Ο ΠΑΟΚ έμεινε χωρίς οξυγόνο για πολύ περισσότερο χρόνο από όσο θα μπορούσε να επιβιώσει στο Μπιλμπάο

Ίσως απόψε, στη χώρα των Βάσκων, ο ΠΑΟΚ να πήρε το τελευταίο και πιο σκληρό ευρωπαϊκό του μάθημα, πριν πατήσει το κουμπί για να ανέβει σε ψηλότερους ορόφους. Η απώλεια ενός δεύτερου συνεχόμενου τελικού, από την ίδια ομάδα, με αυτόν τον τρόπο, κάνει πιο εύκολα αντιληπτές τις διαφορές επιπέδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, κάνει πιο ξεκάθαρους τους τομείς που υστερείς.

Στο Bilbao Arena, η ομάδα του Παντελή Μπούτσκου είδε πώς γίνεται ένα πιεστικό, μελετημένο και προσαρμοσμένο σχέδιο άμυνας να καταστρέψει τα πάντα. Να καταστρέψει τη νίκη του πρώτου αγώνα, να καταστρέψει ένα καλό πρώτο ημίχρονο της ρεβάνς, να καταστρέψει τα μεγάλα όνειρα με τα οποία ταξίδεψε στην Ισπανία, να καταστρέψει στο τέλος την πίστη για την κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού τροπαίου μετά από 32 χρόνια. Ο Δικέφαλος το ήθελε, το πάλεψε, το διαχειρίστηκε. Μέχρι να αρχίσει να χάνει οξυγόνο…

Από ένα σημείο και μετά, κυρίως στο απογοητευτικό τρίτο δεκάλεπτο, οι γηπεδούχοι άρχισαν να «πνίγουν» αργά και σταδιακά τον αντίπαλό τους. Μια ασφυκτική άμυνα που δεν άφηνε ποτέ ελεύθερο χώρο για σουτ, μια άμυνα που, όσο περνούσε η ώρα, εξόντωνε τα εγκεφαλικά κύτταρα της επιθετικής λειτουργίας του ΠΑΟΚ. Τα αποθέματα οξυγόνου που είχαν απομείνει στο αίμα μειώνονταν, αρχικά επέφεραν την απώλεια των αισθήσεων και μετά τη μη αναστρέψιμη βλάβη. Δεν ήταν δυνατό να αντέξει έτσι. Δεν επιβιώνεις έτσι.

Η άμυνα της Μπιλμπάο, όχι μόνο επέφερε το μπλακ άουτ των «ασπρόμαυρων» αλλά έδωσε την αυτοπεποίθηση που χρειαζόταν για την άλλη πλευρά του γηπέδου. Με την ψυχολογία που της έδινε η αμυντική αποτελεσματικότητά της, έπαιρνε σκορ, ανέβαζε τη διαφορά, και κράτησε τον λαιμό του αντιπάλου μέχρι αυτός να πέσει οριστικά στο έδαφος. Όπως και έγινε. Ο ΠΑΟΚ δε βρήκε ποτέ επιθετικές λύσεις και καθαρό μυαλό, είδε ότι αν δεν τραβήξουν τα 1-2 σημεία αναφοράς του, όπως ο Μπέβερλι και ο Ταϊρί, δεν έχει απάντηση.

Θα ήταν μια καλή προίκα αυτή η ευρωπαϊκή κούπα ενόψει της επόμενης μέρας. Θα δέσποζε στον προθάλαμο της πολυαναμενόμενης νέας εποχής. Αυτή όμως δεν αλλοιώνεται, δε μειώνεται, δε σταματά. Είναι εκεί μπροστά και έρχεται.