Η κοιλιά του Ιγκουαΐν απέναντι στη δικτατορία της εικόνας
Σε μια εποχή εμμονής με την τελειότητα, μια εικόνα αρκεί για να κρίνουμε και να σχολιάσουμε - Ο Γκονζάλο Ιγκουαΐν είναι η αφορμή, το πραγματικό θέμα είναι το φίλτρο που βάζουμε για να δούμε τους άλλους.
Μια φωτογραφία του Γκονζάλο Ιγκουαΐν με αμάνικο μπλουζάκι, ατημέλητη γενειάδα και εμφανώς πιο «χαλαρή» εικόνα από εκείνη που θυμόμαστε από τα χρόνια της καριέρας του, ταξίδεψε από το Μαϊάμι και έγινε παγκόσμιο viral μέσα σε λίγες ώρες.
Η εικόνα δεν έδειχνε τον «παλιό» Ιγκουαΐν, τον παίκτη των μεγάλων ομάδων, αλλά έναν πρώην αθλητή που έχει αφήσει πίσω του το αυστηρό καλούπι της επαγγελματικής εικόνας. Κάποιοι σχολίασαν ειρωνικά ότι «έχασε τη φόρμα του», άλλοι ότι «δεν μοιάζει πια με αθλητή», ενώ δεν έλειψαν τα γνωστά στερεότυπα σχόλια σχετικά με εξωτερική εμφάνισή του.
Η αρχική φωτογραφία είχε μάλιστα τραβηχτεί από έναν νεαρό που τον αναγνώρισε τυχαία σε κατάστημα στο Μαϊάμι. Η εικόνα, όμως, αποδείχθηκε παραποιημένη μέσω τεχνητής νοημοσύνης, κάτι που ο ίδιος παραδέχτηκε αργότερα, δημοσιεύοντας την αυθεντική εκδοχή: ο Ιγκουαΐν φορούσε το αμάνικο μπλουζάκι, ήταν πιο «γήινος» στην εμφάνιση, με σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι και γενειάδα, αλλά σίγουρα απείχε από την... καρικατούρα που είχε κυκλοφορήσει αρχικά.
Δυο σκέψεις με αφορμή αυτό το παγκόσμιο viral.
H πρώτη αφορά τη σχέση μας με την πραγματικότητα στην ψηφιακή εποχή. Όλο και πιο συχνά, αυτό που βλέπουμε δεν είναι απαραίτητα αυτό που συνέβη. Η τεχνητή νοημοσύνη στην πιο προχωρημένη εκδοχή ή απλά τα φίλτρα δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η αλήθεια γίνεται ρευστή και εύπλαστη. Δεν πρόκειται απλώς για «ψεύτικες φωτογραφίες», αλλά για μια συνολικότερη δυσκολία διάκρισης ανάμεσα στο πραγματικό και στο κατασκευασμένο.
Το δικαίωμα του (κάθε) Ιγκουαΐν να είναι όπως θέλει
Η δεύτερη σκέψη είναι πιο ανθρώπινη. Η φωτογραφία του Ιγκουαΐν αποκαλύπτει και κάτι βαθύτερο: την απελευθέρωση από την υποχρέωση της «εικόνας».
Για χρόνια, ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, δεν ήταν απλώς ένας αθλητής, αλλά και ένα δημόσιο πρόσωπο εγκλωβισμένο σε συγκεκριμένες προσδοκίες: να έχει μια καλή φυσική κατάσταση και πειθαρχία, να «ελέγχει« την εικόνα του, να μην παρεκλίνει από αυτό που οι άλλοι περιμένουν να είναι,.
Σήμερα, όμως, η εικόνα του δείχνει έναν άνθρωπο που έχει βγει από αυτό το πλαίσιο. Κάποιον που δεν χρειάζεται πλέον να αποδεικνύει καθημερινά την αξία του μέσα από τη σωματική τελειότητα ή τη δημόσια εικόνα του. Τώρα λατρεύει τη μαγειρική, το κρασί, το padel και την οικογένειά του, χωρίς την πίεση της συνεχούς έκθεσης.
Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η «αισθητική της τελειότητας» με τα φίλτρα στα social media, τις επεξεργασμένες εικόνες, το κυνήγι του τέλειου και του αψεγάδιαστου η πραγματική φωτογραφία του Ιγκουαΐν λειτουργεί σχεδόν αντισυμβατικά. Δεν προσπαθεί να κρύψει τη φυσικότητα, ούτε να την εξωραΐσει. Και αυτό, σε έναν βαθμό, είναι που την κάνει ενδιαφέρουσα.
Ίσως λοιπόν το ζήτημα δεν είναι αν ο Ιγκουαΐν «άφησε τον εαυτό του» όπως έσπευσαν να πουν κάποιοι, αλλά αν τελικά απελευθερώθηκε από την ανάγκη να ανταποκρίνεται στην εικόνα που περιμένουν οι άλλοι από αυτόν.
Κι αν η απομάκρυνση από την τελειότητα δεν είναι παραίτηση, αλλά επιλογή; Ποιος θα την κρίνει, ποιος θα την κοροϊδέψει, ποιος θα την ειρωνευτεί;
Κι αν η απελευθέρωση από την «υποχρέωση» μιας συγκεκριμένης εικόνας είναι πιο ουσιαστική από την ίδια την εικόνα;
Η φωτογραφία του Ιγκουαΐν ήταν μια υπέροχη κραυγή ελευθερίας...
