Από εκείνες τις βραδιές που «έχτισαν» επί δεκαετίες τον μεγάλο «Panathinaikos»
Ο Κώστας Γουλής γράφει για τη βραδιά θριάμβου του Παναθηναϊκού επί της Μπέτις, την «πράσινη» ψυχή και τον επόμενο «κρίκο» στο «Cartuja».
Το «ξέσπασμα» του -ασφυκτικά γεμάτου στο μισό διαθέσιμό του- ΟΑΚΑ και των εκατομμυρίων φίλων του Παναθηναϊκού στις τηλεοράσεις τους, θύμισε το αντίστοιχο στο γκολ ανατροπής του Τζιμπρίλ Σισέ τον Φεβρουάριο του 2010 κόντρα στη Ρόμα. Την αντίδραση στο γκολ του μεγάλου Γιώργου Καραγκούνη σ’ εκείνο το παιχνίδι με την Άρσεναλ στη Λεωφόρο. Το πέναλτι του Άγγελου Μπασινά απέναντι στην Μπαρτσελόνα τον Απρίλιο του 2002. Την ιστορική γκολάρα του ανεπανάληπτου Κρίστο Βαζέχα που «πάγωσε» τον Άγιαξ και το Άμστερνταμ τον Απρίλιο του 1996.
Ο επόμενος «κρίκος» στην αλυσίδα των μεγάλων ευρωπαϊκών νικών του «τριφυλλιού» μπήκε το βράδυ της Πέμπτης (12/3), την ώρα που η μπάλα έφευγε με ολύμπια ψυχραιμία απ’ τα πόδια του Βισέντε Ταμπόρδα και κατέληγε στο βάθος της εστίας του Πάου Λόπεθ, «υπογράφοντας» μία μυθική νίκη του Παναθηναϊκού επί της Μπέτις κι αυτό το 1-0 στο πρώτο παιχνίδι των δύο ομάδων στους «16» του Europa League. Και πλέον όλος ο Παναθηναϊκός θέλει να βάλει και τον επόμενο «κρίκο» σε έξι βράδια (19/3, 22:00) στη ρεβάνς στο «La Cartuja» της Σεβίλλης και να πανηγυρίσει μία τεράστια πρόκριση που θα τον φέρει στα προημιτελικά του Europa League για πρώτη φορά μετά από 23 χρόνια.
Ναι, η Μπέτις λόγω ποιότητας παραμένει το φαβορί στη σειρά και το δεύτερο παιχνίδι στη Σεβίλλη θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Όμως ο Παναθηναϊκός (απ)έδειξε πως δεν έχει λόγο να «φοβάται» κανέναν, σε μία βραδιά από εκείνες τις ένδοξες, που έχτισαν κομμάτι-κομμάτι τις προηγούμενες δεκαετίες τον μεγάλο «Panathinaikos» της Ευρώπης.
Με τεράστιες απουσίες, ειδικά στα μετόπισθεν, με μία διαιτησία απ’ τον Πολωνό Elite Σιμόν Μαρτσίνιακ που για άλλη μία φορά ήταν τουλάχιστον «εχθρική» απέναντί του («τυχαίο» θα ήταν πάλι...), με παίκτη λιγότερο για περίπου μισή ώρα αγώνα. Κι όμως οι «πράσινοι» όχι μόνο δεν «λύγισαν», αλλά στο τέλος πέτυχαν το... τέλειο απέναντι στους υπερόπτες Ισπανούς με το πέναλτι που κέρδισε ο Σφιντέρσκι απ’ τον Γιορέντε και πήραν ένα μικρό προβάδισμα, το οποίο θα προσπαθήσουν να το «εξαργυρώσουν» σε πρόκριση το βράδυ της 19ης Μαρτίου.
Το γήπεδο θα δίνει πάντα τις «απαντήσεις»
Ποιος να πει... τι για τον Παναθηναϊκό, τον Ράφα Μπενίτεθ (που συνεχίζει να αποστομώνει τους πάντες με τη δουλειά του και μόνο μ’ αυτή) και τους παίκτες του;
Οι περισσότεροι τον είχαν «τελειωμένο» τον Παναθηναϊκό μετά την κλήρωση της φάσης των «16» απέναντι στο δεύτερο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Το γήπεδο όμως και μόνο αυτό, θα είναι πάντα εκεί για να δίνει τις απαντήσεις...
Λέγαμε πριν απ’ το πρώτο ματς του ΟΑΚΑ πως αυτά τα παιχνίδια με την Μπέτις μοιάζουν με ένα τρομερά δύσκολο task, όμως απ’ την άλλη προσφέρουν και μία σπουδαία ευκαιρία στον Παναθηναϊκό να θυμηθεί και (κυρίως) να θυμίσει το μέγεθος που ήταν επί δεκαετίες στα Κύπελλα Ευρώπης. Και σε τέτοια ματς αυτό που μετράει πάντα πέρα απ’ τις τακτικές, τα συστήματα και τις αγωνιστικές προσεγγίσεις, είναι η ατάκα του Αλ Πατσίνο στο «Any Given Sunday» στην ομιλία του στα αποδυτήρια. «We win as a team or die as individuals».
Οι παίκτες του Παναθηναϊκού πήραν την πρώτη εκδοχή και κατέθεσαν όλη την ψυχή τους, όλο τους το «είναι» για να λυγίσουν μία απ’ τις καλύτερες ομάδες της LaLiga και να στείλουν ένα μεγάλο «μήνυμα»: Στον κόσμο τους, στους εαυτούς τους, σε εχθρούς και φίλους, στην Ευρώπη...
Ο Ρενάτο Σάντσες κι όλη η υπόλοιπη «παρέα»
Με ηγέτη τον συγκλονιστικό Ρενάτο Σάντσες, ο οποίος ιδίως μετά την αποβολή του Ανάς Ζαρουρί, έμοιαζε με τις κινήσεις του μέσα στο γήπεδο σαν να λέει σ’ όλους τους υπόλοιπους «...μη μασάει κανείς, είμαι εγώ εδώ».
Με τον Ίνγκι Ίνγκασον να είναι ξανά «ΚΟΛΩΝΑ» στα μετόπισθεν, ανίκητος και ηγετικός. Με τον Ντάβιντε Καλάμπρια να κλείνει στόματα και να δείχνει από πόσο σπουδαία ποδοσφαιρική «πάστα» είναι φτιαγμένος. Με τον 20χρονο Γιώργο Κάτρη να παίζει σ’ άλλο ένα παιχνίδι σαν μπαρουτοκαπνισμένος Ιταλός στόπερ της ομάδας που πήρε το Μουντιάλ του 2006 στη Γερμανία. Με τον Αλμπάν Λαφόν να κατεβάζει «ρολά» στις τρεις πιο σημαντικές ευκαιρίες των Ισπανών. Με τον Ανδρέα Τεττέη να «τρώει» απίστευτο ξύλο απ’ όλη την ισπανική άμυνα κι όχι μόνο να αντέχει, αλλά να τους... κόβει τα πόδια κάθε φορά που σηκωνόταν χαμογελώντας, σαν να τους έλεγε «μόνο αυτό μπορείτε;». Με τον Κάρολ Σφιντέρσκι να μπαίνει στο τελευταίο δεκάλεπτο και να χτυπάει σαν πολωνική «κόμπρα», οδηγώντας τον συμπατριώτη του στο VAR για να υποδείξει εντέλει το πέναλτι που πήγε να «φάει» στον Παναθηναϊκό μετά το πάτημα που δέχθηκε απ’ τον Γιορέντε.
Με τον Βισέντε Ταμπόρδα να «τρελαίνει» για άλλο ένα ματς τους αντιπάλους του με ντρίμπλες, κράτημα μπάλα, συνδυασμούς, πάθος και τσαμπουκά στο παιχνίδι του και να «σφραγίζει» την εμφάνισή του με το γκολ της νίκης.
Ο τρόπος που το χειρίστηκαν όλοι μετά το 59’
Η μεγαλύτερη απόδειξη σταθερής εξέλιξης αυτής της ομάδας δεν ήταν αυτή καθαυτή η νίκη επί ενός σπουδαίου αντιπάλου. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε όλο το ματς μετά το 59ο λεπτό και την αποβολή του Ζαρουρί. Δεν «πελάγωσε», αλλά πείσμωσε κι άλλο. Και με τρομερή τακτική προσέγγιση και συγκέντρωση «τελικού», όχι μόνο δεν απειλήθηκε με παίκτη λιγότερο για μισή ώρα μπάλας (πέρα από ένα σουτ του Άντονι στο 78’ που έβγαλε ο Λαφόν), αλλά είχε στο τέλος και τα «αυγά» για να βγει μπροστά και να διεκδικήσει ακόμη και τη νίκη. Και την πήρε με την αξία του.
Αυτή η σπουδαία βραδιά πήρε τη θέση της δίπλα σε τόσες και τόσες άλλες στο ανεξάντλητο, ευρωπαϊκό «βιβλίο» του Παναθηναϊκού. Ακόμη όμως δεν έχει τελειώσει τίποτα και η ρεβάνς στο «La Cartuja» θα είναι ακόμη πιο απαιτητική, απέναντι σε μία Μπέτις που θα είναι στην... τσίτα και πολύ πιο «υποψιασμένη» πλέον. Μα κι ο Παναθηναϊκός θα πάει για ακόμη μία μεγάλη «μάχη», έχοντας δίπλα του πάνω από 3.500 φίλους του, οι οποίοι έχουν κάθε δικαίωμα να συνεχίσουν να ονειρεύονται.
Και να «γουστάρουν» ολόψυχα αυτό το πάθος και την κατάθεση ψυχής που βλέπουν μέσα στο γήπεδο απ’ την ομάδα τους... Vamos!
