Να σου πω ρε φίλε, γιατί το Athletiko ήταν η καλύτερη απόφαση της ζωής μου...

Έχω μάθει να σέβομαι και να τιμώ όλες τις δουλειές απ’ τις οποίες έχω περάσει στο παρελθόν, ότι αποτύπωμα και εικόνες κι αν μου άφησαν μέσα μου. Καλές, κακές, δύσκολες, «στραβές», δυνατές ή πικρές στιγμές... Απ’ τον Νοέμβριο του 1997, όταν πιτσιρικάκι 19 χρονών πέρασα για πρώτη φορά την πόρτα της ιστορικής Αθλητικής Ηχούς, εκεί στα γραφεία της Κωνσταντινουπόλεως 161 μέχρι και σήμερα, εργάστηκα σε πολλά και διαφορετικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ποτέ μου, ωστόσο, δεν αισθάνθηκα την πληρότητα, τη χαρά και τη λαχτάρα της καθημερινής τριβής, που νιώθω καθημερινά εδώ κι ένα χρόνο στο Athletiko. Το δεύτερό «σπίτι» όλων μας, δίχως το παραμικρό ψήγμα υπερβολής...

Το σκεφτόμουν σ’ όλη τη διαδρομή μετά την τελευταία εκπομπή που κάναμε το βράδυ της Πέμπτης (9/4), σβήνοντας το πρώτο κεράκι λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο στούντιο μαζί με τους Βασίλη Μοιρώτσο, Βασίλη Μπακόπουλο, Διονύση Βερβελέ κι όλα τα παιδιά που είναι κάθε μέρα στο πλευρό μας. Ένας χρόνος απ’ την πρώτη μέρα που βγήκε στον «αέρα» το Athletiko κι άλλαξε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα εκτός απ’ τις συνήθειές σας, κι όλο τον «χάρτη» των ελληνικών ΜΜΕ. Σε διαδίκτυο, τηλεόραση, social media... Παντού, «υβριδικά», οργανωμένα, στοχευμένα και πάνω απ’ όλα με ειλικρίνεια και καθαρότητα απέναντί σας...

Θυμάμαι περίπου δύο μήνες μετά την πρεμιέρα μας -κι ενώ ακόμη όλα ήταν τόσο καινούργια για όλους μας στον όμιλο- που έκανα μία απ’ τις καθιερωμένες απογευματινές επισκέψεις μου στο γραφείο του Αντώνη Σαούλη για να τηρήσουμε με ευλάβεια το γούρικο «high five» και βρίσκοντας εκεί και τον Βασίλη Μοιρώτσο (αποκλείεται...), το πρώτο πράγμα που μου βγήκε να τους πω με φωνή... Γεωργίου ήταν «...να ξέρετε πως δεν πρέπει να έχω πάρει καλύτερη απόφαση στη ζωή μου».

Δεν πρέπει να έχω ξαναδεί έπειτα από 16 χρόνια γνωριμίας τον Βασίλη με τόσο χαρούμενη φάτσα (λογικά θα την ξαναδώ όταν πάρουμε το 8 ευρωπαϊκό ή πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο) και κράτησα και τη δική του ατάκα: «Και που να δεις τι έχουμε να φτιάξουμε ακόμα...».

Το πιο σημαντικό είναι ότι το «είδατε» εσείς

Και το... είδα. Μέσα σε λίγους μόλις μήνες. Μα ακόμη πιο σημαντικό είναι πως το «είδατε» όλοι εσείς οι χιλιάδες που είστε καθημερινά δίπλα μας. Εσείς που μας στηρίζετε και μας τιμάτε με ένα «κλικ», με το να συντονίζεστε στις 15:00 στο κανάλι του Athletiko στο YouTube και στο Action24, με το να «συμμετέχετε» με τα μηνύματά σας στις εκπομπές και να περνάμε όσο καλύτερα μπορούμε σαν μια μεγάλη παρέα. Σε μία μοναδική σχέση που προσωπικά δεν την αλλάζω με τίποτα...

Ένας χρόνος λοιπόν απ’ τους πολλούς που θα ακολουθήσουν παρέα και η μοναδική υπόσχεση που μπορούμε να σας δώσουμε, είναι πως θα προσπαθούμε όλοι στο Athletiko να γινόμαστε καθημερινά καλύτεροι. Κι αυτό που ζούμε παρέα όλοι μαζί στο γραφείο (μια κάμερα να είχαμε εκεί, τίποτε άλλο δεν έχω να πω...), στο στούντιο, στις αποστολές, στις συγκεντρώσεις μας, να σας το μεταφέρουμε και σε εσάς, σαν να έχουμε πάει παρέα έξω για να πιούμε... μπύρες και να συζητήσουμε τα πάντα.

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όλη την οικογένεια

Πριν το φινάλε της ανάμνησης του πρώτου έτους και του πρώτου «κεριού», οφείλω προσωπικά ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» από καρδιάς σε όλους όσοι είναι μέλη αυτής της μεγάλης παρέας.

Απ’ τους «επιτελάρχες» (επί του διαθαλασσέως που λέει κι ο Φουσέκης) Αντώνη Σαούλη, Βασίλη Μοιρώτσο, μέχρι τον μεγάλο Βασίλη Μπακόπουλο που παίζει άλλη... μπάλα κάνοντας τη διαφορά στην παρουσίαση των εκπομπών μας. Κι απ’ το σπάνιο ζιζάνιο που λέγεται Τάσος Καπετανάκος και τον Διονύση Βερβελέ με τον οποίο «σκοτώνομαι» συχνά-πυκνά (και μετά πίνουμε καφέ), μέχρι τον Θοδωρή Χαστά (αυτή την σπάνια τυπάρα με τα χίλια γέλια του Τζόκερ) και τον γιατρό της καρδιάς μας Αλέξη Σαββόπουλο. Από τον «καπετάνιο» και σκηνοθέτη μας Γιάννη Ντατσόπουλο, την αρχισυντάκτριά μας Τζωρτζίνα που της βγάζουμε το... λάδι καθημερινά, τον Γρηγόρη Ποζιό κι όλα τα αλάνια της παραγωγής, μέχρι τα κορίτσια του μακιγιάζ τα οποία τρολάρει ο Βερβελές λέγοντάς τους μέρα παρά μέρα πως «βάφουν» τον Βασίλη σαν... Κορεάτη.

Τα δικά μας «παιδιά», το δικό μας μεγάλο σάιτ

Και βεβαίως ένα μεγάλο respect σε όλα, ΜΑ ΟΛΑ τα παιδιά που είναι καθημερινά στο σάιτ και δίνουν τα πάντα για το ρεπορτάζ και για να απολαμβάνετε ένα τρομερά ποιοτικό υλικό και περιεχόμενο. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για την υπομονή της στη «Μαμά» όλων μας Βάσω Πρεβεζιάνου, αλλά και στον Γιώργο Γαβριλάκη που είναι πάντα... ανατρεπτικός κι απολαυστικός. Στον «σοφό γέροντα» Σταύρο Γεωργακόπουλο (πως αισθάνεσαι ρε, που είσαι ο πιο μεγάλος σε ηλικία;) και στον philosopher Θανάση Ασπρούλια.

Στον Βασίλη Γιαννούτσο, τον μικρό «αδερφό» που δεν είχα και μου τον έδωσε ο Θεός στα 47 μου. Στον Χρήστο Τσάλτα, στον Ιάσονα Τσίλη, στον Κώστα Λάππα, στον Παναγιώτη Βότση, στην Πηνελόπη Παπαδήμου (τον θεματοφύλακα του Παναθηναϊκού στο σάιτ), στη μορφάρα που λέγεται Ανδρέας Πατίτσας, στη Νάνσυ Τσιοτσιοπούλου, στη Σουζάνα Μποντίνι, στην Μαρία Σβόλου, στον Γιάννη Γιαννικόπουλο (άλλη... βιβλική μορφή αυτή), στον Παύλο Σαχσανίδη (κι ας τον.. κράζουν και τα PC για τον Αλμέιδα), στον Στέφανο Τάτσιο, στη Βάλια Πηλιανίδη (που ακόμα... βαράει βολές), στον Βρασίδα Ράπτη, στη Βερόνικα Χατζησταυρίδη, στον Μάικ Ντόκο, στον Μιχάλη Ψιμίτη, στον Κωστάρα Τόπα που κάνει... παπάδες καθημερινά απ’ τη Θεσσαλονίκη, στον αδερφό μου Λιάκο Λαλιώτη, στον Μάνο Μακράκη, στον Μανώλη μας, στον Ιάσονα Νησανάκη και στην Αργυρώ Κουκά. Και βεβαίως στον μεγάλο Κώστα Σωτηρόπουλο που κάνει μαγικά μαζί με τον Βασίλη Τσίγκα σε οτιδήποτε digital-ικό φτάνει στις οθόνες σας.

Αυτή είναι η μεγάλη «οικογένεια» του Athletiko και το μόνο που έχω να σας πω είναι... stay tuned. Μόλις αρχίσαμε...