Οι «χρυσές γενιές» και οι θρύλοι τους, που δεν μπόρεσαν να χαρίσουν ένα Μουντιάλ στη χώρα τους (video)
Σπουδαίοι παίκτες, που συναντήθηκαν στο κατάλληλο χρονικό σημείο στην εθνική τους ομάδα, αλλά το όνειρο ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, έμεινε στα μισά.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
«Υπάρχει μόνο μία στιγμή κατά την οποία είσαι στην ώρα σου. Αν δεν είσαι εκεί, πάει να πει ότι πήγες ή πολύ νωρίς ή πολύ αργά». Τα παραπάνω λόγια του Γιόχαν Κρόιφ, δεδομένα, ξεπερνούν τον αθλητισμό. Ποιος απορρίπτει το ενδεχόμενο, όμως, φιλοσοφώντας για το ποδόσφαιρο, να έφτασε στο συγκεκριμένο απόσταγμα σοφίας;
Η κληρονομιά που «άφησε» στο σπορ είναι τεράστια, αλλά βίωσε και δύσκολες στιγμές, με μεγαλύτερο «παράπονο» όλων, τον χαμένο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Οι Ολλανδοί είχαν μία από αυτές τις «χρυσές γενιές», όπως συνηθίζουμε να λέμε, που παρότι όλοι στηρίζονταν πάνω τους για να πετύχουν ό,τι δεν κατάφερε -και δεν έχει καταφέρει- κανείς άλλος, δεν μπόρεσαν να χαρίσουν στη χώρα τους την απόλυτη ποδοσφαιρική τιμή: την κατάκτηση ενός Μουντιάλ.
Και όταν ο χρόνος αρχίζει να «κυλά» και οι παίκτες μίας σπουδαίας φουρνιάς μεγαλώνουν, τότε το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να περιμένεις την επόμενη. Οι Ολλανδοί, για παράδειγμα, είχαν αυτήν την ευκαιρία. Κάποιοι άλλοι, όχι.
Η Ουγγαρία των '50s και του Φέρεντς Πούσκας
Υπήρξε μία από τις πιο επιβλητικές ομάδες, που αγωνίστηκαν ποτέ σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Επί πέντε χρόνια και για 31 ματς, παρέμενε αήττητη και αποτελούσε το μεγαλύτερο φαβορί για την κατάκτηση του Μουντιάλ το 1954.
Παίκτες όπως οι Κότσιτς, Τσίμπορ, Χιντεγκούτι και στην κορυφή όλων, ο θρυλικός Φέρεντς Πούσκας, αποτελούσαν για χρόνια τον φόβο και τον τρόμο για κάθε άμυνα, υπό τις οδηγίες των Γκούσταβ Σέμπες και Μάρτον Μπούκοβι.
Στην πορεία προς τον τελικό, σκόραραν 25 φορές συνολικά, σε μόλις τέσσερα παιχνίδια. Ένα εξ αυτών στους ομίλους, ήταν απέναντι στη Δυτική Γερμανία, την οποία συνέτριψαν με 8-3!
Όταν συναντήθηκαν ξανά στον τελικό, όμως, παρότι οι Μαγυάροι προηγήθηκαν με 2-0 πριν καν συμπληρωθούν 10' παιχνιδιού, ηττήθηκαν με 2-3 και το ματς έμεινε στην ιστορία ως το «θαύμα της Βέρνης», καθώς κανείς δεν πίστευε ό,τι συνέβη.
Όσον αφορά στην Ουγγαρία, άλλη τέτοια ευκαιρία δεν είχε. Οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, μετά την εισβολή σοβιετικών τανκς τον Νοέμβριο του 1956, άλλαξαν εντελώς το τοπίο και κατά συνέπεια, το ποδόσφαιρο.
Η Ολλανδία των '70s και του Γιόχαν Κρόιφ
Μαζί με τους Ούγγρους και κάποιες εκδοχές της Βραζιλίας, πολλοί θεωρούν πως αποτέλεσαν τις πιο εντυπωσιακές ομάδες που εμφανίστηκαν ποτέ σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Τα '70s για την Ολλανδία αποτέλεσαν την πιο επιτυχημένη περίοδο της ιστορίας της. Η Φέγενορντ το 1970 και ο Άγιαξ για τρεις σερί σεζόν (1971, 1972, 1973) απέδειξαν την κυριαρχία του ολλανδικού ποδοσφαίρου, κατακτώντας το Κύπελλο Πρωταθλητριών.
Η εθνική ομάδα αποτελούσε μία μίξη αυτών των υπέρ-ομάδων, παρουσιάζοντας κάτι αντίστοιχο και πρωτοποριακό: το γνωστό, πλέον, ως Total Football. Τα ηνία της ομάδας παραδόθηκαν στον αναμορφωτή του «Αίαντα», Ρίνους Μίχελς, αλλά παρά το υψηλό του θεάματος, ο τελικός άφησε την Ολλανδία με άδεια τα χέρια.
Παρότι με μόλις ένα λεπτό να έχει συμπληρωθεί, οι «οράνιε» κέρδισαν πέναλτι και προηγήθηκαν με τον Νέεσκενς, ήδη πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, η Δυτική Γερμανία είχε ανατρέψει το σκορ. Το 2-1 υπέρ της διατηρήθηκε ως το φινάλε και το τρόπαιο χάθηκε.
Στην επόμενη διοργάνωση, χωρίς τον Γιόχαν Κρόιφ και με τον Ερνστ Χάπελ στον πάγκο, οι Ολλανδοί έφτασαν ξανά στον τελικό.
Εξίσου δραματικά, όμως, με τον δοκάρι του Ρόμπι Ρένζενμπρινκ λίγο πριν τελειώσει η κανονική διάρκεια, δεν τα κατάφεραν. Το ματς πήγε στην παράταση, η Αργεντινή σκόραρε δύο φορές και κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια και αρκετές γενιές με ταλέντο, ώστε οι Ολλανδοί να έχουν άλλη μία ευκαιρία.
Το 2010, στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής, έχοντας παίκτες στο ρόστερ τους όπως οι Σνάιντερ, Φαν Πέρσι και Άριεν Ρόμπεν, έφτασαν ξανά μία «ανάσα» από το τρόπαιο. Ξανά στην παράταση, όμως, από την Ισπανία αυτήν τη φορά, ηττήθηκαν κάνοντας το 0/3.
Η Πορτογαλία πριν και μετά τον Κριστιάνο Ρονάλντο
Η πρώτη σπουδαία φουρνιά της Πορτογαλίας, που παρουσιάστηκε σε Μουντιάλ, ήταν επί Εουσέμπιο. Στην παρθενική της συμμετοχή, εν έτει 1966, έφτασε έως την 3η θέση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Έκτοτε ουσιαστικά «εξαφανίστηκε», κάνοντας δύο εμφανίσεις μόνο -το 1986 και το 2002- στις οποίες αποκλείστηκε από τους ομίλους. Φαινόταν, όμως, πως από την έλευση του 21ου αιώνα «ερχόταν» μία πολύ καλή φουρνιά παικτών.
Φίγκο, Ρούι Κόστα, Νούνο Γκόμες και Βίτορ Μπαΐα είναι μόνο μερικοί από αυτούς, που έφτασαν την Πορτογαλία στα ημιτελικά του EURO 2000, στον τελικό του EURO 2004 και στην 4η θέση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006.
Στους προαναφερθέντες είχε προστεθεί ο Κριστιάνο Ρονάλντο, που φάνταζε ως διάδοχος του Φίγκο και τον ξεπέρασε κατά πολύ με την καριέρα του στην πορεία, αλλά και οι Ντέκο, Μανίς, Κοστίνια, Ζόρζε Αντράντε, δηλαδή οι παίκτες της μεγάλης Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο, που κατέκτησε το Κύπελλο UEFA (2003) και το Champions League (2004).
Στα γήπεδα της Γερμανίας έφτασαν πιο κοντά από ποτέ σε έναν τελικό, αλλά αποκλείστηκαν από τους Γάλλους. Η «χρυσή γενιά» αποσύρθηκε, η επόμενη δεν κατάφερε κάτι περισσότερο σε Μουντιάλ, αλλά τουλάχιστον, κατέκτησε το EURO το 2016.
Το Βέλγιο μιας πρώτης θέσης, χωρίς αντίκρισμα
Αζάρ, Κομπανί, Κουρτουά, Λουκάκου και πόσοι ακόμα, αποτέλεσαν την ελπίδα του Βελγίου για κάτι σπουδαίο στις μεγάλες διοργανώσεις, από το 2014 έως το 2022, μιας και πολλοί από αυτούς, πλέον έχουν αποσυρθεί.
Η πορεία του σε προκριματικές φάσεις Μουντιάλ και EURO, οδήγησε το Βέλγιο στην πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης της FIFA, αλλά το «μπαμ» σε τελική φάση, δεν συνέβη ποτέ.
Ό,τι καλύτερο επέδειξε ήταν στο Μουντιάλ της Ρωσίας το 2018, όταν τερμάτισε τρίτο, πίσω από Κροατία και Γαλλία που έφτασαν ως τον τελικό, νικώντας την Αγγλία στον μικρό τελικό με 2-0.
Η ευκαιρία μοιάζει να χάθηκε, αλλά το πραγματικά σπουδαίο αυτής της γενιάς, είναι πως άφησε κληρονομιά για τις επόμενες και έκτοτε, παράγονται αξιόλογοι ποδοσφαιριστές με μεγαλύτερη συχνότητα.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
