Η Ελλάδα αναζητεί ξανά από την αρχή τα πατήματά της

Δεν ήταν εύκολο αυτό που πέρασε η Εθνική ομάδα στα προκριματικά του Μουντιάλ. Αντίθετα, ήταν πολύ επίπονο, πολύ δύσκολο και χρειάζεται χρόνο για να επανέλθει. Ήταν πολύ μεγάλος ο στόχος της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά κυρίως ήταν κάτι που το είχαν πιστέψει όλοι ότι θα έρθει. Γι' αυτό και ο αποκλεισμός έπεσε σαν... κεραυνός, μια μεγάλη αποτυχία όλων που δεν κατάφεραν να κερδίσουν έστω τη δεύτερη θέση και αυτές τις μέρες αντί για... άβολα και αμήχανα φιλικά, να παίζουν αγώνες που θα της έδιναν την ελπίδα πως θα βρεθεί ανάμεσα στους κορυφαίους.

Αποκλείστηκε από έναν όμιλο που είχε στοχεύσει τουλάχιστον στη δεύτερη θέση πίσω από τη Δανία, τελικά έμεινε τρίτη να βλέπει τους Σκωτσέζους να πανηγυρίζουν την απευθείας πρόκριση. Τους Σκωτσέζους που δεν ήταν καλύτερη ομάδα από την Ελλάδα, αλλά σίγουρα με την παρουσία της σε εκείνα τα έξι παιχνίδια το άξιζε περισσότερο. Και ας μας κέρδισε στη Γλασκώβη χωρίς κανείς να καταλάβει τι συνέβη.

Αυτή η φουρνιά της Εθνικής ομάδας είχε ανεβάσει μόνη της τον πήχη με την παρουσία της σε παιχνίδια όπως στο Γουέμπλεϊ, με την τριάρα που είχε ρίξει παίζοντας καταπληκτικό ποδόσφαιρο στη Σκωτία στο πλαίσιο του Nations League, με την άνοδό της στην πρώτη κατηγορία, με το κλίμα που έβγαζε προς τα έξω. Και με το δέσιμο που επανήλθε με τον κόσμο. Είδαμε γεμάτο γήπεδο, είδαμε χιλιάδες να βρίσκονται σε εκτός έδρας αναμετρήσεις και να τη στηρίζουν. Είδαμε και έναν προπονητή που μετά από χρόνια είχε (και έχει) τη στήριξη όλων.

Αυτή τη στιγμή η Εθνική ομάδα αναζητεί και πάλι τα πατήματά της, τη χαμένη της αυτοπεποίθηση και την αίγλη της. Ψάχνει να χτιστεί από την αρχή κυρίως στο εσωτερικό της και να πιστέψει στις δυνατότητες που δεδομένα υπάρχουν. Μην ξεχνάμε πως ετούτη η φουρνιά της Ελλάδας είναι η πιο ακριβή όλων των εποχών. Με παίκτες που οι περισσότεροι αγωνίζονται στο εξωτερικό και κοστίζουν πολλά εκατομμύρια, που γίνονται πρωτοσέλιδα σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες και που βρίσκονται στο στόχαστρο πολύ μεγάλων ομάδων.

Αλλά μοιάζουν να χρειάζονται έναν χρόνο προσαρμογής και πάλι και πάνω απ' όλα μοιάζουν να ψάχνουν κίνητρο. Κίνητρο που δε βρίσκεις σε φιλικά όπως αυτά με την Παραγουάη και την Ουγγαρία, σε μια περίοδο που πολλές άλλες εθνικές ομάδες παίζουν την πρόκρισή τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ούτε το ματς της Παρασκευής, ούτε αυτό της Τρίτης στη Βουδαπέστη είναι παιχνίδια στα οποία αξίζει κάποιος να σταθεί και να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα για το που βαδίζει η Ελλάδα.

Ακόμα - ακόμα και αυτά που θα έρθουν από τον Σεπτέμβριο, στο Nations League, δε θα είναι τα πλέον σημαντικά. Αλλά σίγουρα θα είναι ξεχωριστά. Άλλο να παίζεις με την Παραγουάη και την Ουγγαρία, άλλο με τη Γερμανία και την Ολλανδία. Εκεί θα τεστάρουν τις δυνάμεις τους, εκεί θα αρχίσει να διαμορφώνεται η κατάσταση η οποία θα μας οδηγήσει στον επόμενο πολύ μεγάλο στόχο, που είναι τα προκριματικά του EURO του 2028.

Κι εκεί δε θα υπάρχει το παραμικρό περιθώριο αποτυχίας για κανέναν.