Η χρηματοδότηση μιας ΠΑΕ δεν έχει καμία σχέση με τις αποδοκιμασίες

Τις τελευταίες ημέρες καλλιεργείται προς τα έξω η εικόνα μιας έντονης δυσαρέσκειας του ισχυρού άνδρα του Άρη Θεόδωρου Καρυπίδη, εξαιτίας του βεβαρημένου κλίματος, της συντριπτικής απουσίας του κόσμου από το γήπεδο και τις κερκίδες, αλλά και των αποδοκιμασιών όσων εξακολουθούν να δίνουν το «παρών», με τις σχετικές αναφορές να φτάνουν μέχρι του σημείου να αφήνεται να εννοηθεί ακόμη και ενδεχόμενη παύση της χρηματοδότησης της ομάδας.

Αυτή, όμως, δεν μπορεί να είναι η σκέψη που επικρατεί στο μυαλό του διοικητικού ηγέτη της ΠΑΕ Άρης. Διότι δεν μπορεί- κατά την ταπεινή μου άποψη- η χρηματοδότηση μιας Ποδοσφαιρικής Ανώνυμης Εταιρείας να επηρεάζεται από τις αντιδράσεις του κόσμου, από το βαρύ κλίμα ή από τις αποδοκιμασίες της εξέδρας. Και δεν μπορεί, δέκα χρόνια μετά την ανάληψη της διοικητικής ηγεσίας, να αιωρείται η εντύπωση ότι η οικονομική στήριξη της ομάδας τίθεται υπό αίρεση επειδή η δυσαρέσκεια έγινε πλέον μαζική και η ανοχή εξαντλήθηκε. Αν κάτι τέτοιο έχει έστω και υπόνοια πραγματικότητας, τότε πρόκειται για μια στρεβλή εικόνα ως προς τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή η ίδια η ευθύνη της διοίκησης.

Άπαντες γνωρίζουν, και οφείλουν να αναγνωρίσουν, ότι η σημερινή αντίδραση του κόσμου δεν προέκυψε ξαφνικά, ούτε αποτελεί προϊόν μιας κακής βραδιάς ή ενός αρνητικού αποτελέσματος. Είναι η συσσωρευμένη κατάληξη μιας μακράς περιόδου κατά την οποία ο διοικητικός ηγέτης του συλλόγου είχε, στην πράξη, εν λευκώ τη διαχείριση όλων των βασικών υποθέσεων της ομάδας: από τη μεταγραφική πολιτική, τις πωλήσεις ποδοσφαιριστών καθώς και τις αποχωρήσεις, μέχρι τους δανεισμούς και το αδιάκοπο πήγαινε-έλα στο ρόστερ και τις συνεχείς αλλαγές προπονητών, που δεν επέτρεψαν ποτέ μια στοιχειώδη συνέχεια. Και όλα αυτά υπό καθεστώς στήριξης, ή έστω ανοχής, από τον κόσμο για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Δεν έγινε ξαφνικά

Η πραγματική εικόνα, επομένως, δεν είναι ότι ξαφνικά εξαντλήθηκε η υπομονή της εξέδρας επειδή η ομάδα δεν κερδίζει. Αυτή θα ήταν μια εντελώς ελλιπής ανάγνωση. Ο κόσμος απομακρύνθηκε σταδιακά από το γήπεδο όχι μόνο λόγω αποτελεσμάτων, αλλά κυρίως επειδή εισέπραττε επίμονα και επαναλαμβανόμενα την αίσθηση ότι στην αγαπημένη του ομάδα γίνονταν διαρκώς επιλογές χωρίς ποδοσφαιρική συνέπεια και λογική. Όχι μια πρόσκαιρη αστοχία, αλλά ένα μοντέλο λειτουργίας που αναπαρήγαγε με συνέπεια το ίδιο αποτέλεσμα: στις μεταγραφές, όπου η ανακύκλωση προσώπων υπερίσχυε συχνά ενός συγκροτημένου σχεδίου, στους προπονητές, όπου η εναλλαγή δεν επέτρεπε ούτε ταυτότητα ούτε σταθερότητα, αλλά και στις ευρωπαϊκές παρουσίες, όπου οι πρόωροι ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί έπαψαν να μοιάζουν με συγκυριακή ατυχία και άρχισαν να συνθέτουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Υπάρχει, όμως, και μια ακόμη πτυχή που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Ο ίδιος ο Καρυπίδης ήταν εκείνος που ανέβασε σημαντικά το μπάτζετ και το διαφήμισε το περασμένο καλοκαίρι ως το μεγαλύτερο στην ιστορία του Άρη, καλλιεργώντας εύλογα μεγάλες προσδοκίες. Ήρθαν ποδοσφαιριστές με μεγάλα συμβόλαια και αντίστοιχες υποχρεώσεις, αλλά αντί για ποδοσφαιρική υπεραξία, προέκυψαν, σε αρκετές περιπτώσεις, αμφιλεγόμενες επιλογές και ελάχιστο ουσιαστικό αντίκρισμα στο γήπεδο. Και αυτό ακριβώς εντείνει τη δυσαρέσκεια: όχι απλώς το ύψος της επένδυσης, αλλά το γεγονός ότι αυτή δεν μετουσιώθηκε σε αγωνιστική πρόοδο, παρά τις χρηματικές υπερβάσεις.

Το πιο κρίσιμο στοιχείο της σημερινής συγκυρίας δεν είναι απλώς η απογοήτευση, αλλά η απουσία εμπιστοσύνης ότι κάτι μπορεί πράγματι να αλλάξει. Όταν τα ίδια λάθη επανέρχονται, οι ίδιες πρακτικές επαναλαμβάνονται και οι ίδιες λύσεις παρουσιάζονται κάθε φορά ως επανεκκίνηση, τότε η κρίση παύει να είναι συγκυριακή. Γίνεται δομική.

Εμπιστοσύνη

Γι’ αυτό και η σημερινή αντίδραση του κόσμου δεν είναι υπερβολή της στιγμής. Είναι το σημείο στο οποίο οι κακές επιλογές και η απουσία ποδοσφαιρικού ρεαλισμού χτύπησαν κόκκινο. Τίποτα πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί και, σε αυτές τις συνθήκες, η όποια δημόσια εικόνα περί ενόχλησης της διοίκησης από τις αντιδράσεις δεν προκαλεί συμπάθεια, αλλά ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό. Η σημερινή αντίδραση δεν είναι αχαριστία. Είναι το απότοκο πολλών ετών.

Εφόσον, λοιπόν, αυτός ο προβληματισμός έχει οδηγήσει σε αποφάσεις, αυτές οφείλουν να είναι σοβαρές, τόσο από επιχειρηματική άποψη όσο και απέναντι στην ιστορία του συλλόγου. Οφείλουν να επικοινωνηθούν στον Α.Σ. Άρης και συνολικά στον οργανισμό με τρόπο υπεύθυνο και θεσμικά καθαρό, που να αρμόζει στο ποδοσφαιρικό τμήμα και, πάνω απ’ όλα, να διασφαλίζει τα συμφέροντα και τη συνέχεια της Ανώνυμης Εταιρείας.