Φιλίππου στο Athletiko: «Ο Άρης αξίζει απόλυτα αυτή την επανεκκίνηση»

Η Θεσσαλονίκη «φλέγεται» από την άφιξη του Βασίλη Σπανούλη για λογαριασμό του Άρη, και με αφορμή αυτή την ιστορική μπασκετική επέλαση, η εκπομπή του Athletiko φιλοξένησε τον σπουδαίο Νίκο Φιλίππου.

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής του έπους του '87 μίλησε για τη σημειολογία της σημερινής επετείου της 14ης Ιουνίου, το κλίμα στα αποδυτήρια, τη συμβολή του Κώστα Πολίτη, ενώ έκανε ένα μοναδικό... flashback στο παρελθόν. Παράλληλα, σχολίασε τη νέα «κίτρινη» αυτοκρατορία που γεννιέται, τονίζοντας πως ο Σπανούλης είναι ο ιδανικός άνθρωπος για να επιστρέψει ο Άρης στην ευρωπαϊκή ελίτ.

Αναλυτικά τα λόγια του

Για την άφιξη του Βασίλη Σπανούλη στον Άρη: «Νομίζω ότι ο Άρης αξίζει απόλυτα αυτή την επανεκκίνηση. Στο πέρασμα του χρόνου θα δημιουργηθούν και θα υπάρξουν πολλές «αυτοκρατορίες», αλλά ο Άρης θα παραμείνει για πάντα η πιο αγαπητή αυτοκρατορία του ελληνικού μπάσκετ. Αυτό δεν μπορεί να του το αφαιρέσει κανείς, γιατί ήταν η ομάδα που ένωνε όλους τους Έλληνες. Αυτή την αναγέννηση τη δικαιούται και ο κόσμος του Άρη, που δεν εγκατέλειψε ποτέ τον σύλλογο στα δύσκολα. Ο Βασίλης Σπανούλης είναι ο κατεξοχήν άνθρωπος που μπορεί να ενσαρκώσει τις προσδοκίες των φιλάθλων για την επιστροφή της ομάδας στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Με την κατάλληλη διοικητική υποστήριξη, είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρει. Μια τέτοια εξέλιξη θα είναι ευεργετική όχι μόνο για τον Άρη, αλλά και για το καλό ολόκληρου του ελληνικού μπάσκετ».

Για τις ομοιότητες του Σπανούλη με τον Γιαννάκη: «Ο Σπανούλης έκανε τα πρώτα του βήματα με τον Παναγιώτη προπονητή και πραγματικά πιστεύω πως έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Από αυτά που έχτισε ο Παναγιώτης ως προπονητής. Και πραγματικά έχει όλα τα φόντα για να κάνει τον Άρη να ζήσει στιγμές που ζήσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες».

«Σήμερα, 14 Ιουνίου, είναι μια ιστορική επέτειος. Για τους περισσότερους, και ειδικά για όσους τη ζήσανε —ανθρώπους που σήμερα είναι από 50 ετών και πάνω—, παραμένει μια οριακή ημερομηνία. Δεν ήταν απλώς μια μεγάλη στιγμή για το μπάσκετ, αλλά για ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό», ήταν τα πρώτα λόγια του.

Για το κλίμα εκείνης της εποχής: «Σίγουρα έχουν ειπωθεί πολλά, αλλά δεν επρόκειτο για μια στιγμιαία, τυχαία επιτυχία. Ήταν το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας χρόνων. Σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να ξεχάσουμε να μνημονεύσουμε τον «στρατηγό» εκείνης της ομάδας, τον προπονητή μας, τον Κώστα Πολίτη. Ήταν ο άνθρωπος που μας ενέπνεε σε όλο αυτό το εγχείρημα. Έχοντας τη δυνατότητα να δουλέψει σε βάθος χρόνου τα προηγούμενα έτη, έφτιαξε βήμα-βήμα μια ομάδα ικανή να χτυπήσει τα μεγαθήρια της εποχής

Οι νεότεροι ίσως δυσκολεύονται να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη των τότε αντιπάλων μας: είχαμε να αντιμετωπίσουμε την ενωμένη Σοβιετική Ένωση και την ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Ήταν κάτι εξαιρετικά δύσκολο και αρχικά φάνταζε ανέφικτο. Αυτός είναι και ο λόγος που η επιτυχία πήρε διαστάσεις έπους· πέρασε στη σφαίρα του υπερβατικού, καθώς κανένας δεν το πίστευε αρχικά. Αυτό πυροδότησε τη βιβλική έκρηξη χαράς στην Αθήνα. Ο κόσμος το έζησε από απόσταση αναπνοής, και γι' αυτό η ανάμνηση έμεινε τόσο βαθιά χαραγμένη στη μνήμη όλων».

Μιλάτε μεταξύ σας κάθε χρόνο τέτοια μέρα; «Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δεν έχουμε χάσει την επαφή μας. Είναι πάντα μεγάλη μας χαρά να βρισκόμαστε και να θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές. Ξέρετε, αυτό ισχύει για όλους τους αθλητές: από τη στιγμή που έχεις φορέσει κοντά παντελονάκια και έχεις ιδρώσει στο παρκέ μαζί με κάποιον, μένεις για πάντα παιδί. Έτσι κι εμείς, όταν ανταμώνουμε ή μιλάμε, η ηλικία μας μηδενίζεται και επιστρέφουμε στην αφετηρία εκείνης της εποχής».

Υπάρχει κάτι από τον θρίαμβο του ’87 που θεωρείς ότι δεν έχει αποτυπωθεί τόσο έντονα όσο θα έπρεπε; «Νομίζω ότι τα περισσότερα έχουν ειπωθεί και αναλυθεί. Ωστόσο, μιλώντας για εκείνη την περίοδο, δεν πρέπει να λησμονήσουμε έναν εκλιπόντα συνάδελφο, τον Φίλιππο Συρίγο. Ήταν ένας άνθρωπος που προσέφερε τα μέγιστα τόσο στο άθλημα όσο και στο επάγγελμα της δημοσιογραφίας, βάζοντας το μπάσκετ σε κάθε ελληνικό σπίτι μέσω της τηλεόρασης.

Εκεί θέλω να σταθώ: εκείνη η Εθνική ήταν μια ομάδα εξαιρετικά εξωστρεφής. Ήταν η πρώτη φορά που η τηλεοπτική κάμερα μπήκε τόσο βαθιά στην καθημερινότητά μας —στο ξενοδοχείο, στα αποδυτήρια, ακόμα και μέσα στο πούλμαν. Αυτή η εγγύτητα επέτρεψε στον κόσμο να γνωρίσει τους χαρακτήρες μας, να δει αυθόρμητα τη χαρά μας, τη λύπη μας, τις αγωνίες μας, και τελικά να μας αγαπήσει ακόμα περισσότερο».

Πώς προετοιμαζόσασταν και ποιο ήταν το «vibe» εκείνων των στιγμών; Πιστεύατε ότι θα πάρετε το κύπελλο; «Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της ομάδας ήταν ότι το πιστεύαμε, παρόλο που ζούσαμε κάτι τελείως πρωτόγνωρο. Ήταν ακριβώς αυτό που είχε πει ιστορικά ο Νίκος Γκάλης: «είναι η μεγαλύτερη επιτυχία μέχρι την επόμενη». Κυνηγούσαμε το ακατόρθωτο, το οποίο τελικά έγινε πραγματικότητα σαν σήμερα.

Τέτοια ώρα, εκείνη την ημέρα, ήμασταν μαζεμένοι στο ξενοδοχείο και συζητούσαμε πόσο υπέροχο θα ήταν, μιας και φτάσαμε ως εδώ, να ολοκληρώσουμε το ταξίδι με την άνοδο στο πρώτο σκαλί του βάθρου. Με αυτή την ορμή, με τη σωστή προετοιμασία, τη συνολική διάθεση της ομάδας και φυσικά την τεράστια ώθηση από τον κόσμο, το θαύμα τελικά επιτεύχθηκε».