Τα κλειστά φτερά ενός Δικέφαλου Αετού που ζει στο μαύρο και το άσπρο

Ήταν Μάρτιος του 1929, όταν ο ΠΑΟΚ άφηνε πίσω το πέταλο με το τετράφυλλο τριφύλλι στο αρχικό σήμα του και καθιέρωνε αυτό με το οποίο ήταν ιστορικά και άρρηκτα συνδεδεμένος. Τον Δικέφαλο Αετό, το κατεξοχήν σύμβολο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με έδρα την Κωνσταντινούπολη, της Ορθόδοξης Εκκλησίας αλλά και του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Όμως, με μια χαρακτηριστική, σημειολογική και ουσιαστική διαφορά. Οι ιδρυτές του συλλόγου επέλεξαν συνειδητά την παραλλαγή με τα μαζεμένα φτερά. Ακριβώς για να δώσουν έμφαση, όχι στην αυτοκρατορική δόξα, αλλά στο ιστορικό τραύμα της προσφυγιάς.

Οι κλειστές φτερούγες ενός κατεξοχήν περήφανου πουλιού πρεσβεύουν το πένθος για τις Αλησμόνητες Πατρίδες, τον πόνο για την απώλεια των πατρογονικών εδαφών, τον ξεριζωμό της προσφυγιάς. Ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών άλλωστε ιδρύθηκε το 1926 στη Θεσσαλονίκη από Έλληνες πρόσφυγες της Πόλης. Ο αετός που δεν πετάει πια ελεύθερος και περήφανος, αλλά έχει «μαζέψει» τα φτερά του, συμβολίζει τον άνθρωπο που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εστία του και να αναζητήσει καταφύγιο σε νέα γη.

Μαύρο και άσπρο στην απόλυτη αντίθεση

Μαζί με τα παραπάνω, ήταν και η επιλογή των χρωμάτων. Της απόλυτης αντίθεσης. Μαύρο και άσπρο. Ένα μαύρο που συμβολίζει το ίδιο πένθος, τον πόνο και τη σκοτεινή περίοδο του ξεριζωμού. Και ταυτόχρονα ένα λευκό που συμβολίζει την ελπίδα, την αισιοδοξία για ένα νέο ξεκίνημα.

Κλειστά φτερά, περήφανος αετός, μαύρο και άσπρο. Ένα έμβλημα άμεσα συνυφασμένο με τον χαρακτήρα του συλλόγου, ένα έμβλημα που αποτυπώνεται σε κάθε σελίδα της ιστορίας του.

Έναν ολόκληρο αιώνα μετά, στην αυγή της χρονιάς που συμπληρώνει την εκατονταετία του, ο ΠΑΟΚ βιώνει ήδη όλα όσα συνοδεύουν τις ιστορικές καταβολές του. Τη γιορτή και το πένθος. Τη χαρά και τη λύπη.

Μέσα σε λιγότερο από 2,5 μήνες μιας χρονιάς που θα έπρεπε να είναι εορταστική και πανηγυρική, μετράει οκτώ τραγικές απώλειες. Στους Χρήστο, Βάχο, Βασίλη, Θανάση, Δημήτρη, Κώστα και Γιώργο που άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο της Ρουμανίας, στον δρόμο για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα, ήρθε να προστεθεί η οπαδική δολοφονία του Κλεομένη. Το ένα σοκ μετά το άλλο.

Τις τελευταίες 50 μέρες, οι εικόνες με φαναράκια, κεριά και λουλούδια στην Τούμπα έχει γίνει πικρή συνήθεια. Αντίπαλοι να καταθέτουν στεφάνια, κηδείες, μαύρα περιβραχιόνια, ενός λεπτού σιγή πριν την έναρξη αγώνων. Βουβαμάρα, πόνος. Το μαύρο έχει επικρατήσει του άσπρου. Τα κλειστά φτερά σφίγγουν περισσότερο προς τα μέσα.

Και μέσα σε όλα αυτά, δίπλα στην παχιά σκιά του μαύρου, ένας λαός, ένα κλαμπ, μια ομάδα, ένα ποδοσφαιρικό αγωνιστικό τμήμα που προσπαθούν να επικεντρωθούν σε όσα μπορούν να συμβούν εντός των τεσσάρων γραμμών ενός γηπέδου. Καταθέτοντας ψυχή και σώμα για να φέρουν τη χαρά σε έναν οργανισμό που δέχεται απανωτά χτυπήματα από παντού. Παλεύοντας για το άσπρο…