Στη Βαλένθια ο ήλιος δύει αργά…

Μετά τις καταστροφικές και φονικές πλημμύρες του 1957 από την ραγδαία άνοδο της στάθμης του ποταμού Τούρια, η Βαλένθια χρειάστηκε να πάρει μία βίαιη, αλλά αναγκαστική απόφαση… Το ποτάμι που διέσχιζε το κέντρο της πόλης, το σύμβολό της, έπρεπε να αποξηρανθεί και να εκτραπεί έξω από τα όρια του αστικού ιστού. 

Κάποιες δημοτικές παρατάξεις επέμειναν ότι μετά την αποξήρανση θα ήταν σκόπιμμο να μετατραπεί σε οδικό δίκτυο για να διευκολύνει τις μετακινήσεις των κατοίκων. Κάποιοι άλλοι, όμως, είχαν διαφορετικό όραμα. Και μετά από σκληρούς αγώνες δικαιώθηκαν. Σήμερα, το κέντρο της Βαλένθια, εκεί όπου έρεε ο παλαιός ποταμός Τούρια, έχει την ευλογία να διαθέτει ένα από τα πιο μεγαλοπρεπή και ομορφότερα αστικά πάρκα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το πάρκο Τούρια. Και η ίδια να θεωρείται ένα από τα πολυτιμότερα στολίδια της πολιτισμικής ομορφιάς ολόκληρης της Ισπανίας. Μια πόλη που συνδυάζει την μεσαιωνική αρχιτεκτονική με τη σύγχρονη, μοντέρνα και μεταμοντέρνα αισθητική. Ενα σπάνιο ψηφιδωτό γοητείας, τέχνης, ρομαντισμού και αληθινής αστικής ομορφιάς. 

Ο τουρισμός είναι βασική πηγή εσόδων για την πόλη, αλλά ως επισκέπτες τούτες τις ώρες υπάρχουν 12+1 άνθρωποι που μόνο τουρίστες δεν είναι. Ιδανικά δε θα έπρεπε να είναι εδώ, αλλά να προετοιμάζονται ήδη για ένα άλλο, ακόμα μεγαλύτερο ραντεβού, αυτό της Αθήνας. Αλλά, έτσι όπως τα κατάφεραν…

50-50, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο

Στη Βαλένθια, τον Μάιο, είναι άστοχο να πει κανείς… “Στις 10 το βράδυ”… Διότι δύο ώρες πριν τα μεσάνυχτα, στα ισπανικά παράλια, το φως του ήλιου που έχει αρχίσει να ξεκουράζεται πλέει, αχνό, αλλά ζωντανό ακόμα στον ουρανό της πόλης. Και φωτίζει το γαλάζιο, που είναι έντονο και ορατό 300 από τις 365 ημέρες του χρόνου.

Η ημέρα είναι μεγάλη. Όπως πολύ μεγάλη είναι και η ημέρα για τον Παναθηναϊκό, που έρχεται σε μία πόλη, που έχει μάθει να ζει με τη σιέστα, αλλά και την ένταση ταυτόχρονα, για να σπάσει ένα απίθανο ρεκόρ. Δεν υπάρχει καμία σειρά στην ιστορία της Ευρωλίγκας που να έχει ολοκληρωθεί με 5 break έδρας. 

Στους δρόμους της Βαλένθια αντιλαμβάνεσαι ότι… Κάθε πράγμα στον καιρό του. Είναι απίθανο να αντιληφθείς ότι σε λίγες ώρες θα στηθεί στην διαστημική Roig Arena, η μάχη των μαχών του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Τα σοκάκια, βράδυ Τρίτης, ήταν γεμάτα με κόσμο που περπατούσε αργά και νωχελικά απολαμβάνοντας το σχεδόν καλοκαιρινό καιρό. Τίποτα δεν σε παραπέμπει σε μία do or die αθλητική σύγκρουση. 

Στη συνέντευξη Τύπου του Πέδρο Μαρτίνεθ, κάμποσοι δημοσιογράφοι. Περισσότεροι από 15. Με κάποιους από αυτούς συνομίλησα πριν και μετά. Στη Βαλένθια, με εξαίρεση τα μέσα του Μαρτίου και την περίφημη γιορτή Las Fallas, όπου εκατοντάδες χιλιάδες κιλά μπαρουτιού αποτελούν το soundtrack της σπουδαιότερης περιόδου της πόλης μέσα στο έτος, ενθουσιασμός και καμπύλες συναισθημάτων δεν υπάρχουν έντονα. 

“Είναι 50-50, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί” είπε ένας έμπειρος δημοσιογράφος, παίρνοντας τη σκυτάλη από έναν πολύ νεώτερό του, που είχε επαναλάβει ακριβώς τις ίδιες λέξεις… 

50-50! Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. 

Άλλοι, μετά τις δύο νίκες της Βαλένθια στο ΟΑΚΑ θα βρίσκονται σε έκσταση. 

Υπομονή, όπως ο ήλιος

Τώρα, που γράφω αυτές τις αράδες στο κέντρο Τύπου της Roig Arena, περνάει από μπροστά μου ο Μπαντιό. Με ρούχα προπονητικά. Αυτός ο διάδρομος ενώνει τα αποδυτήρια των παικτών με το πάρκινγκ των παικτών. Ήρεμος, ήσυχος αλλά και βλοσυρός. Ξέρει τι τον περιμένει σε λίγες ώρες, αλλά όπως είπε και ο Πέδρο Μαρτίνεθ στη συνέντευξη Τύπου καμία ήττα δεν είναι καταστροφή και προετοιμάζεται για ένα αρνητικό αποτέλεσμα, όπως ακριβώς κάνει και για μία πιθανή νίκη. 

50-50… “Με λίγο από Παναθηναϊκό, που δεδομένου ότι μας νίκησε δύο φορές στην έδρας μας κι επιστρέφει εδώ, έχει ένα μικρό προβάδισμα” όπως είπε ο κόουτς των Βαλενθιάνων. 

Στην πόλη που ο ήλιος δύει αργά ο Παναθηναϊκός έχει μόνο μία επιλογή για να φτάσει στη νίκη: Να κάνει υπομονή. Οπως ακριβώς και ο ήλιος όταν πιάνει η Ανοιξη.

Να μην επιτρέψει στην Βαλένθια να τον παρασύρει σε ένα τέμπο που δε θα ήταν σωστό να ακολουθήσει. 

Να κάνει υπομονή…

Να μην επηρεαστεί από οποιαδήποτε εξέλιξη, θετική ή αρνητική παρουσιαστεί στο παιχνίδι… Το είπε και ο ΠΜ… “Έδειξαν οι αντίπαλοι μας ότι μπορούν να ανταποκριθούν σε οποιαδήποτε προβάδισμα πήραμε”. Το ίδιο έκανε και η Βαλένθια όμως. 

Να κάνει υπομονή…

Να επιτεθεί όταν πρέπει, χωρίς να βιαστεί, χωρίς να έχει άγχος, χωρίς να τσιμπήσει από φαινομενικά ελεύθερους χώρους. Να φέρει τη μπάλα ακόμα πιο πολύ στο low post… Να ελέγξει το ταμπεραμέντο των γκαρντ του. Να μην τους ευνουχίσει. Ουδόλως. Απλά να τους διδάξει ότι σε αυτό το ματς, αν δεν υπάρχει ξεκάθαρο μονοπάτι αιφνιδιασμού, η ηρεμία είναι αρετή. Η άμυνα της Βαλένθια δεν μπορεί να ανταποκριθείς το ίδιο καλά σε επιθέσεις που γίνονται μετά το 17-18 δευτερόλεπτα. 

Να κάνει υπομονή…

Και ταυτόχρονα να ψάξει βαθιά για να βρει εκείνα τα αποθέματα που του χρειάζονται. Σε ενέργεια, πίστη, αμυντική αφοσίωση. Στο δεύτερο ματς κέρδισε στους 107 πόντους. Αυτό το ματς, όμως, θα κριθεί από την άμυνα. Όχι από την επίθεση. 

Ο στόχος, γι' αυτούς, δεν είναι θαύμα

Το ξέρουν και οι ίδιοι οι παίκτες του Παναθηναϊκού: Η Βαλένθια αναζητά την ολοκλήρωση ενός θαύματος, όπως πολλοί από εμάς πίστευαν ότι θα είναι η συμμετοχή της στο Final Four. Ο Παναθηναϊκός κυνηγά κάτι σαν το αυτονόητο. 

Κι αυτό είναι αρκετό για να αντιληφθεί κανείς τη θέση αφετηρίας στην οποία στήνονται οι δύο ομάδες. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Ισπανοί αξίζουν όλα τα εύσημα του κόσμου για ό,τι έχουν καταφέρει. Και η πρόκριση στο Final Four θα ήταν ενδεχομένως η απόλυτη δικαίωση. Αξίζουν να είναι εκεί, αλλά αντιλαμβάνονται επίσης ότι θα είναι ένα θαύμα, ειδικά μετά τα δύο πρώτα ματς. Όπως επίσης ξέρουν, ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η φετινή σεζόν είναι ανεπανάληπτα επιτυχημένη. 

Αλλά για το καταφέρουν πρέπει να λυγίσουν μία ομάδα, που διαθέτει τρανές προσωπικότητες, σούπερ ταλέντο και κάτι άλλο ακόμα πιο σημαντικό: Την επίτευξη ενός στόχου που για αυτούς δε θα είναι θαύμα, αλλά κάτι ακραία αναμενόμενο. Και για αυτούς, η μη παρουσία του Final Four θα είναι ένα τεράστιο πλήγμα. Και για αυτούς, αλλά και για το έμβλημα που φορούν στη φανέλα τους. 

Εν τελει, αυτό μετράει πάρα πολύ την ψυχολογική προσέγγιση την μεγαλύτερης μάχης του ευρωπαϊκού μπάσκετ μέχρι σήμερα.