Ενα γιατί, χωρίς διότι για μία νίκη επιβίωσης!

Διαβάζεις τις τοποθετήσεις αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα στο T-Center και… Μέχρι και θαυμασμός σε πιάνει. O ΜVP του Φάιναλ Φορ της προηγούμενης σεζόν, δηλώνει ταπεινά στρατιώτης στις υπηρεσίες των πνευματικών και αγωνιστικών ηγετών της νέας ομάδας του, του Σλούκα και του Ναν. 

Ο Χουάντσο, αφού έχει κολυμπήσει όλο το βράδυ στη λάσπη και στη μουτζούρα για να στήνει αμυντικά αναχώματα, αποκαλύπτει πως σαν άλλος Ντ’ Αρτανιάν, ζήτησε από τον “Βασιλιά” του, τον Κέντρικ Ναν να δείξει το δρόμο για να τον ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι. 

Τόσα πανίσχυρα “εγώ” εθελουσίως σμπαραλιασμένα. Συρρικνωμένα σε ένα κουκούλι. Για να πετάξουν όλα μαζί, σαν Πεταλούδα. 

Σκέφτεσαι ότι τέτοια πνευματική υγεία, όταν συνδυάζεται με τόσο άφθονο ταλέντο, είναι αδύνατον να νικηθεί, 

Κι όμως, η εικόνα σε διαψεύδει. Κι αναρωτιέσαι… “Γιατί;”

Γιατί, ακόμα μία φορά, σε ακόμα έναν “τελικό” ο Παναθηναϊκός έδειξε τόσο αδύναμος να ελέγξει από την αρχή ένα ματς που θα καθόριζε την τύχη του;

Γιατί, απέτυχε και πάλι να κόψει από το πρώτο λεπτό το βήχα στον ευθέως ανταγωνιστικό για μία θέση στην 6άδα, αντίπαλό του;

Γιατί χρειάστηκε η βαθιά έκρηξη αποδοκιμασίας του κόσμου στο 28’;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχει “διότι”. Μόνο κάποιες στερεοτυπικές απαντήσεις. “Συμβαίνουν αυτά… Παίζει και ο αντίπαλος” ακούστηκε κάποια στιγμή. Αν ήταν η πρώτη φορά, θα είχε νόημα. Ήταν η πολλοστή όμως.  

Για μία ομάδα που έχει συγκεντρωμένη τόση ποιότητα (υπογεγραμμένη και αποτυπωμένη συμβατικά και σε χρηματική αξία), αλλά έχει υποστεί 6 ήττες στο δικό της άντρο, που έχει χάσει εκεί ακόμα και από τον Κολοσσό, που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο του αποκλεισμού, απαντήσεις τύπου “Συμβαίνουν αυτά”, δεν συναντούν πουθενά το πρόβλημα.

Ο Παναθηναϊκός, στο 28ο λεπτό του αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα, βρισκόταν με το ένα πόδι στο σκοτεινό μονοπάτι του αποκλεισμού.  Το πρόβλημα είναι ότι το ήξεραν όλοι όσοι βρισκόταν στο ΟΑΚΑ. 

Και ξαφνικά (ίσως και όχι) ο Παναθηναϊκός από το 28 μέχρι το 40 φοράει τη στολή του αλύγιστου διεκδικητή τροπαίου. 

Στο πρώτο ημίχρονο ο Αστέρας χτυπάει μία προς μία, όλες τις αδυναμίες του Παναθηναϊκού, ξεδιπλώνοντας μία προς μία τις δικές του αρετές. 

Ηταν γνωστό πως είναι η κορυφαία της Λίγκας στα επιθετικά ριμπάουντ. Στο glass floor έκανε πάρτι. 

Ήταν γνωστό ότι πρόκειται για την 4η καλύτερη ομάδα στα εύστοχα που προέρχονται από ασίστ (63.8%)…  Ο ΜακΙνταιρ είχε 8 από το πρώτο ημίχρονο κιόλας. 

Ήταν επίσης γνωστό, ότι στο μισό γήπεδο, σε set παιχνίδι, ο Αστέρας σκοράρει 0.961 πόντους/κατοχή. Στο πρώτο μέρος έσπασε τα κοντέρ, είτε με direct παιχνίδι των χειριστών απέναντι στους αδύναμους αμυντικούς κρίκους (Σλούκας), είτε με συνεργσσίες PNR και τους ψηλούς να χτυπάνε με πρόσωπο μέσα από το ζωγραφιστό. Χωρίς την παραμικρή αντίσταση.

Απέναντι στην άμυνα αλλαγών του Ομπράντοβιτς, ο Παναθηναϊκός είχε πολλές παρορμήσεις, μα ελάχιστες ιδέες. Οι πόντοι έρχονται περισσότερο από ταλέντο και λιγότερο από στόχευση. 

Οι αποστάσεις, που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να τηρούνται με μαθηματική τελειότητα, θυμίζουν μπουλούκι. 

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Μπάτλερ συνεχίζει με μικρότερη συχνότητα πια, να χτυπάει τον Σλούκα και τον Σορτς (σε μία φάση), στην επίθεση κυριαρχεί η τσαπατσουλιά και η βιασύνη. Με ένα out of the blue ξέσπασμα, προϊόν των ακατέργαστων επιθέσεων των γηπεδούχων, το κοντέρ γράφει -12!

Και τότε, ο κόσμος, απηυδισμένος πια, αποδοκιμάζει ομόθυμα.  Η βοή του τρυπάει τα αυτιά,  έρχεται απ’όλα τα σημεία της εξέδρας. 

Όπως ακριβώς συνέβη και λίγες ημέρες νωρίτερα, στον αγώνα με την ΑΕΚ. 

Οσοι συναγερμοί κι αν ηχήσουν τίποτα δεν ακούγεται στα αυτιά των παικτών, τόσο αποτελεσματικά, όσο η οργή των φιλάθλων/οπαδών.  

Κατόπιν κι αφού πέρασαν 1-2 κατοχές μετά το τάιμ άουτ απελπισίας, ο Εγκίν Αταμαν παίρνει τη μεγάλη απόφαση… Το σχήμα που έχει πολυσυζητηθεί με Χουάντσο, Ντέιβις, Ρογκαβόπουλο στην frontcourt, και Σλούκα, Ναν, μοιάζει με την ύσταση ελπίδα. 

Στα 12 λεπτά που απέμειναν, ο Παναθηναϊκός, γίνεται tranformer. 

Eυνοείται από το γεγονός ότι οι παίκτες του Αστέρα παθαίνουν βέρτιγκο, κάνοντας τη μία βεβιασμένη επιλογή μετά την άλλη, τρομάζοντας στην ιδέα ότι θα νικήσουν, αλλά το πνεύμα που καταθέτει και με τη βοήθεια του ηλεκτρισμένου πια ΟΑΚΑ, θα τρόμαζε κάθε αντίπαλο.

Ο Ναν και ο Σλούκας πιέζουν οn και οff ball, τους χειριστές για να βγουν από τη ζώνη άνεσής τους. Ο Μπάτλερ, έχοντας πιει κάμποση θάλασσα είναι η αληθεια, δεν μπορεί ή δεν προσπαθεί καν να χτυπήσει τον Σλούκα, ο οποίος σε κάθε φάση παίζει σαν μην υπάρχει αύριο. Τα tag στον Roller μετά το pick n roll έρχονται δυναμικά και με συνέπεια. Ο Χουάντσο, σε ακόμα ένα παιχνίδι-σταθμό διαβάζει αμυντικά το παιχνίδι σαν ανοιχτό βιβλίο. Δίνει βοήθειες, επικοινωνεί, κατευθύνει. Είναι ο ηγέτης χωρίς να είναι. 

Ενδεικτικά κάποιες φάσεις: 

Το σκορ είναι 53-62. Ο Χουάντσο βγαίνει στο hedge out... Ολοι οι υπόλοιποι παίκτες είναι σε θέσης εγρήγορσης...Στην ανάλυση αυτής της φάσης που θα γίνει στις φωτογραφίες που ακολουθούν, θα ήθελα να παρατηρήσουμε τον Σλούκα... 

Ο Ντος Σάντος απομακρύνεται από το hedge του Χουάντσο, ο οποίος τρέχει να βρει τον Μπολομπόι... Συνήθως ο Παναθηναϊκός σε τέτοιες φάσεις έχει μεγάλο πρόβλημα... Ο Χέις Ντέιβις, γνωρίζοντας ότι μαρκάρει έναν μέτριο σουτέρ (ΜακΙντάιρ), έχει βάθος, αλλά τα χέρια είναι ψηλά... Το ίδιο και ο Ναν, που με τα χέρια του απαγορεύει τη γωνία της πάσας στον Μπολομπόι... Ο Σλούκας κρατάει κι αυτός λίγο βάθος, μέχρι να επιστρέψει ο Χουάντσο... Ιδανικά όλα!

Ο Ερ. Αστέρας (ομολογουμένως με μικρή καθυστέρηση, που ευνοείς τις περιστροφές), κυκλοφορεί τη μπάλα, που φτάνει στα χέρια του Μακ Ιντάιρ. Σε αυτό το καρέ, η μπάλα βρίσκεται στον αέρα από την πάσα του Μακ Ιντάιρ στον Μπάτλερ που περιμένει στη γωνία. Ο 36χρονος Σλούκας, όμως, είναι ήδη εκεί, μπροστά του. Ο Χουάντσο έχει κλείσει την ευθεία πάσας στον Μπολομπόι. Ιδανική περιστροφή. Και ο Ρογκαβόπουλος διαβάζει έχοντας σωστή απόσταση από τον Κάλινιτς που περιμένει στις 45 μοίρες της weak side. 

Αφού ο Σλούκας έχει πολύ σωστή τοποθέτηση στο close out, o Μπάτλερ επιχείρησε, όπως έκανε σε όλο το πρώτο ημίχρονο, να περάσει στα πόδια τον Σλούκα. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού, όμως ήταν συνεχώς μπροστά του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έβαλε και τα χέρια στη μπάλα. Οι υπόλοιποι είναι γύρω του και ο Ρογκαβόπουλος συνεχίζει να παρακολουθεί τη δράση στην weak side

O Μπάτλερ κατάφερε να ανακτήσει τη μπάλα, για να πασάρει στις 45 μοίρες στον Ντος Σάντος... Ο Ρογκαβόπουλος όμως, διανύει την απόσταση με ταχύτητα και προλαβαίνει να κάνει contest το σουτ του Βραζιλιάνου. Ακόμα κι αν το σουτ καταλήξει στο καλάθι, αυτή είναι μία τέλεια άμυνα. 

Ο Χέις Ντέιβις απλώνει το μέγεθος του παντού. Οι περιστροφές, με περίσσιο πάθος και λιγότερο πλάνο, δουλεύουν. Ο Ρογκαβόπουλος  βγαίνει στα close out με αυτοπεποίθηση, γνωρίζοντας ότι ακόμα κι αν τον χτυπήσουν, υπάρχει κάποιον που καλύπτει την πλάτη του (Χουάντσο). 

Ακόμα μία φάση... Το ακορ είναι 66-65... Αρχικά, κοιτάξτε τα χέρια του Χουάντσο, που είναι σε πλήρη έκταση, όπως ακριβώς πρέπει να είναι για να σφραγίζει γωνίες πάσας... 

Αφού γίνεται το σκριν του Μπολομπόι στον Μπάτλερ, ο Χουάντσο ακολουθεί. Σημασία έχει όμως, να δούμε με ποιο τρόπο ο Ναν, απαγορεύει κάνοντας Tag την κίνηση του Μπολομποι προς το καλάθι, ενώ ο Σλούκας και ο Χουάντσο συνεργάζονται στο μαρκάρισμα του χειριστή

Ο Μπάτλερ δοκιμάζει να επιτεθεί στους δύο, που του κλείνουν ιδανικά το δρόμο. Ο Ρογκαβόπουλος προσθέτει ακόμα ένα Tag δίνοντας βοήθεια στον Χουάντσο, που δε βλέπει τι γίνεται πίσω του... Ο Μπάτλερ, σε πολύ λίγα τετραγωνικά όπου μάλλον ασφυκτιά, δεν έχει πάσα στον Μπολομπόι, και η μοναδική επιλογή του είναι ο Κάλινιτς στη γωνία. 

Η μπάλα πράγματι καταλήγει στον Κάλινιτς, αλλά σε μία παραδειγματική αμυντική προσήλωση, ο Ρογκαβόπουλος, έχει ήδη κάνει super αποκατάσταση και τρέχει στο close out. O κίνδυνος του σουτ έχει αποφευχθεί... 

Πράγματι, ο Κάλινιτς βάζει τη μπάλα στο παρκέ, για να περάσει όπως και κάνει, αλλά εκεί τον περιμένει ο Χουάντσο, που σεμιναριακά παρακολουθεί τη φάση για να δώσει βοήθεια στον συμπαίκτη του αν χρειαστεί. Η φάση κατέληξε με λάθος του Μπάτλερ και κλέψιμο του Σλούκα. 

Στην επίθεση το αδιανόητο ταλέντο του Ναν δίνει συνεχώς λύσεις. Κι όταν Αστέρας αποφάσισε εκ νέου να του στείλει δεύτερο παίκτη για να διώξει τη μπάλα από τα χέρια του, ο Αμερικάνος ευφυώς παραδίδει τη σκυτάλη στον Σλούκα, ο οποίος διαβάζει και μοιράζει (5 ασίστ στην τελευταία περίοδο)φ. Ταυτόχρονα ο Παναθηναϊκός χτυπάει στο λόου ποστ και το δίδυμο Ρογκαβόπουλου και Ντέβις. Οι δυο τους εναλλάσσουν ρόλους και τα σουτ βγαίνουν ανοιχτά πια. Και μπαίνουν. 

Για παράδειγμα... Εδώ ο Ρογκαβόπουλος έχει βάλει στην πλάτη του τον Ντος Σάντος και έρχεται η βοήθεια από τον Μπολομπόι. Ο Αστέρας, μονίμως έστελνε δεύτερο παίκτη στις Post δράσεις του Παναθηναϊκού. Ο Χουάντσο, όμως, που καταλαβαίνει το μπάσκετ με μοναδικό τρόπο, αντί να κινηθεί στην base line, ή να περιμένει στη γωνία, τρέχει και χτυπάει αμέσως ένα τυφλό σκριν στον Οτζελέγιε, που είναι επιφορτισμένος με το μαρκάρισμα του Χέις Ντέιβις... Την ευφυία του Χουάντσο αντιλαμβάνεται ο Ρογκαβόπουλος και η μπάοα καταλήγει στον Χέις Ντέιβις για ένα ξεμαρκάριστο σουτ.  Ο Ελληνας φόργουορντ και ο Αμερικάνος συμπαίκτης του εναλλάχθηκαν σε διάφορες περιπτώσεις σε αυτό το ρόλο... Του δημιουργού και του εκτελεστή.

Ο Παναθηναϊκός νίκησε… Έκανε τη δουλειά… Και η μάχη για μία θέση στην 6άδα συνεχίζεται. Το ερώτημα όμως παραμένει; Γιατί πέταξε πάλι, σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι σχεδόν 30 λεπτά;

Δε θα βρεθεί πουθενά ένα επεξηγηματικό διότι. Αν όμως ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να πιστεύει ότι 10 λεπτά πλήρους αφοσίωσης και πάλης είναι αρκετάγια να καταφέρει να είναι παρών στο Φάιναλ Φορ που θα διεξαχθεί στην έδρα του, με πολύ δυσάρεστο μετά από μερικές εβδομάδες θα αντιληφθεί την πλάνη. Και τότε θα είναι πάρα πολύ αργά.