Συγκλονιστικός Μπάκιτς: «Έβλεπα πυραύλους να πέφτουν δίπλα μου στο Ιράν»

Η «ανάφλεξη» στη Μέση Ανατολή έχει δημιουργήσει πολλαπλές συνέπειες. Οι πυραυλικές επιθέσεις όχι μόνο δεν έχουν σταματήσει, αλλά συνεχίζονται με γοργούς και καταστροφικούς ρυθμούς.

Διάφορα πρωταθλήματα και αγώνες έχουν ήδη αναβληθεί επ' αόριστον, ενώ πολλοί αθλητές και αθλήτριες προσπαθούν να εγκαταλείψουν με ασφάλεια περιοχές που βρίσκονται εν μέσω επιθέσεων. Αρκετοί έχουν αποκλειστεί σε πόλεις, ενώ μερικοί εναέριοι χώροι παραμένουν κλειστοί και δεν είναι ακόμα σαφές το πότε θα επιτραπεί ξανά πτήση από χώρα της Μέσης Ανατολής με συμβατικό αεροσκάφος.

Ο πρώην μέσος του ΟΦΗ, Μάρκο Μπάκιτς περιέγραψε σε πρόσφατη συνέντευξή του σε Μέσο της πατρίδας του, του Μαυροβουνίου, τα όσα έζησε στην Τεχεράνη, από που κατάφερε να φύγει κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Αφότου αποχώρησε από την Κρήτη και την Stoiximan Super League, o διεθνής χαφ μετακόμισε στο Ιράν για λογαριασμό της Περσέπολις, με τον ίδιο να μιλάει στα ΜΜΕ της πατρίδας του για τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε, αφότου η πρωτεύουσα της χώρας έγινε ο μεγάλος στόχος των εχθροπραξιών. 

«Καθόμουν το Σάββατο το πρωί παρακολουθώντας τους πυραύλους να πέφτουν. Στο τμήμα της Τεχεράνης όπου μένουν οι περισσότεροι ακόλουθοι πρεσβειών και διπλωμάτε, όπου βρίσκομαι, στην καφετέρια, επειδή δεν υπήρχε άλλο μέρος, εκτός από το διαμέρισμά μου και το μπαλκόνι μου. Η Τεχεράνη δεν είναι μια ιδιαίτερα προστατευμένη πόλη όσον αφορά τα υπόγεια καταφύγια ή κάτι τέτοιο. Είναι κάποιο είδος αδρεναλίνης ή τι, αλλά ένιωσα πραγματικό φόβο μόνο όταν ήμουν ασφαλής – στο Μαυροβούνιο. Σαν κάποιο είδος μετατραυματικού τραύματος, δεν ξέρω. Πρέπει να πω ότι δεν απειλήθηκα άμεσα, οι πύραυλοι έπεφταν τριγύρω, αλλά ήταν δυσάρεστο – ήταν», τόνισε ο Μπάκιτς στην ιστοσελίδα «Vijesti».

Συνεχίζοντας: «Από το καλοκαίρι μέχρι τον Νοέμβριο, μέχρι που τραυματίστηκα και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ανάρρωσής μου στο Βελιγράδι, πρέπει να πω ότι ήταν το πιο όμορφο μέρος για να ζεις, το απόλαυσα με κάθε δυνατή έννοια, ποδοσφαιρικά και με κάθε άλλο τρόπο. Η Τεχεράνη είναι μια μεγάλη πόλη, 17 εκατομμύρια κάτοικοι, σε ορισμένα μέρη της πόλης απλά αναρωτιέσαι αν βρίσκεσαι στη Μαδρίτη ή στο Λονδίνο. Φυσικά, υπάρχουν και άλλες αντιθέσεις, εννοώ κυρίως μέρη εκτός Τεχεράνης, αλλά το απόλαυσα»

Ολοκληρώνοντας: «Ως ο μεγαλύτερος σύλλογος της χώρας, είχαμε όλα τα προνόμια. Πήγαμε στο Κατάρ για προπόνηση, την ίδια εποχή που ξεκίνησαν μαζικές αντικαθεστωτικές διαμαρτυρίες στο Ιράν. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μετά από αυτό, όταν επιστρέψαμε στην Τεχεράνη, δεν ήταν πλέον το ίδιο μέρος για να ζούμε. Ήταν απλώς αφόρητη, μια κλειστή χώρα, και ιδιαίτερα αφόρητη για τους Ιρανούς, τον τοπικό πληθυσμό. Όλοι ήξεραν τι ερχόταν. Δεν ήταν θέμα αν θα γινόταν επίθεση, αλλά πότε θα ερχόταν. Μας είχαν προειδοποιήσει, αλλά μπορούσαμε να νιώσουμε τα πάντα και οι ίδιοι».

Πως η Περσέπολις αντιμετώπισε τις επιθέσεις 

Εν συνεχεία ο Μπάκιτς αποκάλυψε πως δεν μετάνιωσε ούτε δευτερόλεπτο την απόφασή του να υπογράψει στην Περσέπολις, τονίζοντας: «Και όταν υπέγραψα, και όχι μόνο εγώ, επειδή υπάρχουν πολλοί ξένοι στην ομάδα, ξέραμε ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί».

Συνεχίζοντας: «Δεν υπήρχαν οπαδοί στα γήπεδα, ο σύλλογος φαινόταν να έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Αρχίσαμε να χάνουμε. Η Περσέπολις είναι ένας μεγάλος σύλλογος και όλοι εμείς οι παίκτες είχαμε άτομα που μας φρόντιζαν. Ο άνθρωπος από τον σύλλογο που με πήγε στην προπόνηση με περίμενε μπροστά στο κτίριο και μου είπε απλώς να γυρίσω πίσω – ότι είχε ξεκινήσει ο πόλεμος. Δεν είχα καν συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε, δεν είχα κοιτάξει το τηλέφωνό μου πριν από αυτό. Αλλά, περίπου δέκα λεπτά αργότερα, όλα μου έγιναν σαφή. Το ρεύμα κόπηκε στο κτίριο και όλα γύρω άρχισαν να τρέμουν».

«Όλα ήταν στο τμήμα της Τεχεράνης που μένουν οι διπλωμάτες και από εκεί ξεκίνησε η επίθεση. Πετούσαν βόμβες, υπήρχε τρέμουλο για τουλάχιστον τέσσερις ώρες, από τις 10 το πρωί έως τις 2.00 το μεσημέρι το Σάββατο. Δεν απειλήθηκα άμεσα, αλλά μπορούσα να δω και να νιώσω τα πάντα, σαν σε βιντεοπαιχνίδι. Τον ήχο ενός πυραύλου και μετά μια συντριβή, κάπου κοντά».

«Ευτυχώς, η Περσέπολις είναι ένας υπέροχα οργανωμένος σύλλογος και όλοι οι ξένοι μεταφέρθηκαν οργανωμένα το πρωί της Κυριακής. Υπό στρατιωτική συνοδεία, το λεωφορείο μας πήγε στα σύνορα με την Τουρκία, όπου είχε επίσης ανακοινωθεί η άφιξή μας. Αν και το ταξίδι διήρκεσε πολύ, 12 ώρες, δεν υπήρχαν προβλήματα, ειδικά μετά από μια νύχτα που πέρασε ειρηνικά. Μπήκαμε στην Τουρκία και ήμασταν ήδη ασφαλείς εκεί. Δεν φρόντισαν μόνο εμένα, αλλά και πολλούς άλλους ξένους πολίτες. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Βουκ Ρακόσεβιτς – καμία πρεσβεία δεν έχει κάνει αυτό που έκανε η δική μας, και μαζί μου ήταν ποδοσφαιριστές και εργαζόμενοι στο ποδόσφαιρο από άλλες χώρες της περιοχής. Η δική μας φρόντισε όλους αυτούς, νιώσαμε πραγματικά ασφαλείς».

Τέλος, ρωτήθηκε βλέποντας και βιώνοντας από κοντά τα όσα συμβαίνουν, πόσο θα μπορούσε να κρατήσει όλο αυτό με τον ίδιο να υπογραμμίζει: «Δεν ξέρω, δεν είμαι στρατιωτικός αναλυτής, αλλά από ό,τι έχω δει, οι Ιρανοί έχουν γίνει αγανακτισμένοι – ακόμη και μεταξύ εκείνων που ήταν εναντίον του καθεστώτος, και υπάρχουν πολλοί από αυτούς, η πλειοψηφία. Και είναι όλοι ενωμένοι τώρα».