Μια στιγμή, δύο ζωές

Δεν έχει απολύτως καμία σημασία αν αρέσει σε κάποιον να χάνει. Αυτό που έχει σημασία είναι πόσο έχει προσπαθήσει πραγματικά ώστε να αισθάνεται ότι η αληθινή προσπάθειά του δεν ανταμείβεται.  

Αν την πρώτη φορά που παίξει κάποιος τένις, η επιδίωξη είναι να νικήσει κάποιον που προπονείται δύο χρόνια, σημαίνει ότι εκτός από αφελής κι εγωκεντρικός είναι και ασεβής, προς τον ίδιο τον αθλητισμό και την προσπάθεια του αντιπάλου. 

Δεν έχει καμία σημασία αν αρέσει σε κάποιον να χάνει… Σημασία έχει πόσο σκληρά πάλεψε, κατά πόσο αποδέχθηκε τα λάθη του και την ανάγκη να τα διορθώσει, ώστε την επόμενη φορά να νικήσει. 

Οσο κι αν σιχαίνεται την ήττα ο κόουτς Μπαρτζώκας, όπως όλες οι μεγάλες προσωπικότητες, δε σημαίνει ότι θα νικήσουν κιόλας.

Ο Ολυμπιακός έχασε στο Βελιγράδι… Κι επέστρεψε. 

Έχασε στο Κάουνας… Το πιο επώδυνο. Κι επέστρεψε πάλι. 

Έχασε στο Βερολίνο… Κι επέστρεψε. 

Έχασε και στο Άμπου Ντάμπι… Το πιο σκληρό, αυτό που άφησε τους οπαδούς του πιο άδειους από ποτέ. 

Το 2026, είναι και πάλι εδώ! 

Για να διεκδικήσει αυτό που θέλει περισσότερο απ’όλους. Υπό μία έννοια ίσως να το έχει και περισσότερη ανάγκη από όλους. 

Η Ρεάλ, το κατέκτησε το 2023. Δεν είναι χορτασμένη, αλλά ούτε πεινασμένη. 

Η Φενέρ πέρσι το πήρε πανάξια και δικαιότατα. 

Η Βαλένθια έχει καταδικάσει όλα τα προγνωστικά, διέψευσε τους πάντες, κατέρριψε ακόμα και τα απομακρυσμένα ταβάνια της. Θέλει… Τρελαίνεται. Αλλά ξέρει ότι είναι ακόμα στην αρχή της. Και να μην τα καταφέρει, η φετινή σεζόν θα μνημονεύεται για χρόνια. 

Ο Ολυμπιακός επέστρεψε σε Φάιναλ Φορ. Στο 5ο συνεχόμενο. Ολοκληρώνοντας έναν μαραθώνιο κατά τη διάρκεια του οποίου δεν αρνήθηκε καμία από τις ταυτότητες του. Και δεν παρασύρθηκε από δεισιδαιμονίες. Δε γύρισε ποτέ τεχνηέντως την πλάτη του στη κορυφή. 

Το συναπάντημα στον ημιτελικό, κόντρα στη Φενέρ είναι ίσως το δυσκολότερο που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει. Όχι γιατί ¨ποτέ μην υποτιμάς την καρδιά του πρωταθλητή” και δεν συμμαζεύεται… Οι Τούρκοι είναι οι πιο σκληροί, η πιο κωλοπετσωμένοι, αυτοί που έχουν γνώση πως γίνεται η δουλειά και αυτοί που με την άμυνά τους, μπορούν να στήσουν αδιάκριτα αναχώματα. Και λόγω Σάρας, που θα αφιερώσει ώρες προετοιμασίας ακόμα και στην πιο μικρή λεπτομέρεια, η Φενέρ είναι η ομάδα που μπορεί να αναδείξει περισσότερο από κάθε άλλη τις (όποιες)  αδυναμίες του Ολυμπιακού. Στην επίθεσή του. 

Πολλοί λένε ότι είναι μία σύγκρουση μεταξύ δύο διαφορετικών κόσμων. Ακριβώς επειδή θα συγκρουστούν στον πρώτο ημιτελικό η καλύτερη άμυνα της Ευρωλίγκας με την καλύτερη επίθεση… Λάθος! Ξεχνούν ότι η καλύτερη επίθεση (Ολυμπιακός), είναι ταυτόχρονα και η δεύτερη καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης, με απόσταση μόλις ενός πόντους παθητικού ανά 100 κατοχές (111.9 η Φενέρ, 112.9 ο Ολυμπιακός). 

Κάτι που αναμφίβολα είναι σημαντικό πλεονέκτημα για τους ερυθρόλευκους. 

Η απεικονιστική ανάλυση των δύο ομάδων θα γίνει τις επόμενες ημέρες, ωστόσο τελικά κάποια πράγματα ίσως να μην είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ αυτών των δύο κόσμων. Σστην Ευρωλίγκα καμία άλλη ομάδα τόσο υψηλού επιπέδου δεν στηρίζεται τόσο πολύ στις off ball καταστάσεις, ανεξαρτήτως του μέσου όρου των επιθέσεων που τελικά εκτελούνται. Όσο η Φενέρ και ο Ολυμπιακός. 

Τα ερωτήματα σε τακτικό επίπεδο είναι πολλά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Απέναντι στους εν ενεργεία πρωταθλητές Ευρώπης, μία ομάδα που ξέρει να οδηγεί το φιζικάλιτι ενός παιχνιδιού στα άκρα, που αναπνέει μέσα από τις επαφές, που έχει συγκεκριμένη και πολύ επιτυχημένη αμυντική τακτική, ο Ολυμπιακός καλείται, από τον ημιτελικό κιόλας, να δείξει ότι έλαβε τα μηνύματα των προηγούμενων Φάιναλ Φορ. Ότι έμαθε και διδάχθηκε. Και είναι έτοιμος. Το έχει αποδείξει σε όλη τη χρονιά. Δυστυχώς όμως, για τον Ολυμπιακό δεν αρκεί. Και τα προηγούμενα χρόνια το είχε. Στο Φάιναλ Φορ όμως, δεν τα κατάφερε. Για ένα σωρό λόγους που έχουν αναλυθεί. 

Για κάποιο λόγο φέτος, δείχνει πιο έτοιμος. Και πιο ώριμος. Με πρόσωπα σκληρά, όχι από την πίεση, αλλά από την γνώση και την εμπειρία. Χωρίς να απομακρυνθεί από τις γενικές αρχές του. Κάνοντας απλά κάποιες προσαρμογές. 

To τεστ με τους Τούρκους θα είναι ενδεικτικό. Ένα όμως είναι σίγουρο: Ακόμα κι αν καταφέρει να νικήσει στον ημιτελικό, τίποτα, μα τίποτα δε θα έχει τελειώσει. Η κυρίαρχη πεποίθηση ότι ο νικητής του Φενέρ - Ολυμπιακός θα είναι και ο τελικός νικητής, μόνο αρνητισμό μπορεί να προκαλέσει. Και πολύ άσχημες επιπτώσεις. 

Ας μην ξεχνάμε, ούτε η Ρεάλ, ούτε η Βαλένθια, σε έναν πιθανό τελικό, στην Αθήνα, στο T-Center με υποπολλαπλάσιους οπαδούς, θα έχουν το παραμικρό να χάσουν. 

Το Φάιναλ Φορ είναι μία στιγμή στη διαδρομή. Ο Ολυμπιακός, όμως για να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου θα πρέπει να επενδύσει δύο ζωές. Μία στον ημιτελικό και μία, αν όλα πάνε καλά την Παρασκευή, στον τελικό. Τίποτα λιγότερο.