Το ερώτημα αν έλειψε ή όχι ο Μορόν στο Βόλο είναι λάθος

Ο Άρης, στο Βόλο το περασμένο Σάββατο κλήθηκε να αγωνιστεί χωρίς τον Λορέν Μορόν μόλις για δεύτερη φορά στη σεζόν. Η πρώτη ήταν στο εντός έδρας ντέρμπι με την ΑΕΚ που ήταν τιμωρημένος. Απλά η δεύτερη φετινή απουσία του ήρθε σε ένα διάστημα που η απόδοσή του κυμαίνεται σε χαμηλά- για την ποιότητά του- στάνταρντ και μόλις λίγες μέρες μετά την αντίδρασή του στον πάγκο, όταν έγινε αλλαγή στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Για αυτό και… σήκωσε κουβέντα.

Το ερώτημα μετά το παιχνίδι στο Πανθεσσαλικό είναι ένα. Επηρέασε ή όχι η απουσία του τον Άρη; Έλειψε ή όχι από τον Μανόλο Χιμένεθ; Νομίζω ότι το ερώτημα τίθεται σε λάθος βάση. Απλοϊκά θα καταλήξει κάποιος στο συμπέρασμα ότι αφού ο Άρης δεν έκανε σοβαρή τελική στην εστία σε ολόκληρο το 90λεπτο και σκόραρε το μοναδικό του τέρμα με αυτογκόλ, η απουσία του Ισπανού φορ έγινε αισθητή. Έχω την εντύπωση ότι δεν είναι αυτό το ζήτημα. Και έτσι θα αδικήσουμε τόσο τον Μορόν όσο και οποιονδήποτε άλλο επιθετικό ή επιθετικογενή ποδοσφαιριστή διαθέτει στο ρόστερ του το club.

Δεν είναι τα πρόσωπα

Δεν είναι θέμα ατομικής ικανότητας. Ποιότητας. Εκτελεστικής δεινότητας. Στο Βόλο φάνηκε ξεκάθαρα ότι η επιθετική ανεμικότητα του Άρη είναι ζήτημα συνολικής στρεβλής λειτουργίας. Από τον Κουαμέ που αγωνίστηκε στη θέση του Μορόν στην κορυφή της επίθεσης δεν έλειψε ούτε η διάθεση, ούτε οι κινήσεις στο χώρο. Δεν περπατούσε. Δεν ήταν αδιάφορος. Το αντίθετο. Ήταν όμως παντελώς μόνος και αβοήθητος. Σαν την καλαμιά στον κάμπο. Αποκομμένος πλήρως από το υπόλοιπο σύνολο και με προβληματική σύνδεση με τις πίσω γραμμές. Η στατιστική κατέγραψε για τον Ιβοριανό, μόλις δύο επαφές στην αντίπαλη περιοχή και η μοναδική φορά που έγινε αντιληπτό ότι… συμμετέχει στο ματς ήταν το ωραίο τσίμπημα της μπάλας στον Ντουντού Ροντρίγκες στη φάση του γκολ του Άρη. Παρόμοια πενιχρά νούμερα κατέγραψε η στατιστική και για τους υπόλοιπους μεσοεπιθετικούς που πήραν μέρος στην αναμέτρηση του Πανθεσσαλικού.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ARIS F.C. (@arisfc_official)

Άρα το θέμα δεν είναι ποιος παίζει ή δεν παίζει στην επίθεση. Είτε αυτός λέγεται Μορόν, είτε Κουαμέ, είτε Αλφαρέλα, είτε Καντεβέρε. Το θέμα είναι με ποιο τρόπο φτάνει ή- καλύτερα- δεν φτάνει η μπάλα σε αυτούς. Η τροφοδότησή τους. Η υποστήριξή τους από τους υπόλοιπους. Οι συνεργασίες που δεν βγάζουν. Το επιθετικό πλάνο που δεν είναι καθόλου ευδιάκριτο και επαφίεται σε κάποιες ατομικές εξάρσεις και σπανίως είναι προϊόν οργανωμένης επίθεσης.

Αυτά είναι τα ζητήματα που πρέπει να βρει τρόπο να λύσει ο Μανόλο Χιμένεθ αν θέλει η ομάδα του να έχει ρεαλιστικές και όχι μόνο μαθηματικές ελπίδες να κατακτήσει στο τέλος την 5η θέση. Το καθόλου αισιόδοξο είναι ότι ο Ισπανός τεχνικός δεν έχει καταφέρει να το πετύχει πέντε μήνες που δεν είναι και μικρό διάστημα. Το ακόμη χειρότερο; Ότι απομένουν μόλις πέντε παιχνίδια ως το φινάλε της κανονικής περιόδου και η κλεψύδρα αδειάζει…