Ο Αρης και το σύνδρομο του… φοβάμαι να κερδίσω

Το παιχνίδι του Αρη με τον Λεβαδειακό ήταν μια ακόμη επιβεβαίωση ότι ο φετινός Αρης αρνείται να κερδίσει ακόμη και σε ματς που το αξίζει. Ότι είναι με διαφορά η πιο αφελής ομάδα του πρωταθλήματος που διστάζει να πάρει αυτό που με κόπο «χτίζει» στο 90λεπτο. Γιατί οι κιτρινόμαυροι χθες κατάφεραν σε μεγάλο ποσοστό να περιορίσουν την θαυμάσια ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου. Να την ακυρώσουν. Να της χαλάσουν τον αγαπημένο της τρόπο παιχνιδιού και να την αναγκάσουν για πρώτη φορά να πιεστεί κάνοντας λάθη. Μια ομάδα που κάνει με ευκολία φάσεις, ο Αρης την ανάγκασε σε μηδέν τελικές στο πρώτο ημίχρονο και σε ένα φτωχό παραγωγικά παιχνίδι. Ισως το χειρότερο φέτος. Στο τέλος της ημέρας δεν κατάφερε να την κερδίσει. Και ευθύνεται αποκλειστικά ο ίδιος για αυτό. Ούτε ή τύχη, ούτε η μαύρη η μοίρα του ούτε τα δήθεν ψυχολογικά του. Η δική του ανικανότητα. Τα δικά του λάθη αλλά και η αδυναμία του προπονητή του να βοηθήσει την ομάδα του όταν το είχε ανάγκη. Απλά ανεπίδεκτος μαθήσεως…

Αν το καλοσκεφτείς, στα δυο γκολ του Λεβαδειακού συμπυκνώνεται όλη η αφέλεια του φετινού Αρη. Μην πούμε όλη χρονιά. Όλες οι παθογένειές του. Στο πρώτο ο Μπάλτσι οδηγεί την μπάλα ανενόχλητος για σαράντα μέτρα στον άξονα χωρίς να καταφέρει να τον εμποδίσει ούτε ένας παίκτης του Αρη (έστω να τον γκρεμίσει θυσιάζοντας μια κίτρινη κάρτα) και με όλη την άνεσή του βγάζει την κάθετη πάσα στον Οζμπολτ για να σκοράρει.

Στο δεύτερο γίνεται μια αλληλουχία λαθών για να φτάσουμε στο γκολ της ισοφάρισης. Κακή εκτέλεση του πλαγίου από τον Φατιγκά, λάθος πάσα του αποκαμωμένου Χόνγκλα, κακή άμυνα από τον Νινγκ στον Συμελίδη και άλλη μια από τρεις παίκτες πάνω στον σκόρερ Κωστή. Κάπως έτσι, μια από τις τελευταίες ευκαιρίες του Άρη να πάρει μια βαθμολογική ανάσα και να δει με κάποια αισιοδοξία τη συνέχεια, χάθηκε και μαζί με αυτή και τα τελευταία ψήγματα ελπίδας ότι μπορεί κάτι να αλλάξει στη φετινή σεζόν. Μετά από 18 ματς, ο Άρης έχει κερδίσει μόλις δυο στην έδρα του και αν συνεχίσει να μην παίρνει νίκες θα θέσει εν αμφιβόλω ακόμη και την παρουσία του στο 5-8. 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ARIS F.C. (@arisfc_official)

Στα του ματς, με εξαίρεση τα δυο γκολ του Λεβαδειακού, ο Αρης ήταν συνολικά καλύτερος του αντιπάλου του. Οπως και στο παιχνίδι του πρώτου γύρου κατάφερε να απορρυθμίσει την καλοκουρδισμένη μηχανή του Νίκου Παπαδόπουλου. Προηγήθηκε δυο φορές, είχε εντάσεις στο παιχνίδι του, έβγαζε ενέργεια, «δεμένο» κέντρο με την προσθήκη του Χόνγκλα αλλά μετά το 2-1 όταν του δόθηκαν τρεις ευκαιρίες να κλειδώσει το τρίποντο, τις σπατάλησε, κρατώντας στο ματς τον αντίπαλο.

Για να είμαστε δίκαιοι όμως για την εξέλιξη της αναμέτρησης έβαλε το χεράκι του από το 80΄ και μετά και ο Χιμένεθ. Άφησε χωρίς λόγο στο ματς τον κουρασμένο από την έλλειψη ρυθμού Χόνγκλα και τον Ράτσιτς που είχε κάρτα και δεν μπορούσε να μαρκάρει, εκτεθειμένη την αριστερή του πλευρά την οποία σκόπιμα είχε… φορτώσει ο Παπαδόπουλος (ξεχνώντας για μια ακόμη φορά τον Φρίντεκ), επιλέγοντας να κάνει δυο αλλαγές στις καθυστερήσεις… απλά για να κερδίσει χρόνο. Όχι ρίχνοντας αμυντικούς για να προστατέψει το υπερ του σκορ αλλά βάζοντας τον Νινγκ αντί του Παναγίδη για παράδειγμα από τη στιγμή που ο Γαλανόπουλος είχε ενοχλήσεις και τον Γιαννιώτα. Και όταν φλερτάρεις με τη… στραβή και έχεις τον φόβο της αυτή με μαθηματική ακρίβεια θα σε βρει. Μια ομάδα με αγωνιστική ταυτότητα όπως είναι ο Λεβαδειακός, έστω και στην κακή του μέρα, εκμεταλλεύτηκε το δωράκι στο τέλος, παίρνοντας ένα βαθμό σε ματς που έμοιαζε χαμένο και αφού αρνείται να χάσει ακόμη και στην κακή της μέρα, η 4η θέση μοιάζει να πλησιάζει…

Για τον Αρη από εδώ και πέρα ζητείται ελπίς. Οκτώ αγωνιστικές πριν από το φινάλε της κανονικής περιόδου ο Αρης δείχνει ανήμπορος να αλλάξει το μοτίβο. Θα πει κάποιος ότι χθες αδίκησε τον εαυτό του. Οτι άξιζε να κερδίσει. Το ότι όμως για μια ακόμη φορά δεν κέρδισε, αν μη τι άλλο δείχνει κάτι…Ας προσπαθήσει τουλάχιστον να ολοκληρώσει τη σεζόν με αξιοπρέπεια.