«Οι άγγελοι με τα βρόμικα πρόσωπα - Η ποδοσφαιρική ιστορία της Αργεντινής»: Η ψυχοσύνθεση ενός ολόκληρου έθνους, σε ένα βιβλίο
Το έργο του Τζόναθαν Γουίλσον, «Οι άγγελοι με τα βρόμικα πρόσωπα - Η ποδοσφαιρική ιστορία της Αργεντινής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις MVPublications, δίνει απαντήσεις, ακόμα και στα αιώνια ερωτήματα γύρω από αυτό το έθνος.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Ίσως ο όρος «βιβλίο» το αδικεί. Δεν είναι απλή καταγραφή, ιστορική ή ποδοσφαιρική. Είναι ψυχογράφηση ενός λαού, since day one, με «όχημα» το ποδόσφαιρο. Και στο φινάλε του καταλαβαίνεις πως στην περίπτωση της Αργεντινής, οποιοδήποτε άλλο «όχημα» πλην του ποδοσφαίρου, δεν θα φέρει τα ίδια κατατοπιστικά συμπεράσματα.
«Το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή είναι αλητεία και τέχνη» είχε αναφέρει ο συγγραφέας του βιβλίου, Τζόναθαν Γουίλσον, μιλώντας στον Θάνο Σαρρή, χρόνια πριν το «Οι άγγελοι με τα βρόμικα πρόσωπα - Η ποδοσφαιρική ιστορία της Αργεντινής» ταξιδέψει και στα ελληνικά, μέσω της MVPublications.
Διαβάζοντάς το, βρέθηκα ξανά στα στενά του Καμινίτο, στη Λα Μπόκα, τη γειτονιά του Μπομπονέρα. Επανήλθαν εικόνες που είχαν διαγραφεί μέσα στον ορυμαγδό του διαφορετικού και του ιδιαίτερου, που αντίκρισα τον Σεπτέμβριο του 2024, πηγαίνοντας στην Αργεντινή και όχι μόνο στο Μπουένος Άιρες. Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι πως ταξίδεψα έστω και νοητά, σε ένα μέρος που δεν ξέρω αν θα έχω την ευκαιρία να ξαναπάω. Είναι πως με βοήθησε να αντιληφθώ πράγματα, τα οποία παρότι τα είδα και τα έζησα, δεν τα είχα νιώσει τόσο, όσο αφού διάβασα το βιβλίο.
Κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι που συνάντησα εκεί, θρύλοι για τον Έλληνα φίλαθλο, όπως οι Χουάν Χοσέ Μπορέλι, Νάτσο Σκόκο και Έκι Γκονσάλες, πήραν κάποιες αποφάσεις, στα όρια του παράλογου για μας.
Ο πρώτος «έκοψε» το ποδόσφαιρο απότομα, ο δεύτερος απομακρύνθηκε και ζει στις τέσσερις ώρες μακριά από το Μπουένος Άιρες σε ένα χωριό ούτε 5.000 κατοίκων, ενώ ο τρίτος ετοίμαζε για χρόνια την αποχώρησή του και αυτήν τη στιγμή έχει ελάχιστο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο και ξοδεύει όλη την ενέργειά του στις εκτάσεις και τα χοιροτροφεία του. Γιατί; Γιατί αυτό σημαίνει Αργεντινή. Η συνύπαρξη του ωραίου, του πάθους, της ανάμνησης και εκείνου, στα όρια του παράλογου.
Ακριβώς ό,τι περιγράφει το βιβλίο, δηλαδή, εξετάζοντας την πορεία του έθνους μες τον χρόνο. Αυτό το DNA που είναι και ο λόγος που ο Μαραντόνα υπήρξε ο Μαραντόνα, και ο Μέσι είναι ο Μέσι.
Ακόμα και σε αυτό το αιώνιο ερώτημα, το έργο του Τζόναθαν Γουίλσον, «Οι άγγελοι με τα βρόμικα πρόσωπα - Η ποδοσφαιρική ιστορία της Αργεντινής», απαντά: Γιατί είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι, γεννημένοι στην ίδια χώρα, αλλά λανθασμένα τοποθετημένοι στην ίδια συζήτηση.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
