Το ένστικτο αυτοσυντήρησης και το... τέλειο θύμα

Αν υπήρχε ένας αντίπαλος που θα μπορούσε να «ξυπνήσει» τον ΠΑΟΚ από τον λήθαργο των τελευταίων βδομάδων, δε θα μπορούσε να ήταν άλλος από τον Ολυμπιακό. Οι «ερυθρόλευκοι» παραδοσιακά αυξάνουν κατακόρυφα το βαθμό συσπείρωσης σε ομάδα και κόσμο του Δικεφάλου, αυξάνουν το κίνητρο, φουντώνουν την κάψα για νίκη.

Οι παίκτες του Ράζβαν Λουτσέσκου έβγαλαν απόψε στην Τούμπα το ένστικτο αυτοσυντήρησής τους. Δεν υπήρχε άλλο αποτέλεσμα από το τρίποντο, αν ήθελαν να αφήσουν πίσω τις πρόσφατες αποτυχίες και να κλείσουν με φόρα τη σεζόν. Δεν υπήρχε και πιο τέλειο «θύμα» για να φτάσει σε αυτό. Γιατί πέρα από το όνομα που ξυπνά την αντίδραση, υπήρχε και η… χάρη που παρουσίασαν οι φιλοξενούμενοι στον αγωνιστικό χώρο. Όπως στο ντέρμπι της κανονικής περιόδου, έτσι και απόψε, ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να έχει καταλάβει πώς έχασε.

Ο Ρουμάνος τεχνικός του ΠΑΟΚ έκανε μικρές, αλλά σε κομβικές θέσεις, διαφοροποιήσεις στην αρχική του ενδεκάδα. Στο «1» και στο «9«. Επανάφερε τον Γίρι Παβλένκα μετά από καιρό, μια έμπνευση που του βγήκε 100% με τις επεμβάσεις του Τσέχου κίπερ στη διάρκεια του ματς. Επανάφερε τον Αλεξάντερ Γερεμέγεφ στην κορυφή της επίθεσης, παίρνοντας δυο γκολ από τον Σουηδό στράικερ. Βεβαίως δεν έφτανε μόνο αυτό.

Ο Ολυμπιακός ήταν το... τέλειο θύμα για τον ΠΑΟΚ

Οι γηπεδούχοι μπήκαν για ένα ακόμα ματς φοβικά και σαστισμένα στο παιχνίδι. Χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς συγκέντρωση. Αναλώθηκαν σε πολλές λάθος μεταβιβάσεις, έχασαν το κέντρο λόγω του ανέτοιμου Μεϊτέ, παρουσίασαν μεγάλα κενά στην ανασταλτική λειτουργία. Το 1-0 στο 15’ από μια στατική φάση δεν αρκούσε για να αλλάξει το μομέντουμ.

Ο Ολυμπιακός συνέχισε να φτάνει με ευκολία στην αντίπαλη περιοχή, αλλά συνέχισε και να σπαταλά τις φάσεις που δημιουργούσε. Πέρα από το γκολ της ισοφάρισης, δεν είχε αποτελεσματικότητα, και όταν αργότερα τα γάλατα… έσφιξαν δεν είχε ούτε την κατάλληλη ανάπτυξη για να απειλήσει.

Αυτή τη φορά δε χρειάστηκε να γλυστρίσει κάποιος Ορτέγκα για να αλλάξει το «ασπρόμαυρο» τσιπάκι. Αρκούσε ένα εξαιρετικό πλασέ του Ζίβκοβιτς για το 2-1 στο 55’ και μια υπέροχη συνεργασία για το 3-1 στο 65’. Μόνο μετά το τρίτο γκολ, παρουσίασε ο Δικέφαλος ξανά στο χορτάρι την αυτοπεποίθηση του πρόσφατου παρελθόντος.

Η σωστή διαχείριση με την κατάλληλη φρεσκάδα των αλλαγών από τη μία, η απογοήτευση και η έλλειψη δημιουργίας σε σετ παιχνίδι από την άλλη, δεν επέτρεψαν κάτι παραπάνω στο τελευταίο 20λεπτο του ματς.

Ο Ολυμπιακός συμβιβάστηκε με τον ρόλο του «θύματος», ο ΠΑΟΚ βρήκε τον τρόπο να αφυπνιστεί για να κυνηγήσει το ιδανικό φινάλε της σεζόν. Εκεί βέβαια δε θα αρκεί μόνο το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Εκεί χρειάζονται μεγαλύτερα και πιο… άγρια ένστικτα.