«Ό,τι πείτε κυρία Βάσω» - Ο δικός μας ένας χρόνος στο Athletiko

Γίνονται επειδή αγαπούν αυτό που κάνουν και παρά τις διαφορές τους καταλαβαίνουν ότι ίσως τελικά μοιάζουν. Μπορεί να τους ενώσουν οι αντιθέσεις τους. 

Ένταση στα ζόρια, στις δύσκολες βάρδιες που τα θέματα «σκάνε» το ένα μετά το άλλο, γέλια όταν μπορούμε να χαλαρώσουμε ικανοποιημένοι διότι τα καταφέραμε. Και μια σιωπηλή κατανόηση του ενός προς τον άλλον ότι «είμαι εγώ εδώ, όλα θα γίνουν».

Μέσα σε αυτόν τον έναν χρόνο, μάθαμε να αντέχουμε την πίεση της στιγμής. Μάθαμε να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας, ακόμα κι όταν πιστεύαμε ότι δεν είχαμε άλλο να δώσουμε. Υπήρξαν βάρδιες που φύγαμε από το γραφείο εξαντλημένοι. Ή άλλες που δεν θέλαμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι για να πάμε στη δουλειά.

Έναν χρόνο μετά, δεν δουλεύουμε απλά σε ένα αθλητικό site. Δουλεύουμε στο Athletiko. Και είμαστε μια παρέα. Μια παρέα ανθρώπων που εκκινούν από διαφορετική αφετηρία για να συναντηθούν στον δρόμο, καθένας με τα χαρακτηριστικά του. Κι αν κάτι, μικρό ή μεγάλο, πετύχαμε, το κάναμε όλοι μαζί.

Κυρίως μάθαμε ότι δεν χρειάζεται πάντα να συμφωνούμε. Αρκεί να ξέρουμε να ακούμε. Κι αυτό το κάνουμε όταν βλέπουμε ότι αυτός που είναι δίπλα μας θέλει το ίδιο με εμάς. Και μάθαμε, επίσης, ότι μπορούμε και να διαφωνούμε. Και να μαλώνουμε. Και να στεναχωριόμαστε. Και να παρεξηγούμαστε. Και από όλα αυτά κάτι να βγαίνει. Και μαζί να προχωράμε.

Η ομάδα του Athletiko

Είναι η διπλανούλα Τζωρτζίνα, η ψυχη των εκπομπών, και ο Γρηγόρης, που η ομάδα του έχει κατακτήσει περισσότερα πρωταθλήματα από τις λεγόμενες «μεγάλες» και ας μην του χαλάσουμε χατίρι μέρα που είναι, ναι δίκιο έχει. Είναι ο Βασίλης, ο master και o commander των βίντεο, είναι ο Κώστας, ο άνθρωπος που πάντα ξέρει και μπορεί να οργανώσει το χάος σε δευτερόλεπτα.

Είναι τα... πιτσιρίκια μας, η Βερόνικα που έχει «φάει» την πετριά με τη Formula 1, αλλά ευστυχώς στηρίζει τον Λιούις και εννοείται ότι διαφωνεί για τη σχέση του με την Καρντάσιαν, o Παύλος που επιμένει (αλλά, που θα πάει, μικρός είναι και θα μάθει) ότι ο Γιανίκ Σίνερ είναι καλύτερος από τον Κάρλος Αλκαράθ και η Λίβερπουλ μεγαλύτερη ομάδα από τη Ρεάλ Μαδρίτης, η Νάνσυ που λατρεύει να κάνει χαζές ερωτήσεις και τις προαναγγέλλει κιόλας, και ο Μιχάλης, που μάλλον έχει δώσει την πιο viral ατάκα στην αίθουσα σύνταξης αυτόν τον έναν χρόνο (Ναι, Μιχάλη μου, ό,τι πω).

Είναι η ομάδα των δυνατών social, o Mάνος, χωρίς τον οποίο η αίθουσα σύνταξης θα έμενε χωρίς καφέ, ο Μανώλης που οριακά θα έκανε σπίτι του το γραφείο, ο Μιχάλης που μάλλον αποφεύγει σαν τον διάολο το λιβάνι συγκεκριμένες βάρδιες (δεν εκθέτουμε, όποιος ξέρει, ξέρει) και, φυσικά, η Σουζάνα, που κάποιες μέρες πιο εύκολα θα έφτανε από το σπίτι της στην Κόρινθο από ότι στο γραφείο.

Ειναι ο Φίλιππος και η Αργυρώ, που ήρθαν με τη δική τους ορμή για να μας δώσουν τις ιδέες τους.

Είναι ο Παναγιώτης, που μπορεί να μας λέει για το en garde και το escrime και να κουνάμε συγκαταβατικά το κεφάλι σαν να καταλαβαίνουμε, αλλά χωρίς στην πραγματικότητα να καταλαβαίνουμε (είναι όροι της ξιφασκίας, μην το ψάξετε στη google).

Είναι ο Χρήστος για να μας θυμίζει πώς ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα κάθε φορά κόσμος και ομάδα γίνονται ένα στη Sunel Arena, η Πηνελόπη για να δίνει συνταγές για τόφου (δεν τις ζητήσαμε), να μας ρωτά σε άκαιρες στιγμές «τι άλλα εσύ;» και να απειλεί ότι «θα...» (δυστυχώς είναι πολλά τα @ και υπάρχει λογοκρισία), ο Γιάννης για να βάζει url ακόμα και στον ύπνο του (αν κοιμάται) και να ονειρεύεται μια θέση στο πάνελ πρωινής infotainment εκπομπής, ο Κώστας για να πηγαίνει από το μπάσκετ στη Formula 1 με ευκολία, ο Τάσος που τον έχουμε κάνει σε έξι μήνες εξπέρ στο μπάσκετ.

Είναι ο Ηλίας, ο Στέφανος και η Βάλια, κάτι σαν την «Αγία Τριάδα», για να «οργώνουν» τα γήπεδα (και όχι μόνο αυτά, τα καλύτερα ταξίδια έχουν πάει τα παιδιά, εμείς απλά βλέπουμε τα stories τους) της Euroleague. Είναι ο Θανάσης για να πηγαίνει σε άλλο επίπεδο τις μπασκετικές, και όχι μόνο, αναλύσεις χιλιάδων λέξεων.

Είναι ο Κώστας για να οργανώνει τους ποδοσφαιρικούς και να φτιάχνει τα πινακάκια του, ο Ανδρέας για να λέμε ιστορίες από την ΑΕΚ  (κρύβε λόγια) και από τη Eurovision, ο Ιάσωνας (που δεν έχει κοπέλα στρατιωτικό, Χρήστο!) για να τον πειράζουμε όταν ο Ολυμπιακός δεν τα πηγαίνει και τόσο καλά, ο Βρασίδας για να λύνει και να δένει στη Super League 2, ο Νικόλας που είναι η πρώτη «καλημέρα» κάθε πρωί, ο Κώστας που δεν έχουμε στο γραφείο, αλλά πολύ θα τον θέλαμε μαζί μας, ο Βασίλης για να κάνει σα μικρό παιδί όταν μιλάει για τον Αλμπάν Λαφόν (ασχολίαστο) και να καλησπερίζει μερικούς (ασχολίαστο και πάλι), ο Ιάσωνας (όχι, αλήθεια πόσο έδινε να έχουμε δύο Ιάσωνες στο ίδιο γραφείο) για να μπαίνει στην ομάδα σαν να έπαιζε καιρό με αυτήν.

Είναι ο Κώστας, ο Θοδωρής, ο Αλέξης, ο Σταύρος, ο Διονύσης, οι ρεπόρτερ μας, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή για να μας στείλουν την πιο «καυτή» είδηση, με τα πινακάκια τους, τα πινελάκια τους, τους κάπως ακαταλαβίστικους τίτλους τους πολλές φορές, χωρίς τελεία στο λιντάκι ή με τρεις τελείες στο λιντάκι, διότι πουθενά δεν τους πιάνεις. 

Eίναι ο σύντροφος και συναγωνιστής Γιώργος, με τον οποίο μοιραζόμαστε το ίδιο γραφείο, αλλά όχι την ίδια συμπάθεια για τον Μάο Τσε Τουνγκ και τον Δημήτρη Κουτσούμπα και που θα πάει θα κάνουμε τη δική μας επανάσταση και θα φτιάξουμε το σάιτ, όπου θα μπορούμε να ξεδιπλώσουμε το πραγματικό μας κοινό ταλέντο (προς το παρόν κρατάμε για τους εαυτούς μας ποιο είναι αυτό).

Είναι ο Τάσος για να κάνει τη βάρδια άνω κάτω με τα αστεία του και να μας ενημερώνει για ότι σου σου κυκλοφορεί στην πιάτσα, διότι πιο γνώστης από τον Τάσο δεν υπάρχει, ο άνθρωπος τα ελέγχει όλα.

Είναι ο Βασίλης, που όσα ξέρει για την Τζοχόρ, άλλα τόσα ξέρει για τον στίβο και τη Formula 1 (#not, σου κάνει ,«ανάλυση» για Μίλτο Τεντόγλου και Κίμι Αντονέλι και λες δεν μπορεί, δεν άκουσα καλα), διότι αλλιώς τι διευθυντής σε αθλητικό σάιτ θα ήταν.

Είναι ο Αντώνης, ο οποίος θα μπορούσε να έχει το πόστο επικεφαλής σε ΜΚΟ καθώς συνέχεια ψάχνει εθελοντές (δεν ρωτάω, κάποια μέρα μπορεί να πέσω από τα σύννεφα αν μάθω), αυτός που θα μας επαναφέρει (με τον τρόπο του, αλλά οκ είναι ο διευθυντής και τι να του πεις) στην τάξη όταν χρειάζεται ή θα μας βοηθήσει να διώξουμε την πίεση και να χαλαρώσουμε, που θα κρατάει τελικά για όλους μας τον «χάρτη» δείχνοντας την διαδρομή.

Μια εκδρομή που κάνουμε όλοι μαζί

Αν κάναμε, λοιπόν, όλοι εμείς στα γραφεία του Athletiko μαζί μια εκδρομή, θα μας ταίριαζε ένα road trip. Έτσι αρχίσαμε. Κάπως... χύμα, όσο κι αν προσπαθήσαμε να τα οργανώσουμε όλα. Σαν μια παρέα που οργανώνει μια εκδρομή χωρίς να ξέρει τι θα συναντήσει στη διαδρομή, αλλά με διάθεση για νέες εμπειρίες, νέες εικόνες και, φυσικά, πολλές ιστορίες για να ζήσει μαζί και να μοιραστεί. Κάποιες φορές μπορεί να χρειάστηκε να αλλάξουμε διαδρομή, άλλοτε να πατήσουμε φρένο, άλλοτε να επιταχύνουμε.

Έναν χρόνο μετά, δεν νιώθουμε ότι φτάσαμε στον προορισμό. Μοιάζει σαν να κάνουμε τώρα μια πρώτη μεγάλη στάση για να ξεκουραστούμε, να γελάσουμε, να θυμηθούμε όσα ζήσαμε. Τα πολύ καλά και τα λιγότερα καλά. Να θυμηθούμε και τα νεύρα μας και τα ξεσπάσματά μας. Και τις πλάκες μας και τα γέλια μας. Είχαμε μπόλικα και είχαμε από όλα.

Η παρέα είναι εδώ για να συνεχίσει. Τα «σακίδιά» μας δεν αδειάζουν, είναι πάντα έτοιμα για τα επόμενα.

Αν ήμασταν τραγούδι ποιο θα μας ταίριαζε; Ίσως το Don't Stop me now των Queen. Ανεβαστικό και εκρηκτικό (Don't stop me, don't stop me, yeah, yeah, yeah). Είναι και ροκ και ποπ και ντίσκο. Από όλα, όπως εμείς, που είμαστε μια σύνθεση στην οποία καθένας δίνει κάτι δικό του και σίγουρα δεν σταματάμε τώρα.

Κι αν ήμασταν ομάδα...  Λάθος! Είμαστε ομάδα. Μια πολύ καλή ομάδα. Όχι επειδή πατήσαμε σε κορυφές που ίσως δεν περιμέναμε σε έναν χρόνο. 

Διότι έχουμε προπονητές με UEFA Pro (τον Αντώνη και τον Βασίλη, κι ας μας βγάζουν το λάδι κι ας διαφωνούμε κι ας σπάμε τα νεύρα οι μεν των δε και αντίστροφα) και παίκτες για Champions League (συντάκτες που μπορούν να κάνουν τα πάντα σε όποια θέση κι αν παίζουν) που πολλοί θα ζήλευαν. 

Διότι ζήσαμε πολλά στα αποδυτήρια αυτόν τον έναν χρόνο (και ό,τι γίνεται στα αποδυτήρια, μένει στα αποδυτήρια).

Διότι, ξέρουμε να δίνουμε την μπάλα για να σκοράρει ο συμπαίκτης μας και θα βγούμε εμείς για να τον καλύψουμε αν κάνει λάθος στην άμυνα. Διότι, μπορούμε να γιορτάσουμε έξαλλα τις νίκες μας και να βγούμε πιο δυνατοί από τις ήττες μας.

Κι έτσι πάμε όλοι μαζί στο επόμενο ματς...