Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία...

Είναι πολλά τα 14 χρόνια. Μοιάζουν με μια ολόκληρη ζωή. Όπως εκείνη που έζησαν μαζί Παναθηναϊκός και Ομπράντοβιτς. 13 χρόνια πιασμένοι χέρι - χέρι, σε χαρές (κυρίως) και λύπες, σε εύκολα και δύσκολα, σε φουρτούνες και ήρεμα νερά. 13 χρόνια μαζί, 14 χρόνια χώρια, μα όταν τον είδαμε να εμφανίζεται με το άσπρο μπλουζάκι και το τριφύλλι στο στήθος, έμοιαζε σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Ο Ζοτς είναι και πάλι πίσω, κάνοντας πραγματικότητα ένα όνειρο που για πρώτη φορά μπορεί να γραφτεί με κάθε βεβαιότητα: ΟΛΩΝ των Παναθηναϊκών. Ούτε δεκάδων, ούτε χιλιάδων, ούτε καν εκατομμυρίων. Όλοι το περίμεναν, όλοι το εύχονταν, όλοι το ήθελαν. Και όλοι ζουν εδώ και λίγες μέρες σε μια... παράνοια για την επιστροφή του αιώνα. Ο Ομπράντοβιτς δεν είναι ένας απλός προπονητής, δεν είναι ένας απλός άνθρωπος. Ο οργανισμός ολόκληρος έμοιαζε να έχει ανάγκη τον Ζοτς. Και ο Ζοτς έμοιαζε να έχει ανάγκη τον Παναθηναϊκό. Μια ανάγκη που γίνεται - ξανά - ιστορία.

Αυτό το δέσιμο που υπάρχει ξεπερνάει κάθε τι αθλητικό και αποτελεί τη βάση για κάτι που μοιάζει εγγυημένο: την επιτυχία. Ο Ομπράντοβιτς έρχεται με το κίνητρό του ολοζώντανο. Έτσι είναι ως άνθρωπος και ως προπονητής, έτσι έμαθε να ζει, βάζοντας συνεχώς νέους στόχους, κυνηγώντας νέες κορυφές και έχοντας πάντα κάποιο κίνητρο να τον οδηγεί. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, όταν το βράδυ κοιμήθηκε παίκτης και το πρωί ξύπνησε προπονητής στην Παρτιζάν, το μακρινό 1991. Από τότε είχε πάντα ένα κίνητρο να τον καθοδηγεί και αυτό το κίνητρο τον έκανε και τον κάνει ακόμα και σήμερα, στα 66 του χρόνια, να δουλεύει νυχθημερόν για να γίνεται καλύτερος. Κι όταν γίνεται εκείνος καλύτερος, γίνονται και οι ομάδες του.

Από το πρώτο ευρωπαϊκό με την Μπανταλόνα, από την εκπληκτική Ρεάλ Μαδρίτης που κοούτσαρε την τριετία 1994-1997, από το πέρασμά του στην Μπενετόν Τρεβίζο πριν έρθει το 1999 στον Παναθηναϊκό για να γράψει ιστορία και να τον μετατρέψει στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ομάδα και στο σημαντικότερο μπασκετικό brand της περιόδου 2000 - 2012. Αυτό το καθημερινό κίνητρο τον οδήγησε στο να φτάσει τη Φενέρμπαχτσε στην επιτυχία που δεν είχε πετύχει ποτέ στο παρελθόν, στην κατάκτηση της Euroleague το 2017 και μετέπειτα στην αναγέννηση της αγαπημένης του Παρτιζάν.

Ο Παναθηναϊκός αυτό που είναι σήμερα το οφείλει πρώτα και πάνω απ' όλα στην οικογένεια Γιαννακόπουλου και στη συνέχεια στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αφού μαζί του έχει κατακτήσει τα πέντε από τα εφτά ευρωπαϊκά του τρόπαια. Δεν είναι και λίγο να σε τοποθετεί η ίδια η ιστορία ακριβώς κάτω από τους μεγαλύτερους παράγοντες όλων των εποχών σε ολόκληρο τον οργανισμό που λέγεται Παναθηναϊκός.

Όπως δεν είναι και λίγο για τον ίδιο να έχει αγαπηθεί όσο κανένας άλλος σε έναν σύλλογο σαν τον Παναθηναϊκό από τον οποίο έχουν περάσει δεκάδες μεγάλες προσωπικότητες, αθλητές, προπονητές. Παρέα γιγαντώθηκαν, μαζί έχτισαν τον μύθο τους. Δύο έννοιες εντελώς ταυτόσημες, σε μια σχέση από εκείνες που σπάνια συναντάς σε ολόκληρο τον αθλητικό πλανήτη.

Ο Παναθηναϊκός είχε ανάγκη τον δικό του Ομπράντοβιτς και ο Ομπράντοβιτς είχε ανάγκη τον δικό του Παναθηναϊκό. 14 χρόνια μακριά ήταν πολλά, πάρα πολλά. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον...