Το γυρίζει μέχρι να γυρίσουν, αντέχει μέχρι να μην τον αντέχουν

Τι κι αν η περασμένη βδομάδα έδειχνε ότι ο ΠΑΟΚ οδεύει για το ντέρμπι στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» με την προοπτική να παίξει σχεδόν πλήρης μετά από πολύ καιρό. Η ώρα που θα ξεπεραστούν τα προβλήματα φαίνεται πως δεν είχε έρθει ακόμα. Σίγουρα όχι στο τελευταίο επταήμερο του σαδιστικού δίμηνου προγράμματος με αγωνιστική υποχρέωση ανά τρεις μέρες. Πάει όμως, πέρασε και αυτό. Ολοκληρώθηκε ο Γολγοθάς του ξεκινήματος του 2026.

Ο Δικέφαλος που θα παρουσιαζόταν περίπου πλήρης κόντρα στον Ολυμπιακό είδε τον Γιακουμάκη να μένει έξω με διάστρεμμα, είδε τον Κένι να μην επανέρχεται, είδε τους Τάισον-Μεϊτέ-Κωνσταντέλια να μην είναι τελικά έτοιμοι για να πάρουν φανέλα βασικού, είδε τον Ζίβκοβιτς να τραυματίζεται λίγα λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα με τους «ερυθρόλευκους». Αποτέλεσμα; Ακόμα και τα περιορισμένης εμβέλειας πλάνα του Ραζβάν Λουτσέσκου να ανατρέπονται την τελευταία στιγμή. Ο Ιβανούσετς στις 20.30 θα ξεκινούσε ως δεκάρι, στις 21.00 ήταν εξτρέμ, ο Μπιάνκο που δεν ήταν βασικός μπήκε ξανά να παίξει από ανάγκη τον ρόλο του επιτελικού. Η πλήρης μεσοεπιθετική τριάδα και ο σέντερ φορ είχαν κάνει φτερά. Ουσιαστικά, ο ΠΑΟΚ έπαιζε ξανά ελλιπής με ενδεκάδα ανάγκης όπως όλο το περασμένο διάστημα.

Ακόμα κι έτσι όμως, το διαχειρίστηκε. Δείχνει ότι αφήνει πίσω του την πνευματική υπερφόρτωση του προηγούμενων 60 ημερών, δείχνει ότι το γυρίζει από πριν και μέχρι να γυρίσουν και τα πρώτα βιολιά του. Δείχνει να αντέχει τις αναποδιές και τις δυσκολίες, μέχρι να παραταχθεί ξανά πλήρης και να μην τον… αντέχουν οι υπόλοιποι.

Η καλή ανασταλτική λειτουργία του ΠΑΟΚ

Στην αναμέτρηση του Φαλήρου, ο ΠΑΟΚ φρόντισε να εξασφαλίσει την καλή ανασταλτική του λειτουργία. Εκεί όπου τουλάχιστον οι ποδοσφαιριστές «γνωρίζονταν» μεταξύ τους. Έστω και χωρίς την κομβική απουσία του Κένι, έστω και χωρίς τον Μεϊτέ, οι φιλοξενούμενοι διατήρησαν τη συνοχή που χρειαζόταν για να μην απειληθούν ουσιαστικά. Σε ένα ματς με πολλές μονομαχίες και πολύ μπάλα στον… αέρα, διατήρησαν με ευκολία το μηδέν στα μετόπισθεν. Κι αυτό γιατί δημιουργικά δεν μπορούσαν να ζητήσουν κάτι παραπάνω. Χωρίς μεσοεπιθετική ομοιογένεια και συνεννόηση, και με την πίεση του Ολυμπιακού ψηλά, η ανάπτυξη περιορίστηκε στις βαθιές μπαλιές. Φάνηκε όμως ότι δεν ήταν αυτό το ζητούμενο εκείνη τη στιγμή.

Ο Λουτσέσκου περίμενε υπομονετικά να έρθει η ώρα που θα έριχνε στη μάχη κάποιους από αυτούς που επέστρεψαν. Με Τάισον και Κωνσταντέλια, η ομάδα έγινε πιο επικίνδυνη και φρέσκια επιθετικά, αλλά έδειξε να μένει από δυνάμεις μεσοαμυντικά. Και πάλι όμως δεν απειλήθηκε σοβαρά, πέρα από ένα τελείωμα του Ελ Κααμπί που προήλθε από μια λάθος απόφαση του Μιχαηλίδη. Είχε μάλιστα και ο ΠΑΟΚ τις προϋποθέσεις του για να σκοράρει. Η λευκή ισοπαλία όμως είχε έρθει για να μείνει. Μια ισοπαλία που τα κρατάει όλα ανοιχτά.

«Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα» αλλά από την ανάποδη λοιπόν. Ο ΠΑΟΚ πέρασε πολύ χρόνο με τα κεφάλια μέσα περιμένοντας να πάρει αέρα. Ήρθε η ώρα για το διάλειμμα. Ένα διάλειμμα που θα διαρκέσει μέχρι το τέλος της σεζόν. Με το πρωτάθλημα και το κύπελλο να βρίσκονται στα… πόδια του.