Ενα κάρο που δεν κολλάει σε λάσπες

Και ο δρόμος προς το πλεονέκτημα έδρας συνεχίζεται… Με όμορφο τρόπο, με άσχημο τρόπο, αυτά θα τα βρει η υπηρεσία που έχει εγκαθιδρύσει ο Γιώργος Μπαρτζώκας στο δωμάτιο των προπονητών στο ΣΕΦ. Σημασία έχει ότι αν ο Ολυμπιακός συνεχίσει να νικά μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου με αυτό το 66.7% που έχει μέχρι σήμερα, θα είναι απίθανο να χάσει το πλεονέκτημα έδρας. 

Πολλοί ήταν ανήσυχοι πριν το ματς…”Το ΣΕΦ… δε θυμίζει ΣΕΦ όταν το επισκέπτεται ο Αστέρας” έλεγαν και ξανάλεγαν. Μπορούσες να το νιώσεις ακόμα και από την τηλεόραση ότι είχαν δίκιο. Η μοναδική γκρίζα ζώνη μίας αδελφότητας που διατηρείται στο χρόνο. 

Το γεγονός όμως, ότι οι ερυθρόλευκοι επέτρεψαν από τα μισά του δεύτερου δεκαλέπτου στους “Ντέλιε” να έχουν την ανάσα κολλημένη πάνω τους, δεν ήταν αποκλειστικά και μόνο θέμα ατμόσφαιρας του γηπέδου. 

Ο Ολυμπιακός, απέναντι σε έναν πολύ σκληρό αντίπαλο, που ξεδίπλωσε πανίσχυρες αρετές (επιθετικό ριμπάουντ, ανθεκτικότητα), βρήκε τα μονοπάτια για να βγει στο ξέφωτο. 

Στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο ο Αστέρας έμοιαζε να έχει συλληφθεί αιχμάλωτος και οι παίκτες του να κοιτάζουν με θαυμασμό την κίνηση της μπάλαςκαι τις εκτελέσεις του Εβάν Φουρνιέ… Για ακόμα μία φορά, ο Ολυμπιακός χρησιμοποίησε το αρχικό διάστημα του αγώνα να να επιβάλει μία κυριαρχία που λες και είναι γραφτό κάθε φορά να την απεμπολεί. 

Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα νίκησε, αλλά στο τελικό ζύγι (αν αυτό έχει κάποιο ενδιαφέρον σε έναν μαραθώνιο όπου τελικά οι νίκες μετρούν), το πρόσημα των 25 λεπτών που ακολούθησαν δεν είναι ακριβώς θετικό. 

Για ακόμα μία φορά απεμπόλησε μία μεγάλη διαφορά που έχτισε νωρίς στο παιχνίδι και με δεδομένο ότι δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά κακή συνήθεια πια, πρέπει να απασχολήσει. 

Ασφαλώς και στο παρκέ υπάρχει και ο αντίπαλος που είναι λογικό να αντιδράσει κάποια στιγμή, αλλά αυτό δεν αποτελεί εξήγηση, ούτε δικαιολογία. Όχι τόσο πειστική τουλάχιστον. 

Εν τελει με τον στρατηγό Τόμας Γουόκαπ να μοιράζει 10 ασίστ από τις οποίες ο Ολυμπιακός πήρε 23 πόντους και τον Σάσα Βεζένκοφ να φορτώνει με πιθανούς κι απίθανους τρόπους το αντίπαλο καλάθι 23 πόντους (οι 17 εκ των οποίων στο β’ μέρος), έφτασε στη νίκη. 

Όλα καλά, αν αυτό είναι το ζητούμενο (που είναι). Μία πιο ενδελεχής ματιά όμως, θα αποκαλύψει ότι σε ένα ματς όπου οι δύο αντίπαλοι σουτάρουν στη διοργάνωση με ακριβώς ίδιο ποσοστό στα τρίποντα (35.3%), οι μεν, οι νικητές, τελείωσαν το 40λεπτο με 40% και ο αντίπαλος με 30%. Οι αριθμοί είναι επιστημονικός τρόπος να λες ψέματα κι εν μέρει θα συμφωνήσουμε, αλλά αν επικαλεστούμε το eye testing, η εντύπωση είναι ακόμα πιο εντονη. Σε πολλές περιπτώσεις ο Ερυθρός Αστέρας αστόχησε σε ανοιχτά σουτ, με τα οποία θα έσφιγγε ακόμα πιο έντονα τον κλοιό γύρω από τους γηπεδούχους όταν το παιχνίδι είχε βγει από τον απόλυτο έλεγχό τους. Ο Μπάτλερ, ο ΜακΙντάιρ και ο Νουόρα, οι παίκτες που συνεπώς προκαλούσαν πρόβλημα στην άμυνα του Ολυμπιακού, είχαν συνολικά 4/19 τρίποντα. Κάτι παραπάνω από 20% δηλαδή (όλοι οι υπόλοιποι είναι 4/7). Αστόχησαν σε σουτ που θα έφερναν τη διαφορά σε μία κατοχή… Αστόχησαν σε σουτ που θα ισοφάριζαν… Και σε σουτ που θα επιβεβαίωνε το μομέντουμ της στιγμής κα θα μπούσταρε την ψυχολογία τους.

Την ίδια στιγμή, ο Ολυμπιακός, με τον Μιλουτίνοφ να κάθεται για πάρα πολλή ώρα στον πάγκο, παρασυρόταν σε βιαστικές επιλογές. Επιλογές ενθουσιασμού, ίσως και ανεξέλεγκτης αγωνίας να ανάψει μια σπίθα στο ΣΕΦ. 

Το περίφημο ball movement είχε υποχωρήσει, πολλές κατοχές τελείωναν ενώ απέμεναν 14-15 δευτερόλεπτα και μετά από 1-2 πάσες. Η μονοτονία της εξωτερικής απειλής, κρατούσε μεν τους γηπεδούχους όρθιους σε δύσκολες στιγμές, αλλά και τον αντιπαλο πιο φρέσκο να αντιστέκεται. 

Η ανάγκη για την προσθήκη μίας εσωτερικής απειλής με τον Μιλουτίνοφ, για να αλλάξει η βαρύτητα των μονότονων περιφερειακών επιθέσεων δεν αναγνωρίστηκε από τον Γιώργο Μπαρτζώκα (που προφανώς ξέρει απείρως καλύτερα). Η άμυνα με αλλαγές στα PNR των Σέρβων μετακινούσε αστραπιαία το μάτι των χειριστών από κάθε εναλλακτική εντός ρακέτας κι έτσι η επιθετική παρουσία του Ταϊρίκ Τζόυνς περιορίστηκε σε κάποια “ψεύτικα” πικ αν ρολ, από τα οποία δεν ανησύχησε ποτέ και για κανένα λόγο ο Αστέρας. Και στην άμυνα, τα 15 επιθετικά ριμπάουντ των Σέρβων τους πρόσφεραν 24 ολόκληρους πόντους!

Μετά το εκρηκτικό πρώτο 15λεπτο όπου ο Γουόρντ βρήκε πόντους στο ανοιχτό γήπεδο, εν συνεχεία περιορίστηκε σε off ball παιχνίδι στο 5vs5, με τη γραμμή των περιφερειακών, έχοντας τις καλύτερες των προθέσεων, να σπαταλούν αρκετό χρόνο σε αχρείαστες ντρίμπλες. Είναι χαρακτηριστικό ότι και οι τρεις ψηλοί του Ολυμπιακού πήραν συνολικά 7 κατοχές. Και δεν έπαιξε τόσο ρόλο η άμυνα του Αστέρα για αυτό, όσο το γεγονός ότι μετά το 15’ οι γηπεδούχοι ήταν βιαστικοί στις επιλογές τους και το παιχνίδι τους δε θύμισε πολύ το περίφημο ΒΒall. 

Σε κάθε περίπτωση, έστω κι αν ο Ολυμπιακός μπήκε και πάλι στα λασπώδες έδαφος κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, κατάφερε να αποδράσει από αυτό. Με τον δικό του τρόπο. Η ικανότητα να νικά μία ομάδα ακόμα κι όταν αντιμετωπίζει προβλήματα είναι ίσως η πιο σημαντική. Αλλά και η ικανότητα να μαθαίνει για να μην επαναλάβει τα ίδια λάθη, είναι εξίσου πολύτιμη.