Η χαμένη μαγεία και η «γροθιά» ομάδας και κόσμου απέναντι σε όλους

Γυρνώντας το βράδυ του Σαββάτου από το Telekom Center Athens κι έχοντας δει τηλεοπτικά όσα έγιναν στο ματς, αλλά και τα πολλά βίντεο στο διαδίκτυο από όσα ακολούθησαν στα αποδυτήρια του ΣΕΦ, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως έχω κουραστεί. Όχι φυσικά από τις 9 ώρες παραμονής μου εκεί, αλλά από όσα συμβαίνουν στο ελληνικό μπάσκετ.

Η μαγεία αυτού του αθλήματος, η απόλαυση του να παρακολουθείς τους παιχταράδες που έχουν Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, η χαρά του απρόβλεπτου σε μια τέτοια «τιτανομαχία» έχει χαθεί για τα καλά. Οι εικόνες που δεν θύμιζαν σε τίποτα μπάσκετ κυριάρχησαν. Η τοξικότητα έχει νικήσει. Δεν μας αξίζει να το ζούμε αυτό. Δεν αξίζει στο ελληνικό μπάσκετ των τεράστιων επενδύσεων. Αλλά δυστυχώς η μοναδική αλήθεια είναι πως το πρωτάθλημα τελείωσε με τον τρόπο που του αξίζει...

Γιατί αυτή η τοξικότητα έχει αιτία... Οι πραγματικοί πρωταγωνιστές έχουν γίνει κομπάρσοι. Αυτοί που ελέγχουν τις τύχες του αθλήματος στην Ελλάδα, αντί να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να έχουμε το βλέμμα μας στραμμένο μόνο στις δύο ομαδάρες και τους παικταράδες τους, έχουν αποφασίσει να έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Το πρόβλημα της διαιτησίας όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται από την ΕΟΚ, αλλά επιδεινώνεται, με την επιβράβευση όσων αποδεδειγμένα δεν μπορούν.

Και είναι πραγματικά κρίμα, γιατί αυτή η κατάσταση και οι εικόνες που σημάδεψαν το φετινό πρωτάθλημα επισκιάζουν όλες τις όμορφες στιγμές που προηγήθηκαν λίγο νωρίτερα. Για δύο ώρες στο ΟΑΚΑ ζούσαμε κάτι που είναι πραγματικά σπάνιο. 18.000 φίλαθλοι γέμισαν το γήπεδο για να παρακολουθήσουν από τα μάτριξ το ματς που γινόταν στο ΣΕΦ. Και στο τέλος, όταν το ματς είχε κριθεί, έδειξαν τον δρόμο για τη συνέχεια στον Παναθηναϊκό. Όρθιοι, τραγουδούσαν για την ομάδα τους που μόλις είχε χάσει τον τίτλο. «Εγώ θα σ' αγαπώ και μη σε νοιάζει...». Πιθανότατα γιατί ήξεραν πως οι παίκτες του Αταμάν σε αυτή τη σειρά των τελικών είχαν κάνει μια υπέρβαση. Είχαν δείξει πως ήταν η καλύτερη ομάδα, πως άξιζε τον τίτλο. Πριν καν γίνει το Game 5.

Σχεδόν την ίδια ώρα και το αγωνιστικό τμήμα του Τριφυλλιού έδειχνε πως είναι μια γροθιά. Μόλις έμαθαν για την επίθεση του Ταϊρίκ Τζόουνς στον Κέντρικ Ναν, μπαίνοντας στα αποδυτήρια, δεν το σκέφτηκαν δεύτερη φορά. Όλοι μαζί, παίκτες, μέλη του τεχνικού τιμ και διοικητικά στελέχη, σαν μια γροθιά, θέλησαν να υπερασπιστούν τον συμπαίκτη τους. Όπως θα έκανε κάθε οικογένεια για ένα μέλος της.

Η σεζόν κλείνει για τον Παναθηναϊκό αποτυχημένα, το ξέραμε αυτό πριν τους τελικούς, αλλά αυτή η εικόνα ενότητας αποτελεί το καλύτερο μήνυμα για την επόμενη μέρα... Η οποία δεν θα αργήσει να ξημερώσει!

ΥΓ. Οι 96-34 βολές στους τρεις τελικούς του ΣΕΦ, πρέπει να αποτελούν κάποιου είδους ρεκόρ. Παγκόσμιο ενδεχομένως...

ΥΓ2. Πέρα από την επόμενη μέρα στο αγωνιστικό κομμάτι, ο Παναθηναϊκός οφείλει να κοιτάξει με την ίδια ζέση και το εξωαγωνιστικό. Οι δύο τελευταίες σεζόν μάς δίδαξαν πως δεν υπάρχει ομάδα που να κερδίζει τους πάντες και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

ΥΓ3. Ο Εργκίν Αταμάν έκανε τρομερούς τελικούς στο τακτικό κομμάτι, αλλά ταυτόχρονα ανέδειξε και τις αιτίες που απέτυχε φέτος. Οι εμφανίσεις των Σορτς, Τολιόπουλου και Μήτογλου φανερώνουν και τα δικά του μεγάλα λάθη διαχείρισης.