Οι παγίδες που έβλεπε, αλλά δεν απέφυγε και η κινέζικη παροιμία...
Ο Ηλίας Λαλιώτης γράφει για όλα όσα δεν έκανε ο Παναθηναϊκός στο Game 3 με τη Βαλένθια, τη νέα συνθήκη που κλήθηκε να αντιμετωπίσει και τη νοοτροπία που θα τον στείλει στο Final Four.
Λίγες ώρες πριν το τζάμπολ του τρίτου αγώνα στη σειρά με τη Βαλένθια, είχαμε αναλύσει από αυτή εδώ τη γωνιά, τους τρεις βασικούς «κανόνες» που -κατά την προσωπική μου άποψη- όφειλε να έχει ο Παναθηναϊκός για να τελειώσει από το βράδυ της Τετάρτης (6/5) την υπόθεση πρόκριση στο Final Four της Αθήνας.
Για να μην ανατρέχετε στο προηγούμενο blog, ας θυμηθούμε τα βασικά σημεία: "Η Βαλένθια παραμένει μια ιδιαίτερη και επικίνδυνη ομάδα, που αν βρει ρυθμό -έστω και για λίγα λεπτά- μπορεί να σε «σκοτώσει». Είναι πολύ σημαντικό για τον Παναθηναϊκό να παρουσιάσει τη συγκέντρωση που είχε αμυντικά στο πρώτο παιχνίδι της σειράς και να βγάλει μεγάλη ενέργεια στα ριμπάουντ, για να αφαιρέσει τα πιο σημαντικά «όπλα» των Ισπανών.
Όπως θα είναι, επίσης, κομβικό να διατηρήσουν όλοι τη ψυχραιμία τους (σε παρκέ και εξέδρα) σε περίπτωση που η Βαλένθια επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει τακτικές… Ρεάλ Μαδρίτης από το 2022, όταν είχε βάλει μπουρλότο στα ματς με την Παρτίζαν για να γυρίσει από το 0-2.
Τέλος, θα είναι κρίσιμο για τον Αταμάν και τους παίκτες του να δείξουν από το πρώτο λεπτό στις «νυχτερίδες» ποιος είναι το αφεντικό και τους βάλουν πίεση που δύσκολα θα αντέξουν. Αν οι «πράσινοι» μπουν καλά στο ματς και πάρουν… κεφάλι από την αρχή, τότε το άγχος είναι πολύ πιθανό να τους πνίξει και να έχει γίνει το σημαντικότερο βήμα για το 3-0".
Φυσικά, ο Παναθηναϊκός δεν έκανε τίποτα από τα παραπάνω... Αμυντικά παρουσίασε μεγάλα προβλήματα στην αντιμετώπιση του πικ εν ρολ της Βαλένθια. Της επέτρεψε να πάρει 14 επιθετικά ριμπάουντ, ενώ μπήκε μουδιασμένα στο ματς και -ειδικά στο πρώτο ημίχρονο όταν δέχθηκε 52 πόντους- της έδωσε την ευκαιρία να τρέξει στο γήπεδο από τα πολλά λάθη του (11 σε αυτό το διάστημα από τα συνολικά 12 που έκανε) και να πάρει 19 πόντους στο τρανζίσιον!
Παράλληλα, έπεσε στη παγίδα των mind games που ήταν αποφασισμένος να παίξει ο Πέδρο Μαρτίνεθ και το επιτελείο του, με την αποβολή και του Εργκίν Αταμάν σε αυτή την αντιπαράθεση που ξεκίνησε με προκλητικό τρόπο ο Ισπανός προπονητής.
Δεν ήταν, όμως, η μοναδική παγίδα που έβλεπε επανειλημμένα ο Παναθηναϊκός μπροστά του και δεν μπορούσε να την αποφύγει. Η Βαλένθια είχε έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης στην άμυνα, αντιμετωπίζοντας με πιεστικές παγίδες τον Κέντρικ Ναν κάθε φορά που έστηνε ένα πικ εν ρολ στην επίθεση των «πράσινων». Προφανής στόχος να διώξει την μπάλα από τα χέρια του και να τον αναγκάσει σε λάθη. Κάτι που πέτυχε σε αρκετές περιπτώσεις.
Λύση σε αυτό το πρόβλημα δεν βρήκε ποτέ ο Αταμάν, με αποτέλεσμα ο κορυφαίος του σκόρερ να απενεργοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό, πριν αποβληθεί με 5 φάουλ κι εγκαταλείψει οριστικά το ματς (δεύτερο σερί παιχνίδι που είχε από νωρίς πρόβλημα με τα σφυρίγματα των διαιτητών).
Όλα τα παραπάνω, δείχνουν και τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσει ο Παναθηναϊκός στο Game 4 της Παρασκευής (8/5, 21:15) για να μην βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και αναγκαστεί να ταξιδέψει πάλι στη Βαλένθια, έχοντας χάσει το πλεονέκτημα έδρας που με τόσο κόπο πήρε στην Ισπανία. Η μαχητική διάθεση από το πρώτο λεπτό είναι προαπαιτούμενο.
Το κυριότερο, όμως, στα δικά μου μάτια είναι η νοοτροπία με την οποία θα διαχειριστεί ο οργανισμός αυτό το πισωγύρισμα. Και κυρίως το αγωνιστικό τμήμα. Ο Νίκος Ρογκαβόπουλος, ο άνθρωπος που πήγε σχεδόν μόνος του να γυρίσει ηρωικά ένα παιχνίδι που έμοιαζε χαμένο, αλλά στο τέλος ήταν μοιραίος (με τα συνεχόμενα χαμένα σουτ, του ίδιου, αλλά και των Τι Τζέι Σορτς και Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις), είναι το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι.
Η κινέζικη παροιμία που πόσταρε λίγες ώρες μετά το τέλος του Game 3, λέει τα πάντα για τον φετινό Παναθηναϊκό και τον τρόπο για να φτάσει στον... προορισμό του.
«Ο ανόητος προσεύχεται για έναν ευκολότερο δρόμο, ο σοφός προσεύχεται για πιο δυνατά πόδια...»!
ΥΓ1. Ο Σλοβένος Νέντοβιτς έχει κάνει τα... στραβά μάτια σε πολλές φάσεις του Game 3, όπως είχε κάνει και στο Game 1 χωρίς επιτυχία. Αλλά το σφύριγμά του στη διεκδίκηση του ριμπάουντ ανάμεσα σε Ρογκαβόπουλο και Μπαντιό ξεπερνά κάθε φαντασία...
ΥΓ2. Η απουσία του Κώστα Σλούκα, όσο κι αν προσπάθησαν κάποιοι να την υποβαθμίσουν, φαίνεται όλο και περισσότερο όσο προχωράει η σειρά.
