Ένας ξεχωριστός προπονητής και παντοτινός «στρατιώτης» της ιδέας του Παναθηναϊκού

Για τους λίγους πιο «old school» της γενιάς μου, δηλαδή τους plus 45 ετών, ο Βασίλης Δανιήλ που «έφυγε» απ’ τη ζωή σε ηλικία 88 ετών, ήταν ίσως η πρώτη «πατρική» φιγούρα που είδαμε στα γήπεδα. Ο πρώτος προπονητής που θυμόμαστε πιο έντονα στον πάγκο του Παναθηναϊκού όταν μας πρωτοπήγαν οι πατεράδες μας στο ΟΑΚΑ, εκεί στα late 80’s και την πορεία της σεζόν 1987/88 στους «8» του Κυπέλλου UEFA, ως τα πρώτα χρόνια της εφηβείας μας με το νταμπλ του 1991 και την ενηλικίωσή μας στην τρίτη και τελευταία θητεία του στον «πράσινο» πάγκο τη διετία 1997-1999.

Το «κυρ Βασίλης» που μας έβγαινε αβίαστα απ’ τα χείλη, όποτε μιλούσαμε για τον προπονητή του Παναθηναϊκού, δεν εμπεριείχε ούτε ένα «ψήγμα» ειρωνείας ή σαρκασμού. Ήταν ακριβώς αυτό που περιέγραψα λίγο πιο πάνω: Κάτι πατρικό, κάτι πολύ ξεχωριστό, όπως ήταν κι ο ίδιος ως προπονητής και μία απ’ τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες που πέρασαν ποτέ απ’ το «τριφύλλι».

Όπως ήταν αντίστοιχα κι ο ίδιος ποδοσφαιρικός «πατέρας» για τεράστιους παίκτες που κόσμησαν τη φανέλα με το «τριφύλλι» στο μέρος της καρδιάς, σαν τον σπουδαίο Γιώργο Καραγκούνη ή τον Άγγελο Μπασινά και τον Γιάννη Γκούμα, τους οποίους ο ίδιος καθιέρωσε στην ενδεκάδα του Παναθηναϊκού κι ακολούθως στην Εθνική Ομάδα, σε χρόνια που δεν ήταν «εύκολο» ή «δημοφιλές» να βγάλεις και να (υπο)στηρίξεις παιδιά απ’ την Ακαδημία σου.

Η μεγάλη πρόκριση επί της Οσέρ του Ερίκ Καντονά κι ο θρίαμβος επί της Γιουβέντους με τις γκολάρες του Δημήτρη Σαραβάκου και του Χρήστου Δημόπουλου. Η ανεπανάληπτη ανατροπή στη ρεβάνς με τη Χόνβεντ τον Δεκέμβριο του 1987, όταν το 5-2 της Βουδαπέστης έγινε 5-1 και πρόκριση στο «φλεγόμενο» ΟΑΚΑ. Ο σκληρός αποκλεισμός απ’ την Μπριζ σε ένα ζευγάρι αγώνων όπου ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος κι αδικήθηκε απ’ τη διαιτησία.

Το νταμπλ του 1991 με κυριαρχικό ποδόσφαιρο, με μπαλάρα και πίεση ψηλά στον αντίπαλο, σε εποχές που όταν συζητούσες κάτι τέτοιο σε κοιτούσαν σαν... εξωγήινο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Athletiko (@athletiko.gr)

Η δύσκολη τρίτη θητεία του στον πάγκο του Παναθηναϊκού, όπου πήρε μία ομάδα καταρρακωμένη μετά την εφιαλτική (κι εκτός Ευρώπης) σεζόν 1996/97 και την έκανε ξανά πρωταγωνίστρια με πολύ ωραία μπάλα (90 γκολ στην επίθεση), χωρίς όμως να δικαιωθεί τη σεζόν 1997/98, χάνοντας τον τίτλο για 3 βαθμούς. Διότι είχε πέσει στα πρώτα χρόνια της «σκληρής Παράγκας», όπου καθόριζαν τους τίτλους άλλοι παράγοντες.

Οι «κληρονομιές» που άφησε πίσω

Όλα αυτά είναι μερικές απ’ τις μικρές ή μεγάλες «κληρονομιές» που άφησε πίσω του στον Παναθηναϊκό ο Βασίλης Δανιήλ. Ο πλέον πολυνίκης προπονητής στην Ιστορία του «τριφυλλιού» με 106 νίκες σε 161 ματς πρωταθλήματος κι ο άνθρωπος που έχει τα περισσότερα παιχνίδια στον «πράσινο» πάγκο.

Για ορισμένους μπορεί να ήταν «αντί-τουριστικός» και παλαιών... αντιλήψεων και προσεγγίσεων. Για εκείνους που ξέρουν κι έζησαν εκείνες τις εποχές κι εκείνες τις ομάδες του στο ποδοσφαιρικό «τριφύλλι», θα είναι ένας πολύ ξεχωριστός προπονητής κι ένας παντοτινός «στρατιώτης» της ιδέας του Παναθηναϊκού.

Και οι «πράσινοι» οφείλουν πάντοτε να τον έχουν ψηλά στις συνειδήσεις τους και να τον σέβονται ως μία εμβληματική μορφή στα ιστορικά βιβλία του «τριφυλλιού».

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει...