Ένα μοντέλο που αξίζει να δικαιωθεί…

Η ιστορία δε χρωστάει τίποτα και σε κανένα. Στέκεται στη γωνιά της, κουβαλώντας τόνους λευκού χαρτιού πρόθυμη να τους μοιραστεί με οποιονδήποτε φιλοδοξεί να γράψει τις αράδες του. 

Καλόβολη είναι. Δεν παίρνει θέση, ούτε μεροληπτεί (η ιστορία). Winner takes it all. Οποιος προκάμει. Δε χρώσταγε τίποτα στον, μυθικών διαστάσεων σταρ, Νίκο Γκάλη που δεν κατάφερε ποτέ να πανηγυρίσει ένα κύπελλο πρωταθλητριών. Ούτε στον υπέρτατο καθηγητή του μπάσκετ, Αϊτο Γκαρσία Ρενέσες, ο οποίος 6 ολόκληρες φορές, όλες με την Μπαρτσελόνα έφτασε στο κατώφλι, αλλά σκόνταψε. Τρις στο τελευταίο σκαλί, στον ημιτελικό και ισάριθμες στο πλατύσκαλο. 

Ο αείμνηστος Γιάννης Ιωαννίδης κέρδισε τα πάντα. Δημοφιλία, αναγνώριση, σεβασμό, μέχρι και υπουργός έγινε. Αλλά το Κύπελλο Πρωταθλητριών δεν το χάιδεψε ποτέ. 

H ιστορία δε χρωστάει τίποτα στον Ολυμπιακό, ούτε σε κάποιο κλαμπ, ή σε πρόσωπα. Το τρόπαιο θα είναι εκεί, στη θέση του, στις 24 Μαίου για τον πιο έτοιμο, τον καλύτερα προετοιμασμένο, τον πιο ισχυρό πνευματικά να αντιπαρέλθει τα εμπόδια και τις απαιτήσεις. 

Ξανά. Winner takes it all… Και η λέξη winner δεν είναι τίτλος, είναι ιδιότητα, χαρακτηριστικό, ταυτότητα και προορισμός. 

Επί τέσσερα χρόνια και μετά το πρώτο από τα τέσσερα σερί φάιναλ φορ, με το άδοξο φινάλε του ημιτελικού κόντρα στην Εφες και το iconic τρίποντο του Βασίλιε Μίτσιτς, ο Ολυμπιακός έχει διανύσει όλα τα επίπεδα. Εκεί, το 2023, ήταν το απόλυτο αουτσάιντερ… Έφτασε να θεωρείται και το απόλυτο φαβορί. Δεν έχει σημασία. Δεν τα κατάφερε ούτε έτσι, ούτε αλλιώς. 

Στο Βελιγράδι η φάση ήταν: “Ονειρεμένη διαδρομή”. Στο Ντουμπάϊ, πέρσι η φάση μετατράπηκε σε: “Δεν μπορεί έτσι”. 

Άπαντες είχαν μία άποψη για τη φιλοσοφία του Γιώργου Μπαρτζώκα… Λείπουν γκαρντ, λείπουν οι παίκτες με τα κότσια στο τελευταίο λεπτό, λείπουν ψυχές, λείπουν… λείπουν… λείπουν… 

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, άλλοτε με ψυχραιμία, άλλοτε με ενόχληση προσπαθούσε να απαντήσει, ή να εξηγήσει. 

Όταν όλοι του έλεγαν “Δεν μπορείς έτσι”, ο ίδιος (δεν το έλεγε) αλλά σκεφτόταν: “Μη μου λες γιατί δεν μπορώ. Πες μου πως θα μπορέσω”. Φυσικά δεν απευθυνόταν σε κάποιον. Δική του αναζήτηση ήταν, στην προσπάθειά του να διαχωρίσει την αλήθεια και το "ψέμα" μετά από τα διαδοχικά χαμένα Φάιναλ Φορ. 

Δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει τι του μέλλει. Του Μπαρτζώκα, του Ολυμπιακού, της Ευρωλίγκας, του Παναθηναϊκού και των άλλων διεκδικητών του …λεγάμενου τροπαίου. 

Κάποια μέρα των ημερών όμως και μέχρι να χωρίσουν οι δρόμοι του κόουτς Μπαρτζώκα με τον Ολυμπιακό, αυτό το μοντέλο που σκάρωσε και υπηρέτησε ο Έλληνας προπονητής στους ερυθρόλευκους αξίζει να δικαιωθεί. Κάθε προπονητής έχει τη δική του φιλοσοφία και δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Αυτό που έφερε ο Μπαρτζώκας στην ευρωπαϊκή κοινότητα δεν ήταν ακόμα μία φιλοσοφία, ήταν μία γνήσια νεωτεριστική για τα δεδομένα, πρόταση, στηριγμένη σε μερικές από τις πιο old fashioned ιδέες περί ομάδων και αθλητισμού, εκμοντερνοποιημένη. Μία πρόταση που όταν εκφράστηκε ήταν κόντρα στο ρεύμα… Κόντρα στο ρεύμα του one man show που είχε αρχίσει να κυριαρχεί. Κόντρα στο ρεύμα της ιδέας ότι τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν με το pick n’ roll. Κόντρα στη μόδα των αθλητικών ψηλών. Μία πρόταση, που είχε θέση για όλους, που επένδυσε στον πνεύμα, στην σπιρτάδα, στην μπασκετοσύνη και κυρίως στη δύναμη των πολλών. 

Το επαναλαμβάνω… Έλληνες προπονητές έχουν υποστηρίξει ότι η πρόταση Μπαρτζώκα θα έπρεπε να διευρυνθεί σε πρόταση ολόκληρου του ελληνικού μπάσκετ και να γίνει η ταυτότητά του τα χρόνια που έρχονται. Είναι πραγματικά τεράστιο το επίτευγμα. 

Υπάρχουν πραγματικά σπουδαίοι προπονητές εκεί έξω, που έχουν τη φιλοσοφία τους και πετυχαίνουν με αυτή. Που ανεβαίνουν στο βάθρο με αυτή. Που ζουν και πεθαίνουν για αυτή. Πρόταση όμως, κάτι που να αλλάζει την εποχή, δεν συναντάμε τόσο συχνά. Για αυτό και το μοντέλο του Έλληνα κόουτς έχει κερδίσει τόσα επαινετικά σχόλια την τελευταία 4ετία από πολλούς και διαφορετικούς συναδέλφους του και όχι μόνο. 

Ο χρόνος φθείρει τα πάντα, ή σχεδόν τα πάντα. Οι προτάσεις όμως, αντιστέκονται στην λαίλαπά του. Με ή χωρίς τρόπαια. Ο τίτλος της Ευρωλίγκας δεν θα την κάνει καλύτερη. Ούτε η απώλειά του, χειρότερη. Θα είναι όμως ένα επιστέγασμα. Ένα επιστέγασμα που, χωρίς να το χρωστάει κανείς στον Μπαρτζώκα, το αξίζει. Αν θα είναι φέτος στην Αθήνα, ή τα επόμενα χρόνια, δεν μπορεί να το προβλέψει κανείς. Δεν το δικαιούται ο Ολυμπιακός περισσότερο από τον Παναθηναϊκό, που κατά τα φαινόμενα θα είναι εκεί, ή τις άλλες δύο ομάδες που θα τους πλαισιώσουν. Στον αθλητισμό δεν χωρά ο δικαιωματισμός. Χωράει μόνο η ετοιμότητα, η προετοιμασία, ο χαρακτήρας. Και στο Φάιναλ Φορ της Αθήνας, ένα από τα πιο δύσκολη ever στην ιστορία, όποιος τα έχει, θα κόψει πρώτος την κορδέλα.