Λιβανός στο Athletiko: «Θέλω να είμαι πρότυπο για την νέα γενιά - Στόχος το Λος Άντζελες το 2028»
Ο Κωνσταντίνος Λιβανός κάνει πετάλι για να ανεβάσει την Ελλάδα ψηλά στην ποδηλασία πίστας, μέχρι και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Η ποδηλασία στην Ελλάδα είναι ένα από τα Ολυμπιακά αθλήματα που παρότι έχουν φέρει στο παρελθόν επιτυχίες στη χώρα μας, δεν χαίρουν της προβολής που τους αρμόζει. Παρά όμως τα προβλήματα, υπάρχουν πολλά σωματεία που αναπτύσσουν το άθλημα σε όλη τη χώρα, είτε στην ποδηλασία δρόμου είτε στην ορεινή, είτε στην πίστας.
Στην τελευταία, ένα από τα ονόματα που πρωταγωνιστούν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας είναι ο Κωνσταντίνος Λιβανός, ο 25χρονος Χανιώτης που δίνει τη δική του μάχη για το μεγάλο όνειρο, τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Τα πρώτα βήματα στα Χανιά και οι «κορυφές»
Η ελίτ του αγωνίσματος στην Ελλάδα δεν ήρθε τυχαία, αντιθέτως, έχει χτίσει την πορεία του στη μεγάλη κατηγορία πάνω σε πολύ μεγάλες επιτυχίες στις ηλικιακές κατηγορίες, καθώς το 2019 έχει φτάσει να κατακτήσει τα πάντα σε επίπεδο εφήβων: δύο ευρωπαϊκούς τίτλους στα 200μ και στο χιλιόμετρο και δύο παγκόσμιους τίτλους στα 200μ και το κέριν.
Ξεκίνησε το ποδήλατο στον Τάλω Χανίων και όπως κάθε μεγάλο ταλέντο στην Ελλάδα στα ερασιτεχνικά αθλήματα, πάλεψε με τις αντιξοότητες για να φτάσει στις πρώτες επιτυχίες, είχε όμως δίπλα του έναν προπονητή που πίστευε πρώτος στο όνειρο, τον Παναγιώτη Μαρεντάκη. Μεγάλωσε κάνοντας πετάλι στους επαρχιακούς δρόμους γύρω από την πόλη, με το ανολοκλήρωτο ποδηλατοδρόμιο στα Καθιανά, δίπλα στην πόλη του, να είναι ένα «όνειρο θερινής νυκτός» που έχει κολλήσει στην ελληνική γραφειοκρατία από το 2004.
Κατέκτησε όλες τις κορυφές ως έφηβος στα σπριντ χωρίς καν να έχει ποδηλατοδρόμιο να κάνει προπόνηση. Είχε βρει με τον προπονητή του μία μεγάλη ευθεία σε επαρχιακό δρόμο κοντά στο Βαρύπετρο Χανίων, χωρίς πολλή κίνηση, και εκεί έκανε την προπόνησή του στα σπριντ, με ποδήλατα που δεν είχαν φρένα. Απλά ήλπιζε να μην βγει από τη γωνία κάποιο αγροτικό.
Σήμερα, ως μέλος της Εθνικής ομάδας ανδρών, συνεχίζει να κυνηγά τα δέκατα του δευτερολέπτου σε ένα απαιτητικό και ιδιαίτερα ανταγωνιστικό άθλημα ακριβείας, στο οποίο κάθε μικρό λάθος, κάθε απόφαση, κάθε πεταλιά, μετράει. Από τα τέλη του Μαρτίου και όλο τον Απρίλιο έλειπε στο εξωτερικό, πρώτα σε προετοιμασία στο Ικόνιο της Τουρκίας και στη συνέχεια για τα Παγκόσμια Κύπελλα της Μαλαισίας και του Χονγκ Κονγκ, τις πρώτες στάσεις σε έναν «μαραθώνιο» 2,5 ετών, του οποίου ο τερματισμός ελπίζει να είναι οι Ολυμπιακοί του Λος Άντζελες το 2028.
Ο Λιβανός μιλά στο Athletiko για τη διαδρομή του, για τη δύσκολη μετάβαση από τους εφήβους στους άνδρες εν μέσω πανδημίας, για τις δυσκολίες του αθλήματος στην Ελλάδα και βέβαια και για το μεγάλο του όνειρο.
Ακολουθεί η συνέντευξη:
Ας το πιάσουμε από την αρχή. Ήσουν παγκόσμιος πρωταθλητή και πρωταθλητήw Ευρώπης στους εφήβους, και μάλιστα σε περισσότερα από ένα αγωνίσματα.
Πολύ σωστά. Στο ευρωπαϊκό ήταν τα 200μ και το χιλιόμετρο, ενώ στο παγκόσμιο ήταν το κέριν και τα 200μ. Από εκεί και μετά άλλαξαν πολλά πράγματα. Ήρθα ουσιαστικά μόνιμα στην Αθήνα, αν και κατάγομαι από τα Χανιά. Συνεχίσαμε από την πρώτη χρονιά στην κατηγορία νέων ανδρών, αλλά υπήρξαν προβλήματα με τις προετοιμασίες λόγω Covid.
Το πρώτο μετάλλιο μετά την αλλαγή της κατηγορίας ήρθε νωρίς. Τον Οκτώβριο του 2020 πήρα την τρίτη θέση στα 200μ στο Ευρωπαϊκό U23. Έναν μήνα μετά είχαμε μια σημαντική επιτυχία στο ομαδικό σπριντ ανδρών, στο Ευρωπαϊκό ανδρών στη Βουλγαρία το 2020. Δεν ήταν απλώς ένα χάλκινο μετάλλιο, αλλά η επιστροφή της Ελλάδας στο βάθρο μετά από αρκετά χρόνια.
Μετά το 2023, που ήταν η τελευταία μου χρονιά στην κατηγορία των νέων U23 και στην οποία κατέκτησα το αργυρό μετάλλιο στο κέριν, μπήκα οριστικά στους άνδρες. Δεν υπήρχε επιστροφή.
Και φτάνουμε στο σήμερα, στην κατηγορία των ανδρών. Τι έγινε στη συνέχεια ετά από την μεγάλη επιτυχία του 2020;
Το 2021 και το 2022 ήμασταν σταθερά μέσα στην εξάδα, κυρίως στο ομαδικό. Στα ατομικά όχι τόσο ψηλά. Ήταν μια μεταβατική περίοδος, ειδικά για μένα, γιατί η αλλαγή από τις μικρές κατηγορίες στους άνδρες συνέπεσε με την πανδημία. Δεν ξέραμε πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση, είχαν ακυρωθεί αγώνες και δεν γνωρίζαμε καν πώς θα εξασφαλίσουμε συμμετοχή σε παγκόσμια πρωταθλήματα.
Τα τελευταία χρόνια έφυγαν μερικοί πιο έμπειροι αθλητές. Πλέον, η Εθνική έχει μικρύνει αριθμητικά, αλλά έχουν έρθει νέα παιδιά με όρεξη. Στόχος είναι να βελτιωθούμε και να έχουμε ένα δυνατό ομαδικό σπριντ. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι ένας από τους πιο έμπειρους της ομάδας. Νιώθω ακόμα σαν να είμαι 19. Δεν μου βγαίνει εύκολα να δίνω συμβουλές, αν και υπάρχει πολύ καλή επικοινωνία με τα παιδιά.
Πρόσφατα όμως πέτυχες ένα πανελλήνιο ρεκόρ στα 200μ σπριντ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Τι σου δίνει;
Ναι, με χρόνο 9.512. Είναι ένα από τα βασικά μου αγωνίσματα, μαζί με το κέριν, που είναι και τα δύο Ολυμπιακά. Ήταν ένα ρεκόρ που κρατούσε από το 2013, από τον Χρήστο Βολικάκη. Δεν περίμενα να πάω τόσο γρήγορα, αλλά μου έδωσε μεγάλη ψυχολογική ώθηση.
Ποιο είναι το μεγάλο σου όνειρο;
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ξεκάθαρα. Το 2028 είναι ο βασικός στόχος, με στόχο όχι απλώς τη συμμετοχή αλλά και μια καλή διάκριση. Και φυσικά κοιτάμε και το 2032. Θέλω επίσης να αποτελώ παράδειγμα για τους νεότερους αθλητές, για την επόμενη γενιά.
Πόσο δύσκολο είναι να φτάσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες από την Ελλάδα;
Είναι πολύ δύσκολο. Αρχικά, έχουν αλλάξει όλα τα δεδομένα στο άθλημα. Η τεχνολογία παίζει τεράστιο ρόλο, από το ποδήλατο μέχρι την αεροδυναμική θέση και την προπόνηση. Πλέον όλα μετρώνται. Δεν είναι όπως παλιά. Υπάρχει συνεχής εξέλιξη και πρέπει να ακολουθείς.
Απαιτείται επίσης μεγάλο μπάτζετ. Τα ταξίδια είναι πολλά και ακριβά, ειδικά τα υπερατλαντικά. Πρέπει να μεταφέρεις ποδήλατο, εξοπλισμό, να έχεις συνοδό, φυσικοθεραπευτή. Δεν υπάρχουν πάντα απευθείας πτήσεις, οπότε το κόστος ανεβαίνει. Και φυσικά υπάρχει και το θέμα του εξοπλισμού, που είναι πανάκριβος.
Ευτυχώς έχω δίπλα μου χορηγούς που με στηρίζουν όπως το Athletiko, το Voukelatos Bros Bikes, το Physio Mart και το Nutrilab.
Όταν ήμουν μικρότερος γκρίνιαζα. Μετά κατάλαβα ότι πρέπει να δουλέψεις με ό,τι έχεις
Και όταν φτάσεις στις διεθνείς διοργανώσεις, αντιμετωπίζεις τους καλύτερους του κόσμου, αθλητές που είναι ήδη καταξιωμένοι. Για παράδειγμα, πας να ανταγωνιστείς τον Ολλανδό Χάρι Λάβρεϊσεν με δεκάδες παγκόσμιους τίτλους. Είναι άλλο επίπεδο.
Πώς το αντιμετωπίζεις όλο αυτό ψυχολογικά;
Όταν ήμουν μικρότερος υπήρχε γκρίνια. Μετά κατάλαβα ότι πρέπει να το αποδεχτείς και να δουλέψεις με ό,τι έχεις. Να σκύψεις το κεφάλι και να βάλεις στόχους. Αν δεν το κάνεις αυτό, μένεις ένας αθλητής που απλώς παραπονιέται. Και αυτό είναι το χειρότερο.
Η καθημερινότητα σου πώς είναι;
Είναι πολύ απαιτητική και αρκετά μοναχική. Έχω μια σταθερή ρουτίνα: σχολή, προπόνηση, ύπνος. Πλέον είναι ουσιαστικά δουλειά. Πρέπει να συγκεντρώνεσαι 100% στην προπόνηση που είναι το Α και το Ω. Μέσα από την προπόνηση έρχεται η αυτοπεποίθηση. Αν δεν έχεις πραγματική εικόνα της κατάστασής σου, μπορεί να βρεθείς προ εκπλήξεων σε μεγάλους αγώνες. Καλύτερα να διορθώνεις τα λάθη νωρίτερα.
Παράλληλα με την προπόνηση όμως είμαι και φοιτητής στα ΤΕΦΑΑ, προσπαθώ να τα συνδυάσω. Υπάρχουν δυσκολίες λόγω απουσιών, αλλά υπάρχει κατανόηση. Είναι μια απαιτητική ρουτίνα και πρέπει να βρίσκεις τρόπους να την απολαμβάνεις.
Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Χωρίς παράπονα
Περίγραψέ μας με απλά λόγια τι χρειάζεστε για να προκριθείτε στους Ολυμπιακούς.
Είναι μια διαδικασία που ξεκινά ουσιαστικά από το 2026 και περιλαμβάνει Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα αλλά και τις σειρές αγώνων των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Μέχρι το 2028 πρέπει να έχεις μαζέψει τους απαραίτητους βαθμούς. Είναι λίγοι αγώνες και πρέπει να είσαι στην καλύτερη κατάσταση τη δεδομένη στιγμή.
Κλείνοντας, ποιο είναι το βασικό σου «μότο»;
Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Χωρίς παράπονα. Να βελτιώνεσαι συνεχώς και να κυνηγάς τους στόχους σου, όσο δύσκολο κι αν είναι.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Το φυσικό μεταλλικό νερό Βίκος για 3η συνεχόμενη χρονιά χορηγός ενυδάτωσης του ΔΕΗ Tour of Hellas 2026
ΑΣ ΠΑΟΚ «Μάνα του Συλλόγου»: Τα άλλα τμήματα
