Ξενάκη στο Athletiko: «Θέλω να είμαι παράδειγμα για τις μικρότερες - Δε φοβάμαι την ευθύνη» (video)

Μία από τα μεγαλύτερα «όπλα» της Εθνικής πόλο γυναικών εντός και εκτός πισίνας, η Έλενα Ξενάκη, μιλά στο Athletiko για την επόμενη πρόκληση της «γαλανόλευκης» στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πόλο του Φουνσάλ στη Μαδέιρα, μεταξύ 26/1 και 6/2.

Η 29χρονη πέρυσι έκανε μία σπουδαία χρονιά με την Εθνική ομάδα, η οποία ξεκίνησε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κίνας τον Απρίλιο με το πρώτο χρυσό, και ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο, το δεύτερο χρυσό, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σιγκαπούρης. Η ίδια μάλιστα αναδείχθηκε MVP και στους δύο κρίσιμους τελικούς, γεγονός που δείχνει την εμπειρία και την ψυχραιμία της στις κρίσιμες στιγμές.

Μαζί με την αρχηγό, Ελευθερία Πλευρίτου, η Ξενάκη είναι οι «παλιές καραβάνες» στην Εθνική πόλο γυναικών. Μπορεί να μην έζησε τον θρίαμβο του παγκόσμιου χρυσού του 2011, όταν η ίδια ήταν 14 ετών και έκανε τα πρώτα της βήματα στην ομάδα γυναικών της Βουλιαγμένης, αλλά μετά από 12 συναπτά χρόνια στην Εθνική γυναικών (2013-2025) κατέκτησε μαζί με τις συναθλήτριες της την κορυφή του κόσμου στη Σιγκαπούρη.

Η Ξενάκη μπορεί να είναι μία πολύ δυνατή αθλήτρια που «μασάει σίδερα» στην πισίνα, εκτός αυτής όμως έχει και άλλο πρόσωπο. Μίλησε στο Athletiko με μεγάλη συγκρότηση και ενσυναίσθηση για τον άτυπο ρόλο που έχει, αυτόν του προτύπου για την επόμενη γενιά που είναι και ένας από τους λόγους που δεν έχει ακόμα αποσυρθεί.  Ακολουθεί η συνέντευξη:

Έλενα, είσαι από τις πιο έμπειρες πλέον στην ομάδα. Έχουμε καινούργιες προσθήκες, μικρότερες αθλήτριες. Έχεις υπάρξει και εσύ σε αυτή τη θέση όπως μας είπες. Πως είναι πλέον να είσαι... στην άλλη πλευρά;

«Η αλήθεια είναι ότι όσο περνάει ο καιρός το συνειδητοποιώ ακόμα και πιο πολύ γίνεται πιο πολύ πραγματικότητα. Έχω μια συμπαίκτρια που είναι 14-15 ετών και αν κοιτάξω πίσω είναι σαν χθες που ήμουν και εγώ έτσι. Η κάθε φάση της ζωής σου έχει τα καλά και τα κακά της. Τότε φοβόμουν να μιλήσω, φοβόμουν να παίξω, να κάνω πάσα στο οτιδήποτε. Αλλά είχα πολύ μεγάλη δίψα, ήθελα να πετύχω, ήθελα να πάρω μετάλλια. Έβλεπα τις μεγαλύτερες και έλεγα θέλω να γίνω σαν κι αυτές. Ελπίζω στη φάση που είμαι να είμαι και εγώ κάτι τέτοιο για τις μικρότερες αθλήτριες.

Η θέση που έχω τώρα είναι μια θέση με ευθύνη, την οποία δεν φοβάμαι. Μου αρέσουν οι ευθύνες. Θέλω να είμαι παράδειγμα για τις μικρότερες αθλήτριες. Θέλω να μπορώ την ομάδα να τη βοηθάω. Δεν εννοώ μόνο στο πρακτικό κομμάτι και μέσα στο παιχνίδι, εννοώ και στο κομμάτι της ψυχολογίας και του mentality. Να παίρνω μαζί μου αθλήτριες και να τις βοηθάω.

Έχω θέση με ευθύνη, και δεν την φοβάμαι

Νομίζω ότι όταν ένας αθλητής μεγαλώνει και βλέπει ότι τα ψωμιά του τελειώνουν σιγά-σιγά, αυτό που πρέπει να κάνει είναι να εστιάσει στο πως μπορεί να βοηθήσει τις μικρότερες αθλήτριες να κάνουν το ξεκίνημά τους χωρίς φόβο, χωρίς να έχουν αναστολές για τίποτα. Αυτή η διαδικασία περνάει πολύ πιο γρήγορα απ όσο πιστεύουμε όταν είμαστε σε εκείνη την ηλικία».

Έχουμε δει πολλούς αθλητές και αθλήτριες μετά από μια ηλικία να ανακοινώνουν ότι σταματούν από την Εθνική. Σε αυτή τη φάση όμως προέρχεσαι από ένα χρυσό στο Παγκόσμιο που δίνει μεγάλο κίνητρο. Συν ότι το να είσαι το παράδειγμα προς μίμηση για τις νεότερες, κάτι που δίνει από μόνο του προσωπικό κίνητρο. Πώς είναι για σένα αυτή η ισορροπία για τη συνέχεια;

«Η αλήθεια είναι ότι μετά τους Ολυμπιακούς στο Παρίσι είπα ότι σταματάω. Είχα ήδη ανακοινώσει, εννοώ στο staff και στους προπονητές, ότι δεν ήθελα να συνεχίσω. Ξεκίνησα, ήμουν κανονικά στην Βουλιαγμένη, έκανα την προπόνησή μου και ήρθα σε μια επαφή με τον Χάρη (σ.σ. Παυλίδη) και με τον Αντώνη (σ.σ. Βλοντάκη). Εν τέλει, με πείσανε να γυρίσω στην Εθνική ομάδα, και καλώς με πείσανε. Γιατί αν έβλεπα τα κορίτσια να παίρνουν χρυσό μετάλλιο και εγώ να μην είμαι εκεί, προφανώς και θα χαιρόμουν, αλλά θα είχα και μια στενοχώρια. Οπότε για αυτή την απόφασή μου, ενώ βγήκα ασπροπρόσωπη.

Από την άλλη, όσον αφορά το άλλο κομμάτι, σου δίνει ένα κίνητρο το να μπορέσεις να μεταλαμπαδεύσει αυτά που έχεις μάθει. Και ξαναλέω, δεν μιλάω καθόλου για το πρακτικό κομμάτι, στο οποίο μπορώ να δω κάποια πράγματα λόγω της εμπειρίας μου.

Θυμάμαι τον εαυτό μου σαν μικρή που με βοηθούσαν οι μεγαλύτερες στο ψυχολογικό κομμάτι. Γιατί το να βρίσκεσαι ξαφνικά από τα ηλικιακά, μαζί με κοπέλες που μπορεί να έβλεπες στην τηλεόραση πριν λίγα χρόνια, και έλεγες ότι θέλεις να γίνεις σαν κι αυτές, είναι ένα κομμάτι πολύ δύσκολο, που αν δεν το έχεις ζήσει, δεν καταλαβαίνεις τι μπορεί να προσφέρει στην ψυχή σου.

Κορεσμός υπάρχει νομίζω σε κάθε αθλητή που είναι σε υψηλό επίπεδο. Υπάρχουν φάσεις που δεν θες να πας προπόνηση. Υπάρχουν περιπτώσεις που θέλεις να τα παρατήσεις όλα. Σε αυτή τη φάση ηλικίας και ζωής, όλοι οι αθλητές που τα έχουμε κάνει όλα πίσω για το άθλημά μας, βλέπουμε άλλα παιδιά στην ηλικία μας, εκτός του αθλήματος, να ξεκινάνε τη ζωή τους, να δουλεύουν. Οπότε ξεκινάς και αναρωτιέσαι.

Σίγουρα όμως ό,τι μας έχει προσφέρει αυτό το άθλημα -και κάθε άθλημα σε επίπεδο πρωταθλητισμού- δεν μπορεί να το προσφέρει καμία δουλειά και κανένα σχολείο, καμιά παρέα. Σίγουρα χάνεις πράγματα, αλλά κερδίζεις και άλλα τα οποία μπορείς να κουβαλήσεις και να τα κάνεις εφόδια για τη συνέχεια της ζωής σου».

Δείτε τις δηλώσεις της στο Athletiko:

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Athletiko (@athletiko.gr)