Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει

Ήταν κατακαλόκαιρο, μέσα Αυγούστου του 2017, όταν οι Έλληνες επιδίδονταν στα καθιερωμένα μπάνια του λαού και ο ΠΑΟΚ έψαχνε να βρει τρόπο να ξεφύγει από ένα ακόμα προπονητικό αδιέξοδο. Μεσημέρι της 11ης Αυγούστου, μια λιτή ανακοίνωση επισημοποιούσε το διαζύγιο express - μετά από μόλις 56 μέρες συνεργασίας - με τον Αλεξάνταρ Στανόγεβιτς και την πρόσληψη του Ραζβάν Λουτσέσκου. Μια σχέση που έμελλε να αλλάξει τον ρου της σύγχρονης αγωνιστικής ιστορίας του Δικεφάλου.

Η ακριβής διατύπωση εκείνης την πρώτης ανακοίνωσης ήταν:

«Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ ανακοινώνει την απόφασή της για αλλαγή προπονητή. Ο Αλεκσάνταρ Στανόγεβιτς είναι ένας καλός προπονητής, αλλά όχι αυτός που χρειάζεται η ομάδα στην παρούσα φάση. Σ΄αυτή την κοινή απόφαση κατέληξαν η Διοίκηση και ο Αθλητικός Διευθυντής του Συλλόγου (σ.σ. Λούμπος Μίχελ), οι οποίοι αναλαμβάνουν και την πλήρη ευθύνη, απόφαση που τελικά αποδέχτηκε ο ιδιοκτήτης.

Την δεδομένη χρονική στιγμή η ιδανική λύση είναι ο Ραζβάν Λουτσέσκου, ο οποίος αναλαμβάνει από σήμερα. Γνωρίζει το πρωτάθλημα, ήταν εξ αρχής στην κορυφή της λίστας των υποψηφίων με το τέλος της προηγούμενης σεζόν και έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό να οδηγήσει τον ΠΑΟΚ στους υψηλότερους στόχους.

Τον καλωσορίζουμε στην οικογένεια του ΠΑΟΚ και του ευχόμαστε καλή επιτυχία!»

Από το... μαύρο στο γκρίζο

Το ίδιο απόγευμα, ο Ρουμάνος πάτησε για πρώτη φορά τις προπονητικές εγκαταστάσεις της Νέας Μεσημβρίας, χωρίς να ξέρει, ούτε ο ίδιος ούτε κανείς τότε, πού θα οδηγούσε αυτός ο γάμος. Η πλειονότητα του κόσμου μάλιστα πόνταρε πως δε θα μακροημέρευε.
Με βαριά καρδιά, 37 βαθμούς κελσίου και το air condition του αυτοκινήτου στο φουλ, ο υπογράφων έπρεπε να διανύσει περίπου 40 χιλιόμετρα για να φτάσει στο «ασπρόμαυρο» αθλητικό κέντρο, για την παρθενική παρουσία του Λουτσέσκου με τον Δικέφαλο στο στήθος. Ο Ρουμάνος ήταν εκεί. Με ένα αμήχανο χαμόγελο ευτυχίας και προσμονής, με σκούρα μαλλιά χωρίς ίχνος γκρίζας τρίχας. 48 χρονών τότε.

«Έγιναν όλα πολύ γρήγορα. Έτσι είναι η ζωή. Πρέπει να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή. Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμα πως είμαι εδώ. Με τιμάει η κατάσταση αυτή. Είμαι πολύ χαρούμενος» ήταν μερικά από τα πρώτα λόγια του.

Εννιά χρόνια μετά - με ένα ενδιάμεσο διάλειμμα δυο χρόνων – δεν κύλησε απλά πολύ νερό στο αυλάκι. Η ορμή του ποταμού ήταν τέτοια που σκέπασε σχεδόν τα πάντα. Δημιουργήθηκαν καταρράκτες επιτυχιών, υπερχειλίσεις. Στην πορεία προέκυψαν φράγματα, εμπόδια, βάλτοι. Πήγαινε όμως με την καθαρότητα της ενότητας, της συσπείρωσης, της ομοψυχίας, των αμοιβαίων στόχων. «Δύναμή μας, ο ροή μας» που λέει η διαφήμιση.

ΠΑΟΚ και Λουτσέσκου πιάστηκαν χέρι-χέρι για να ανέβουν το βουνό της δύσκολης μετάβασης από ένα τεράστιο ιστορικό κλαμπ σε ένα κλαμπ διεκδικητή, κατακτητή. Ο καθένας από το δικό του μετερίζι, ο καθένας με τη δική του διαφορετικού είδους συμβολή. Δεν έχει σημασία ποιος βοήθησε τον άλλον περισσότερο. Ποιος παίρνει τα μεγαλύτερα credits. Ποιος έδινε τα εφόδια και ποιος τα αξιοποιούσε. Δεν ήταν αυτό το νόημα μιας ολόκληρης γεμάτης επταετίας. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο συνοδεύτηκε από την κατάληψη απάτητων κορυφών, από χρυσές σελίδες, από σπουδαία επιτεύγματα. Ακριβώς για αυτόν τον ίδιο λόγο, οι αναπόφευκτες κακοτοπιές, αποτυχίες και οπισθοδρομήσεις τύχαιναν της ανάλογης διαχείρισης, της γιατρειάς και της επανόδου.

Όλα κάποτε τελειώνουν, έστω και με πόνο

Λένε ότι το ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Μέχρι να φτάσει η ώρα της ξηρασίας. Όταν στεγνώνει. Όταν στερεύει από διάθεση, κοινό όραμα, κοινές επιθυμίες, κοινό πάθος. Σταδιακά, αυξητικά, μάλλον μοιραία.

Με την πάροδο του χρόνου άλλωστε εμφανίζονται πάντα μικρά διαβολάκια που κοιτούν εμμονικά πάνω από τη σχέση. Η καθημερινή τριβή, η πνευματική φθορά, μικρές ή μεγάλες αμυχές στο κορμί της, τραύματα που επουλώνονται αλλά αφήνουν σημάδια.

Δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό τέλος. Είτε ήταν η ώρα του είτε όχι. Το συναίσθημα κονταροχτυπιέται με τη λογική ή την αναγκαιότητα. Ίσως σε κάποια σημεία μάλιστα, επικρατεί κιόλας.

Εκεί, στα σύνορα των δυο καταστάσεων, ο οργανισμός του ΠΑΟΚ είναι υποχρεωμένος πια να πατήσει σταθερά στο έδαφος του επόμενο κεφαλαίου. Της αλλαγής φιλοσοφίας, του εκσυγχρονισμού, της τεχνοκρατίας.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχει μόνο η αποτίμηση μιας ιστορικής συνεργασίας και η τοποθέτησή της στο κατάλληλο βάθρο. ΠΑΟΚ και Λουτσέσκου, μαζί εξελίχθηκαν, μαζί πέτυχαν, μαζί ψήλωσαν. Και η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει...