον πάγκο που θα δώσει κατευθύνσεις και στον Σορτς αλλά και στους συμπαίκτες του και χωρίς την αυτοπεποίθηση της θεμελίωσης της παρουσίας σε έναν οργανισμό, το μυαλό είναι εύκολο να πολτοποιηθεί. 

Ο Σορτς έπαιξε για την ομάδα του. Κάθε απόφαση που πήρε ήταν για να βοηθήσει αυτή, όχι τον εαυτό του. 

Η ομάδα όμως, ο τρόπος λειτουργίας της, κατά πόσο βοηθάει τον Σορτς; 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν μία κατ εξοχήν φιλοσοφία που στηρίζεται στο Pick n Roll περιμένει από τον Σορτς να την υποτηρίξει χωρίς να γίνουν οι προσαρμογές που θα αναδείξουν τα δυνατά σημεία του, η συνταγή δε θα πετύχει. 

Ο Σορτς δεν είναι παίκτης του μισού γηπέδου. Είναι παίκτης του ρυθμού. Και ρυθμός σε μία ομάδα δεν υπάρχει μόνο όταν τρέχει. Ρυθμός και μάλιστα πολύ γρήγορος υπάρχει κι όταν μία ομάδα ξέρει να παίζει στο μισό γήπεδο με ταχύτητα, με διαρκή κίνηση, με καλές αποστάσεις, που θα αποσυντονίσουν την άμυνα. Αυτό χρειάζεται ο Σορτς για να λάμψει… Ρυθμό και διαρκή κίνηση στο set παιχνίδι.  Όχι στατικότητα, αναμονή και σεταρισμένο Pick n Roll, όπου διακρίνεται μαεστρικά ο Κώστας Σλούκας. 

Κι αυτό σίγουρα δεν είναι ευθύνη του Τι Τζέι Σορτς.