Φυλακούρης στο Athletiko: «Η Λεωφόρος είναι το σπίτι μου, εδώ μεγάλωσα, εδώ θα πεθάνω»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΚΩΣΤΑ ΓΟΥΛΗ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΗ ΓΙΑΝΝΟΥΤΣΟ

Ένας από τους ανθρώπους που έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού, το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, είναι αναμφίβολα ο Τότης Φυλακούρης, ο οποίος έχει «ποτίσει» με τον ιδρώτα του και την ψυχή του κάθε γωνιά του πιο εμβληματικού γηπέδου της χώρας. Στα 79 του χρόνια πλέον, ο παλαίμαχος άσος του «τριφυλλιού», μέλος της «χρυσής γενιάς» του Γουέμπλεϊ, ξετύλιξε το κουβάρι της καριέρας του σε μία εκ βαθέων συνέντευξη στο Athletiko, με αφορμή το τελευταίο παιχνίδι του «τριφυλλιού» στο... σπίτι του!

Από τα πρώτα του βήματα στην Λεωφόρο και τη γνωριμία με τους «θρύλους» της ομάδας, Δομάζο και Λουκανίδη, τους οποίους όπως είπε τους «έπαιζε στα χαρτάκια» πριν έρθει στον Παναθηναϊκό, μέχρι τις επικές «μάχες» στο δρόμο προς το Γουέμπλεϊ, τα τρόπαια που κατέκτησε, αλλά και την αλησμόνητη... πλάκα που είχε «σκαρώσει» με τον κόκορα για να «πικάρει» τον Ολυμπιακό, ο Τότης Φυλακούρης μας άνοιξε τη καρδιά του και συγκινήθηκε στο... τελευταίο πάτημα της Λεωφόρου.

Από το 1965, όταν κι έκανε το ντεμπούτο του με τη πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού, μέχρι και το 1979 όταν αποχώρησε για τον Εθνικό Πειραιώς, ο Τότης Φυλακούρης πραγματοποίησε περισσότερες από 200 συμμετοχές με το τριφύλλι στο στήθος, σκοράροντας παράλληλα 17 τέρματα. Κατέκτησε 3 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα με τον Παναθηναϊκό, διατελώντας στη συνέχεια προπονητής τόσο της πρώτης ομάδας, όσο και των Ακαδημιών, ενώ η ενασχόλησή του με το «τριφύλλι» συνεχίζεται μέχρι σήμερα, μιας και είναι ο γενικός αρχηγός της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου. Άλλωστε, όπως έχει δηλώσει επανειλημμένως, «ο Παναθηναϊκός είναι το σπίτι μου, η ψυχή μου. Κάτι υπήρξα κι εγώ, κάτι προσέφερα κι εγώ σε αυτή την ομάδα. Αυτό το έμβλημα πρέπει να το τιμάς».

«Περπατούσα κάθε μέρα 17 χιλιόμετρα από την Γλυφάδα για την Λεωφόρο»

Η πρώτη επαφή με την Λεωφόρο:

«Η πρώτη επαφή με την Λεωφόρο ήταν το 1961, σε ηλικία 13 ετών. Τότε έπαιζα σε μία αλάνα και είχε έρθει ο αείμνηστος Πετρόπουλος, με είχε δει εκεί να παίζω και με ρώτησε το όνομά του. Του είπα ότι με λένε Φυλάκούρη και με ρώτησε ποια ήταν η σχέση μου με τον Μίμη Φυλακούρη, τον αδερφό μου, που τότε έπαιζε στον Παναθηναϊκό. Τότε με ρώτησε αν θέλω να πάω στους "μικρούς" του Παναθηναϊκού και του είπα "ναι να έρθω". Του είπα ότι δεν είχα λεφτά για τα μεταφορικά, γιατί έμενα Γλυφάδα. Μου έδωσε τότε 20 δραχμές για τα μεταφορικά και πήρα το λεωφορείο και ήρθα. Επειδή όμως δεν μπορούσα να του ζητάω κάθε μέρα τα οδοιπορικά για να έρχομαι, έκανα κάτι το ασυνήθιστο, για μένα συνηθισμένο, ερχόμουν με τα πόδια 17 χιλιόμετρα. Ξεκινούσα 11 η ώρα κι ερχόμουν 14:30 στην Λεωφόρο με γρήγορο περπάτημα. Προσπαθούσα να έρχομαι όσο πιο νωρίς γίνεται για να προλαβαίνω να βλέπω και τη πρώτη ομάδα που είχε προπόνηση στη 1 το μεσημέρι. Στις 3 είχαμε εμείς προπόνηση, οι πιτσιρικάδες. Καταλαβαίνετε το να βλέπεις τα μεγαθήρια να κάνουν προπόνηση, τον αείμνηστο Δομάζο, τον αείμνηστο Λουκανίδη, Παπουλίδη, Βουτσαρά, Παπαεμμανουήλ. Το 1961 υπέγραψα εγώ μαζί με τον Κωνσταντίνου και τον Αθανασόπουλο. Εμείς οι τρεις είμαστε γέννημα θρέμμα από τους ανερχόμενους. Οι άλλοι ήρθαν αργότερα, ο Αντωνιάδης, ο Ελευθεράκης».

Για το πώς ήταν παλιότερα η Λεωφόρος και πώς είναι τώρα:

«Εγώ μπήκα εδώ μέσα με λαστιχένια παπούτσια. Μου λέει τότε ο Τσούτσος, ο προπονητής στα τσικό "εσύ τι θες εδώ πέρα". Του απάντησα ότι με έστειλε ο κύριος Πετρόπουλος για να κάνω προπόνηση. Κοίταξε τα σκισμένα μου παπούτσια. Θυμάμαι και το βλέμμα του Δομάζου και του Λουκανίδη πριν τη προπόνηση. Ο Δομάζος με είδε και με ρώτησε "τι θες εσύ εδώ; Ξέρεις μπάλα ρε κοκαλιάρη;" και του είπα ότι ξέρω μπάλα. Με πήρε και με έβαλε να κάνω κόλπα με την μπάλα για να με δει. Με σταμάτησε γιατί δεν έπεφτε η μπάλα κάτω και μου είπε να κάνω το ίδιο και με κεφαλιές. Αφού τα κατάφερνα και δεν έπεφτε η μπάλα κάτω μου είπε μπράβο. Μετά με ρώτησε αν ξέρω να κλωτσάω τη μπάλα και του είπα: "με συγχωρείς, προπονητής είσαι εσύ;". Μου απάντησε: "δεν με ξέρεις;" και του είπα "σε ξέρω, σε παίζω στα χαρτάκια κι εσένα και τους υπόλοιπους". Ξεκινήσαμε να αλλάζουμε πάσες και γύρισε και είπε στον Τσούτσο: "αυτός ο κακάσχημος σε δύο χρόνια θα παίξει στην πρώτη ομάδα". Ερχόμουν και παρακολουθούσα τις προπονήσεις, νηστικός. Έκανα 17 χιλιόμετρα για να έρθω κι άλλα τόσα για να γυρίσω στο σπίτι μου στις 11 το βράδυ. Η Λεωφόρος είναι το σπίτι μου. Είναι το πρώτο σπίτι μου, γιατί εγώ δεν είχα ποτέ σπίτι, τώρα τα τελευταία χρόνια αξιώθηκα να πάρω ένα σπίτι. Εφτά άτομα σε ένα δωμάτιο ήμασταν. Η διαδρομή μου είναι αυτή, μέσα στον αγωνιστικό χώρο και ο σεβασμός μου είναι ο κόσμος. Η αξιοπρέπεια του κόσμου, η αξιοπρέπεια η δικιά μου. Η περιουσία μου είναι ο κόσμος».

Η ιστορία πίσω από την υπογραφή του δελτίου του

Πως ξεκίνησα στον Παναθηναϊκό:

«Ο κύριος Μαντζαβελάκης μου είπε ότι δεν μπορώ να έρχομαι με αυτά τα χάλια ρούχα. Με πήγε να μου πάρει κοστούμι και παπούτσια. Πήγαμε σε ένα μαγαζί στην Ακαδημίας, ψωνίσαμε και μου είπε να βάλω την υπογραφή μου ολογράφως σε ένα χαρτί, για να το δώσει στον Παναθηναϊκό για το εξοδολόγιο για τα ρούχα. Εγώ υπέγραψα. Την ίδια εποχή εγώ έκανα προπονήσεις στο Καλαμάκι και πήγα να παίξω αγώνα, αλλά μου είπαν ότι δεν μπορώ να παίξω γιατί έχω ήδη δελτίο στον Παναθηναϊκό. Μου πήραν την υπογραφή για 300 δραχμές. Αλλά τους βγάζω το καπέλο και τους ευγνωμονώ όλους στον Παναθηναϊκό. Πριν το πρώτο μου παιχνίδι με τον Πιερικό, έφαγα τόσο πολύ με την ομάδα στο ξενοδοχείο που με πήρε ο ύπνος πάνω στο τραπέζι. Με ξύπνησαν και μου είπαν να πάω στο δωμάτιο να κοιμηθώ».

Ποιο παιχνίδι θυμάται περισσότερο στην Λεωφόρο:

«Τα θυμάμαι όλα. Θυμάμαι τον Ερυθρό Αστέρα για δύο λόγους. Η μία είναι για τη φάση του γκολ του Καμάρα η οποία ξεκινάει από δικιά μου προσπάθεια. Η άλλη είναι για την απόκρουση του Κωνσταντίνου στο 84' στον Κάρασι. Εγώ τον τράβαγα από τη φανέλα για να τον ρίξω να του κάνω φάουλ, αλλά αυτός ήταν παιχταράς και δεν έπεφτε. Ο Πούσκας μου φώναζε "φάουλ, φάουλ". Φτάσαμε έξω από τη μεγάλη περιοχή, σούταρε ο Κάρασι και ο "γάτος" ο Κωσταντίνου έκανε τη μεγάλη απόκρουση. Μετά μου είπε "μυταρά, αν το τρώγαμε το γκολ θα έφευγα κι εγώ κι εσύ από τον Παναθηναϊκό"».

Για το Γουέμπλεϊ: 

«Έμεινα έκθαμβος από τον κόσμο, το γήπεδο κι από το αγωνιστικό πλάνο του Άγιαξ. Ένα σύστημα που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε. Δεν μπορούσαμε να τους πιάσουμε. Όμως είμαστε άτυχοι, το ένα γκολ μπήκε με μία κεφαλιά που πήγε στο παράθυρο και το άλλο γκολ με κόντρα. Είναι ένα παιχνίδι που μου έχει αφήσει "στάμπα". Επίσης μου έχουν μείνει ανεξίτηλα και τα παιχνίδια με την Νάσιοναλ Μοντεβιδέο για το Διηπειρωτικό. Αγωνιστήκαμε εμείς στη θέση του Άγιαξ και έβαλα γκολ και στα δύο παιχνίδια. Εντός έδρας μείναμε στο 1-1, έβαλα γκολ με κεφαλιά και πήγαμε στο Μοντεβιδέο. Εγώ πριν το παιχνίδι είπα ότι θα βάλω γκολ, το έμαθαν οι οπαδοί της Μοντεβιδέο και με γιούχαραν σε όλο το παιχνίδι. Κι όντως έβαλα γκολ μετά από ένα φάουλ του Δομάζου, μετά από απόκρουση. Πανηγυρίσαμε όλοι. Έχω πει στον Αντωνιάδη: "Αντώνη, έβαλες 40 γκολ στην Ευρώπη, αλλά εγώ είμαι Παγκόσμιος. Έχω βάλει δύο γκολ στο Διηπειρωτικό. Και ο Παναθηναϊκός είναι Παγκόσμιος και δεν πρόκειται να τον φτάσει καμία ελληνική ομάδα. Εύχομαι να φτάσουν κι άλλες ελληνικές ομάδες φιναλίστ στο Champions League, αλλά είναι πολύ δύσκολο».

«Εδώ μεγάλωσα, εδώ θα πεθάνω»

Τι είναι η Λεωφόρος για τον Παναθηναϊκό:

«Είναι το έμβλημά μου, η καρδιά μου, είναι η διαδρομή μου, είναι ο σωτήρας μου, είναι το σπίτι μου, εδώ μεγάλωσα κι εδώ θα πεθάνω. Και πεθαίνοντας είναι το τελευταίο μας πάτημα εδώ πέρα. Παίζουμε το τελευταίο παιχνίδι, θα κλάψουμε όλοι, θα συγκινηθούμε. Είναι σαν να βλέπω τον κόσμο να με χειροκροτάει κι εγώ τους ευχαριστώ πολύ μέσα από την καρδιά μου. Αυτό το γήπεδο είναι η ανάσα μου, η οικογένειά μου. Έχω κλάψει τόσες πολλές φορές. Το τελευταίο μου κλάμα ήταν όταν έφυγα από τον Παναθηναϊκό, όμως το πήρα πίσω γιατί γύρισα και προπόνησα τη πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού και τώρα είμαι στη γυναικεία ομάδα. Ευχαριστώ τους προέδρους του Παναθηναϊκού. Και τον κύριο Βαρδινογιάννη που μου έδωσε την ευκαιρία να προπονήσω την πρώτη ομάδα. Μας βοηθάει και ο κύριος Αλαφούζος, είναι εξαιρετικός και ο κύριος Βρανόπουλος. Πιστεύω ότι του χρόνου η γυναικεία ομάδα του Παναθηναϊκού θα πάρει το πρωτάθλημα. Έτσι δεν αφήνω τη καρδιά μου να φύγει από τον Παναθηναϊκό».

Για το πόσο δύσκολο θα είναι για τον Παναθηναϊκό να φύγει από την Λεωφόρο, που είναι η «καρδιά» της ομάδας:

«Θα κάνουμε μία μετάγγιση, θα βάλουμε βηματοδότη στην καρδιά μας και θα πάμε στον Βοτανικό να ανανεωθούμε. Είμαι 79 χρονών, πόσο θα αντέξω; Τουλάχιστον να πάρουμε ένα πρωτάθλημα στο καινούριο γήπεδο. Θα δούμε ένα υπέρλαμπρο γήπεδο, όπως είναι του εξωτερικού. Είδαμε της ΑΕΚ, θα το κάνουμε καλύτερο από της ΑΕΚ. Σιγά σιγά εύχομαι να φτιάξουν όλες οι ελληνικές ομάδες τα γήπεδά τους. Την Λεωφόρο όμως δεν την αλλάζω με τίποτα. Αν μου έλεγαν να γίνω βασιλιάς ή να φορέσω τη φανέλα του Παναθηναϊκού, θα επέλεγα να φορέσω τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Και ειδικά στην Λεωφόρο. Έχω πάρει ένα κομμάτι από το χορτάρι της Λεωφόρου και το έχω βάλει σε γλαστράκι στο σπίτι μου και το ποτίζω κάθε μέρα. Εύχομαι και τα νεότερα παιδιά να ζήσουν τέτοιες στιγμές με τον Παναθηναϊκό. Λέω τις εμπειρίες μου στα παιδιά από τις Ακαδημίες. Τα περισσότερα δεν με ξέρουν καν. Όταν ήρθα εγώ στον Παναθηναϊκό, επειδή ήμουν πολύ αδύνατος, ο Παναθηναϊκός με πήγαινε σε μία ταβέρνα για φαγητό κάθε μέρα. Τα έχει κάνει όλα ο Παναθηναϊκός για μένα και τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ». 

Για τη προπονητική του πορεία με τον Παναθηναϊκό:

«Είμαι επτά παιχνίδια αήττητος ως προπονητής του Παναθηναϊκού. Ήμουν προπονητής στις Ακαδημίες του Παναθηναϊκού και το 2005 με τον Σκάζνι προπονητή, κάθε Τετάρτη παίζαμε με τη μεγάλη ομάδα φιλικό και δεν μπορούσαν με μας κερδίσουν. Είχαμε πολύ καλή φουρνιά στις Ακαδημίες με Νίνη, Λεοντίου. Ο Τζίγγερ μου ζήτησε να αναλάβω τη πρώτη ομάδα επειδή τα πήγαινα πολύ καλά στις Ακαδημίες. Οι ποδοσφαιριστές της πρώτης ομάδας με είχαν σε μεγάλη εκτίμηση. Μετά την απομάκρυνση του Σκάζνι ο Τζίγγερ μου ζήτησε να αναλάβω τη πρώτη ομάδα κι έτσι και έγινε. Ο Τζίγγερ μου είπε "θα αναλάβεις τη πρώτη ομάδα, αλλά η χαλαρότητα και η ευθυμία στοπ". Του απάντησα ότι δεν αναλαμβάνω, του είπα ότι "εγώ σου υπόσχομαι ότι θα κάνω τους παίκτες να πετάνε μέσα στο γήπεδο και να χαμογελάνε". Του είπα ότι για όσο θα κάτσω στον πάγκο δεν θα χάσουμε. Κι έτσι κι έγινε. Θυμάμαι ότι πριν το παιχνίδι με την Σεβίλλη έπιασα τον Σανμαρτεάν με τον διερμηνέα και τον ρώτησα "μπορείς να παίξεις;", εκείνος δεν μου απάντησε ευθέως και τον άφησα εκτός ομάδας. Είχα κότσια. Ήμουν Παναθηναϊκός, είχα τον κόσμο στο πλευρό μου. Ο κόσμος θέλει να τον αγαπάς, θέλει σεβασμό. Αν το λέει η ψυχή σου, η καρδιά σου, ο κόσμος είναι μαζί σου». 

Ο Πούσκας μου είπε: «Αν τυχόν και αποκλειστούμε, βρες ομάδα να φύγεις»:

«Τη χρονιά του Γουέμπλεϊ παίξαμε με την Έβερτον. Στην Αγγλία ήρθαμε 1-1, είχε βάλει γκολ ο Αντωνιάδης για εμάς. Στο δικό τους γκολ είχα κάνει λάθος εγώ. Είχε λάσπη το γήπεδο, πήγα να περάσω έναν αντίπαλο, μου κλέψανε τη μπάλα, βγήκε κόρνερ. Κι από το κόρνερ μπήκε γκολ. Μετά το παιχνίδι με έπιασε ο Πούσκας και μου είπε "αν τυχόν και αποκλειστούμε, βρες ομάδα να φύγεις". Ήρθαμε εδώ, φέραμε 0-0 και προκριθήκαμε».

Για την ιστορία με τον... πετεινό που του έφερε τιμωρία:

Ξεχωριστή ήταν και η ιστορία με τη φάρσα που είχε σκαρφιστεί για να «πικάρει» τους παίκτες του Ολυμπιακού μετά τη βαριά ήττα τους απ' την Τότεναμ σε ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι.
«Ο Ολυμπιακός έπαιζε με την Τότεναμ και σε δηλώσεις τους οι Δεληκάρης και Γλέζος είχανε πει ότι θα κερδίσουν. Μάλιστα ο αείμνηστος ο Γλέζος είχε πει "εμείς θα μαδήσουμε το έμβλημά του", γιατί η Τότεναμ έχει για έμβλημα έναν πετεινό. Εγώ είχα μια ιδέα πριν το παιχνίδι. Αν έχανε ο Ολυμπιακός να έμπαινα στο γήπεδο στο επόμενο δικό μας παιχνίδι ευρωπαϊκό στην Λεωφόρο που θα γινόταν την επόμενη μέρα με έναν κόκορα. Έτσι κι έγινε, πήγαμε και αγοράσαμε έναν κόκορα κι από την Δευτέρα μέχρι την Πέμπτη ρίχναμε ρύζι στο γήπεδο και μαθαίναμε στον κόκορα να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Δεν το έκανα για διακωμώδηση, ούτε για να προσβάλλω κανέναν. Ο Ολυμπιακός έχασε από την Τότεναμ κι εμείς βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου ρίχνοντας ρυζάκι για να βγει μαζί μας ο κόκορας. Μετά ζήτησα σε όλους συγγνώμη, το έκανα μόνο για αστείο. Είμαι αγαπητός από τους φίλους όλων των ομάδων, δεν έχω αντιμετωπίσει ποτέ κάποιο πρόβλημα. Το συγγνώμη το ζήτησα και το ένιωθα».

Ποια είναι η κληρονομιά του στον Παναθηναϊκό:

«Δεν έβγαλα πολλά λεφτά από τον Παναθηναϊκό, όμως η περιουσία μου είναι η σχέση μου με τον κόσμο. Ο Παναθηναϊκός είναι το σπίτι μου, η ψυχή μου. Κάτι υπήρξα κι εγώ, κάτι προσέφερα κι εγώ σε αυτή την ομάδα. Αυτό το έμβλημα πρέπει να το τιμάς».