Το ποδόσφαιρο έδειξε στον Άρη το πιο σκληρό του πρόσωπο

Όταν νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα από τον φετινό Αρη έρχεται το χθεσινό ματς με τον Ατρόμητο για να σου τα γκρεμίσει όλα. Πολλά έχουν δει τα ματάκια μιας φέτος από την ομάδα της Θεσσαλονίκης αλλά αυτό το χθεσινό είναι… too much. Μια ομάδα που σε ολόκληρο το πρωτάθλημα είχε πάρει ένα πέναλτι, να κερδίζει δυο και να τα σπαταλάει και τα δυο είναι ο ορισμός της… γκαντεμιάς. Και όχι μόνο αυτό αλλά στη φάση που έχει απίστευτη διπλή ευκαιρία στο 40΄ να προηγηθεί με Καντεβέρε και Δώνη χάνει με απευθείας κόκκινη τον καλύτερο του παίκτη (τον Γκαρέ) και αναγκάζεται να αγωνιστεί για 50΄ με αριθμητικό μειονέκτημα. Σαν να συνωμότησαν όλοι οι θεοί του ποδοσφαίρου για να μην κερδίσει ο Άρης. Κυριολεκτικά στα όρια του μεταφυσικού. Σαν να βαδίζεις στη ζώνη του λυκόφωτος. 

Γιατί αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι παρά τα δυο χαμένα πέναλτι και την αποβολή, ο Άρης άξιζε να πάρει κάτι παραπάνω από το ματς. Με εξαίρεση ένα πεντάλεπτο που έχασε το μυαλό του μετά το χαμένο πέναλτι του Ράτσιτς στο 8΄, ήταν η καλύτερη ομάδα στο γήπεδο. Αυτή που έψαχνε το γκολ, που έβγαλε παραπάνω διάθεση και που μετά την αποβολή και ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο κατέθεσε ψυχή και εξτρά ενέργεια στο χορτάρι ώστε να αντισταθμίσει το αριθμητικό μειονέκτημα το οποίο δεν φαινόταν στον αγωνιστικό χώρο και το οποίο ουδέποτε εκμεταλλεύτηκε ο Ατρόμητος. Μπορεί ο Άρης να του έδωσε χώρο αλλά προβλήματα δεν του δημιούργησε, ούτε κι όταν ο Κέρκεζ έπαιξε με δυο επιθετικούς. 

Αντίθετα ήταν αυτός που ξεκίνησε με την τεράστια ευκαιρία του Καντεβέρε για να έρθει το δεύτερο πέναλτι που κέρδισε ο Γιαννιώτας και αστόχησε ο Λορέν Μορόν. 

Η εκδίκηση του ποδοσφαίρου

Βέβαια επειδή η τύχη είναι σχεδόν πάντα με αυτούς που την προκαλούν, υπάρχει και η δεύτερη ανάγνωση της χθεσινής νέας ισοπαλίας του Άρη. Όταν προσβάλλεις από την αρχή της χρονιάς το ποδόσφαιρο αυτό θα σε εκδικηθεί. Όταν έχεις κερδίσει δυο πέναλτι και δεν σκοράρεις, αντίθετα σε διπλή τεράστια ευκαιρία αντί να ανοίξεις το σκορ, χάνεις παίκτη, τότε το ποδόσφαιρο παίρνει την εκδίκηση του και σε τιμωρεί. Σου δείχνει το πιο σκληρό του πρόσωπο. Άδικο αλλά ξεκάθαρα δίκαιο στο τέλος της ημέρας. Όταν ο ποδοσφαιριστής που δεν έχει χάσει κανένα πέναλτι εδώ και 2,5 χρόνια, χάνει πέναλτι, τότε το ποδόσφαιρο εκδικείται και τον Μορόν που φέτος κάνει την χειρότερη χρονιά του από την μέρα που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα. Απλά πράγματα. Αδιανόητα σκληρά αλλά κυνικά. 

Μια χρονιά που ξεκίνησε στραβά, συνεχίστηκε στρεβλά, δεν λέει να ισιώσει με τίποτα. Και όπως φαίνεται θα τελειώσει με άγχος και αγωνία για το αν ο Άρης θα καταφέρει να είναι εκεί που θεωρούνταν δεδομένο. Στα playoffs για τις θέσεις 5-8. Σπατάλησε μια ακόμη μεγάλη ευκαιρία να πάρει μια νίκη που στην ουσία θα “κλείδωνε” την οκτάδα και τώρα είναι υποχρεωμένος να κερδίσει τα δυο τελευταία με Πανσερραϊκό και ΟΦΗ ή αν έχει απώλειες να εύχεται να μην κάνει ο Ατρόμητος το δυο στα δυο. 

Κάτι ακόμη σημαντικό. Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο βαριά βιογραφικά, φρου φρου και αρώματα. Θέλει τσαμπουκά, πάθος, καρδιά, διάθεση να κυνηγήσεις όλες τις μπάλες. Ο Γιάννης Γιαννιώτας δεν έχει ούτε τη μισή χάρη ενδεχομένως από τον Πέρεθ ή άλλους παίκτες με βαρύ βιογραφικό στο φετινό ρόστερ, αλλά έχει αυτό που δεν αγοράζεται με χρήματα. Ψυχή. Συναίσθηση του που παίζει. Τι απαιτούν οι συνθήκες και τι θέλει να βλέπει ο κόσμος. Παρά τον παραγκωνισμό του από τον Χιμένεθ και την έλλειψη αγώνων πήγε να πάρει το ματς μόνος του. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη φάση του πέναλτι που κέρδισε αλλά και στην εν γενεί παρουσία του. Στην άγνοια κινδύνου που παρέσυρε και τους υπόλοιπους να τρέξουν λίγο παραπάνω. Αυτός δικαιούται σήμερα να κοιτάξει στα μάτια τους οπαδούς του Άρη γιατί ξέρει ότι έδωσε αυτό που μπορούσε.