Οι νύχτες στο υπόγειο - Το μυστικό των παιδικών χρόνων του Τζόκοβιτς
Σήμερα είναι ένας θρύλος του παγκόσμιου αθλητισμού, αλλά δεν ήταν πάντα ρόδινα τα πράγματα στη ζωή του Νόβακ Τζόκοβιτς.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Σήμερα ο Νόβακ Τζόκοβις είναι ο μεγαλύτερος τενίστας όλων των εποχών. Πίσω από τα Grand Slam, τα ρεκόρ και τις ιστορικές νίκες, υπάρχει μια παιδική ηλικία που δεν θυμίζει σε τίποτα τη σημερινή ζωή του θρυλικού τενίστα.
Στα 12 του χρόνια, ο Τζόκοβιτς ζούσε μέσα σε πόλεμο. Η περίοδος των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία το 1999 σημάδεψε βαθιά την καθημερινότητά του και, όπως έχει παραδεχτεί ο ίδιος σε συνεντεύξεις του, διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την ψυχολογία και τη νοοτροπία του.
Στο Βελιγράδι εκείνης της εποχής οι σειρήνες αεροπορικής επιδρομής ήταν συχνές, οι νύχτες περνούσαν σε υπόγεια καταφύγια και η αίσθηση ασφάλειας είχε εξαφανιστεί από την καθημερινότητα.
Ο μικρός Νόλε ζούσε μαζί με την οικογένειά του σε αυτό το περιβάλλον, όπου κάθε μέρα μπορούσε να αλλάξει μέσα σε λίγα λεπτά.
Σύμφωνα με αφηγήσεις που έχει δώσει ο ίδιος σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις, μια από τις πιο χαρακτηριστικές αναμνήσεις εκείνης της περιόδου είναι τα γενέθλιά του το 1999.
Η οικογένειά του προσπάθησε να του προσφέρει μια μικρή στιγμή κανονικότητας, με μια απλή γιορτή στο σπίτι. Όμως, ακόμη και αυτές οι στιγμές δεν μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστες από τον πόλεμο.
Ο ήχος των αεροπορικών επιδρομών και των βομβαρδισμών που ακούγονταν στην πόλη υπενθύμιζε συνεχώς ότι η πραγματικότητα έξω από το σπίτι ήταν ασταθής και επικίνδυνη. Για ένα παιδί 12 ετών, η αντίθεση ανάμεσα στη γιορτή και τον πόλεμο ήταν εμπειρία.
O Tζόκοβιτς είναι ένα παιδί του πολέμου
«Θυμάμαι τους βομβαρδισμούς, τις σειρήνες και ότι περνούσαμε πολύ χρόνο σε καταφύγια. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για όλους μας. Ζούσαμε με αβεβαιότητα κάθε μέρα. Δεν ήξερες τι θα συμβεί την επόμενη στιγμή» έχει πει.
Παράλληλα, όσο το επέτρεπαν οι συνθήκες, ο νεαρός Νόβακ συνέχιζε να προπονείται στο τένις. Δεν υπήρχε κανονικό πρόγραμμα, ούτε ιδανικές εγκαταστάσεις. Ωστόσο, εκεί, για λίγες ώρες, δεν υπήρχαν σειρήνες. Υπήρχε μόνο η μπάλα, το φιλέ και η προσπάθεια.
Και ήταν αυτές οι συνθήκες, ακόμα κι αν έπρεπε να γιορτάσει τα γενέθλιά του σε ένα υπόγειο, που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά του και τον ατσάλωσαν, όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιος.
«Ξυπνούσαμε κάθε βράδυ στις 2 ή 3 το πρωί για δυόμισι μήνες εξαιτίας των βομβαρδισμών. Ήταν τρομακτική εμπειρία για όλους, ειδικά για τα παιδιά. Δεν ήξερες τι θα συμβεί στο επόμενο λεπτό. Ήταν μια εμπειρία που σου έδινε συνεχώς αίσθηση ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Ήταν μια περίοδος που σε κάνει να μεγαλώνεις πολύ γρήγορα. Με έκανε πιο σκληρό και πιο πεινασμένο για επιτυχία».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
