Η ομάδα της αυτοσυντήρησης και της αθλητικότητας

Εξ αρχής ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί ομάδα που θα στεκόταν στην αφετηρία σε μία σειρά κόντρα στον Ολυμπιακό, χωρίς να κουβαλάει την ταμπέλα του αουτσάιντερ. Και οι ερυθρόλευκοι το φαβορί, αντίστοιχα… Βεβαίως ούτε οι μεν, ούτε οι δε, κατέβαλλαν την παραμικρή προσπάθεια να ξεφορτωθούν τα (περιττά) βάρη. Ειδικά τους Μονεγάσκους, δεν τους ενοχλεί καθόλου. Ο Ολυμπιακός από την πλευρά του, επί μία 3-4ετία παίρνει θέση στο βατήρα με τον ίδιο (βαρύ ή όχι) εξοπλισμό. Και πάντα, στα πλέι οφς, τερμάτιζε στην ώρα του. 

Η Μονακό τα κατάφερε λοιπόν… Με οικονομικά προβλήματα, με υπηρεσιακό προπονητή που δήλωσε γενναία ότι δε θα έπρεπε να βρίσκεται εδώ, με ευρωπαϊκό μέλλον μάλλον απέλπιδο, με παίκτες που παίζουν για την πάρτη τους πια και για την παρέα. 

Ολα αλλάζουν, μα όλα μένουν ίδια

Το οξύμωρο είναι ότι ενώ όλοι συμφωνούν(-με) πως η Μονακό με τον Βασίλη Σπανούλη στον πάγκο της δε θα χρειαζόταν καν να μπει στη διαδικασία των πλέι ιν, εν τέλει ακόμα και η 8η Μονακό δεν έχει αλλάξει και τόσο πολύ. 

Είναι σχεδόν ο ίδιος κορμός που την οδήγησε στον περσινό Φάιναλ Φορ και μπορεί κάποιοι παίκτες να έφυγαν νωρίς, αλλά τα βαρέα όπλα, οι παίκτες πάνω στα στοιχεία των οποίων χτίστηκε από πέρσι η γαλλική ομάδα, είναι ακόμα εκεί. Όλοι. 

Όπως και η φιλοσοφία του Βασίλη Σπανούλη, έστω κι αν ο κομιστής της πια είναι ο κόουτς Μαρκοϊσβίλι. Οι Γάλλοι έκαναν φέτος 2-0  κόντρα στον Ολυμπιακό, αλλά και τα δυο ματς ήταν (πολύ) ειδικών συνθηκών. Ειδικά το δεύτερο. Οι αρχές και η προσέγγιση παραμένουν και υπό αυτή την έννοια η Μονακό είναι μία ομάδα που επιβιώνει μέσα από το ρυθμό της. Transition και τα μυαλά στα κάγκελα. Και πολλή αθλητικότητα και πίεση πάνω στην μπάλα στην άμυνα, με αρκετό επιθετικό ταλέντο όταν παίζει στο μπροστινό μισό. 

Από την άλλη πλευρά, όσο αθλητική και πιεστική είναι η Μονακό στην άμυνά της, δε σημαίνει ότι λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο απέναντι σε όλα τα line ups που βρίσκει μπροστά της. Δεν είναι αφελής. Είναι (ειδικά από τη στιγμή που έμεινε με 8-9 παίκτες) αυτοσυντηρούμενη έχοντας κατά νου, να μην ξοδεύει ενέργεια όταν αυτό δεν κρίνεται σκόπιμο. 

The steal that sealed the game for Monaco in the semifinal last night 🥷💪

Check out the recycle play of the week brought to you by Interzero ♻️ pic.twitter.com/TN50eCwAK1

— EuroLeague (@EuroLeague) May 24, 2025

Αυτοσυντήρηση ενεργειακή στην άμυνα, σαφείς στόχοι στην επίθεση

Με λίγα λόγια… Απέναντι στον Ολυμπιακό με χειριστές τον Γουόκαπ και τον Νιλικίνα, θα παίζει under του …θανάτου, προκαλώντας τους δύο παίκτες του Μπαρτζώκα να εκτελέσουν από μακριά. Η τακτική αυτή, θα τους δώσει και την ευκαιρία να παίξουν πιο κλειστά κοντά στη ρακέτα για να προστατεύσουν την "καρδιά" τους. Είναι σχεδόν δεδομένο ότι οι Γάλλοι θα μπουν αποφασισμένοι (αν είναι) να χάσουν, να χάσουν από τα τρίποντα του Ολυμπιακού στο set παιχνίδι. 

Είναι μία ομάδα που, χωρίς τον Κεβάριους Χέις, της αρέσει να πηγαίνει αρκετά συχνά σε αλλαγές, ακόμα και σε οff ball καταστάσεις, γεγονός που ευνοείται από την ικανότητα των παικτών της να μαρκάρουν σε περισσότερες από μία θέσεις. Με τον Χέιζ στο παρκέ, ο Μαρκοϊσβίλι παίζει πιο συντηρητικά, με drop άμυνες γνωρίζοντας ότι ο ψηλός είναι αρκετά αποτελεσματικός rim protector. Δεν θέλει να τον τραβήξει μακριά από τη ζώνη άνεσης του, εκτός από τα σκριν που γίνονται στα τελευταία 5 δευτερόλεπτα. 

Είναι αθλητική και πιεστική, αλλά όχι αφελής

Εντούτοις, τίποτα δεν κάνει ανεξέλεγκτα. Υπάρχει τακτική και προετοιμασία πίσω από τις αποφάσεις της. Μελετάει πολύ τους παίκτες που συμμετέχουν στις συνεργασίες και έχει αντίστοιχη αντιμετώπιση.

Μεγάλος στόχος της Μονακό θα είναι να απομονώσει τον Ντόρσεϊ και να τον περιορίσει. Ο Άλφα Ντιάλο, ο κατά τεκμήριο πια, καλύτερος αμυντικός της Ευρωλίγκας, θα είναι, κατά πάσα πιθανότητα ο παίκτης που θα τον μαρκάρει αρχικά. 

Σε αντίθεση με άλλες ομάδες, οι Γάλλοι δεν μπαίνουν σε διαδικασία αλλαγών ή περιστροφών από το πρώτο σκριν. Έτσι, βλέπουμε συχνά στο εισαγωγικό pnr o παίκτης που μαρκάρει τον χειριστή να πηγαίνει under… 

Στόχος της Μονακό είναι να σταματήσει τη motion επίθεση του Ολυμπιακού και θα το επιδιώξει με τους εξής τρόπους: 

• Απομόνωση με τον Μπλόσομγκεϊμ στο παιχνίδι του Βεζένκοφ που θα προσπαθήσει να τον εξοστρακίσει όσο πιο μακριά από τη μπάλα γίνεται. 
• Πίεση στον χειριστή και (στην εξέλιξη της φάσης) στον κεντρικό παίκτη της επίθεσης, προκειμένου να του στερήσει το δικαίωμα να γίνει facilitator στην κίνηση της μπάλας. 
• Προκλητικό under σε Νιλικίνα, Μακίσικ, Γουόκαπ, Γουορντ
• Αμυνα με αλλαγές με στόχο να εκβιάσει iso εκτελέσεις ή συνεργασίες αποκλειστικά δύο παικτών. 
• Κυνήγι και στο παιχνίδι μακριά από τη μπάλα, σπάσιμο σκριν, όποτε κι αν χρειάζεται, προκειμένου να αλλοιώσει την γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας. 
• Φόκους πάνω στον Ντόρσεϊ για να μην μπει στο παιχνίδι και ταυτόχρονα πολλές επιθετικές κατοχές πάνω του, με low post παιχνίδι του Ντιάλο για να τον φθείρουν με φάουλ, ή να βρουν κάποιους εύκολους πόντους. 
• Θα δώσει αριστερό χέρι στον Φουρνιέ, όπως δοκίμασε και στο παιχνίδι του δεύτερου γύρου
• Και φυσικά τρέξιμο, τρέξιμο, τρέξιμο για να εκμεταλλευτεί τις όποιες αδυναμίες έχει ο Ολυμπιακός στο αμυντικό transition.  

Η Μονακό, που έχει πολύ υψηλού επιπέδου ικανότητα στο iso παιχνίδι και στο pnr εκτέλεσης του χειριστή με Τζέιμς και Οκόμπο, έχει πολύ καλή τοποθέτηση στις επιθέσεις της (όταν βρίσκει σωστές αποστάσεις, κάτι που δεν συμβαίνει πάντα). Βασικός στόχος των χειριστών είναι να χτυπήσουν στην weak side και τον παίκτη που μαρκάρει στη γωνία, ο οποίος δίνει τη βοήθεια στον roll του ψηλού. Έτσι, δημιουργεί τρίγωνα υπεραριθμίας (3 vs 2 με έναν να βρίσκεται στην γωνία κι έναν στις 45 μοίρες) όταν ο χειριστής περάσει την πρώτη ζώνη άμυνας (είτε με short roll του Τάις) με παίκτες που και να εκτελέσουν μπορούν, και την close out άμυνα μπορούν να χτυπήσουν. Κάτι που απαιτεί πολύ καλές close out άμυνες από τα φτερά.

Καλή αμυντική ομάδα με πολλούς κάτω του μετρίου αμυντικούς

Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός έχει φυσικά την ποιότητα να ανταπεξέλθει στον σχεδιασμό της Μονακό. Και να το κάνει χωρίς να ανησυχήσει ιδιαίτερα. 

Παρότι φαίνεται ότι πρόκειται για μία καλή αμυντική ομάδα, η αλήθεια είναι ότι σε συγκεκριμένες καταστάσεις, παρουσιάζει σαφείς αδυναμίες… Ο Νέντοβιτς, όταν βρίσκεται στο παρκέ, είναι στόχος… Ο Στράζελ, παρότι είναι από τους καλύτερους αμυντικούς στον αντίπαλο χειριστή, λόγω νοοτροπίας και σωματοδομής, πέφτει κάτω του μετρίου όταν πρέπει να σταματήσει παίκτη που παίζει επιθετικά, κάθετα. Βασικά, δεν μπορεί να σταματήσει κανένα. 

Ο Ολυμπιακός πρέπει να ασκήσει πιέσεις τόσο στην άμυνά του (για να εξαντλήσει το ελλιπές ρόστερ των Μονεγάσκων), όσο και στην επίθεση.

Μιλουτίνοφ: Βασικός πόλος δημιουργίας 

Και μπορεί να το κάνει, είτε χτυπώντας ανελέητα τους ελλειμματικούς αμυντικούς της Μονακό, όπως ο Νέντοβιτς, ο Στράζελ, ο Οκόμπο και ο Τζέιμς (ο οποίος, αξίζει αν σημειωθεί ότι προσπαθεί, δεν είναι αδιάφορος, αλλά δεν έχει διάρκεια), είτε με τον Νικολα Μιλουτίνοφ και το παιχνίδι του στο low post.

Οι Γάλλοι δεν στέλνουν σχεδόν ποτέ δεύτερο παίκτη στο low post, η άμυνα συρρικνώνεται κι έτσι ο Μιλουτίνοφ, μπορεί να γίνει σε αυτό το ματς, ο δεύτερος, πολύ βασικός επιθετικός πόλος δημιουργίας. 

Λόγω των πολλών αλλαγών η ομάδα του Μαρκοϊσβίλι γίνεται αδύναμη στα αμυντικά ριμπάουντ, και ακόμα μία αδυναμία της, είναι η άμυνα σε hand off. Θεωρητικά ο Ολυμπιακός, ακριβώς επειδή η Μονακό θα έχει συνεχώς έναν παίκτη που απαγορεύει στον κεντρικό γκαρντ να δεχτεί την μπάλα για να την μετακινήσει, θα χρειαστεί να πάει σε πολλά hand off. Κάτι που δεν είναι καθόλου κακό, αφού οι Γάλλοι, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί σε αυτή τη συνεργασία. Ξέρουν ότι το ερυθρόλευκο ρόστερ δεν διαθέτει παίκτες με σούπερ δημιουργία στο 1vs 1 και στη κάθετη απειλή. Το χειρότερο που μπορεί να κάνει λοιπόν, είναι τα αργά και στατικά pick n roll. Απέναντι σε ομάδες που παίζουν αλλαγές, που επιδιώκουν την ατομική πρωτοβουλία, οι hand off συνεργασίες είνα μία εξαιρετική λύση, καθώς ο παίκτης που δέχεται την μπαλα είναι πάνω σε κίνηση, έχει ήδη αναπτύξει ταχυτητα και για την άμυνα είναι πιο απαιτητικό να τον σταματήσει.