Στην Ευρώπη… φτερά στα ποδάρια, στην Ελλάδα… πρόβλημα

Ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά είναι που θα χάσεις από τον Παναθηναϊκό στο Καραϊσκάκη. Έτσι είναι, γι’ αυτό τα λένε ντέρμπι των αιωνίων. Κάποτε έπαιρναν οι «πράσινοι» πρωτάθλημα και ένας Ολυμπιακός με κάκιστη εικόνα εκείνη τη σεζόν, τους χαλούσε τη… φιέστα. Σε αυτό το επίπεδο, δεν υπάρχουν καλή και κακή κατάσταση. Υπάρχει το μυαλό, η ψυχή και τέτοια στοιχεία στον Ολυμπιακό το βράδυ της Κυριακής δεν υπήρξαν δυστυχώς.

Αρχίζω από τον κόσμο. Βρέθηκα στο μνημόσυνο της Θύρας 7 το Σάββατο. Είδα τον κόσμο να πλησιάζει τους παίκτες και να ζητά τη νίκη επί του Παναθηναϊκού, ως φόρο τιμής στις 21 ψυχές που «έφυγαν» από τη ζωή, στις 8 Φεβρουαρίου 1981. Πάντα τα ματς τέτοιες ημέρες είναι κάπως. Το βίντεο στα μάτριξ του γηπέδου, η όλη συγκίνηση. Αρκετές φορές ο Ολυμπιακός δεν… μάγεψε αυτή την ημέρα μνήμης, αλλά δεν είναι αυτή η δικαιολογία. Δεν έφταιξε αυτό. Άρχισε το ματς και σου δινόταν η αίσθηση πως η εξέδρα θα… λιώσει τον αντίπαλο. Μόνο που αυτό, έχει να κάνει με την ατμόσφαιρα, στο γήπεδο παίζουν έντεκα και ένας από την άκρη του πάγκου, δίνει τις ιδέες, το πλάνο.

Σε μια ειδική ημέρα λοιπόν, οι παραπάνω αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και αυτό είναι που πικραίνει απολύτως δικαιολογημένα τον κόσμο. Γι’ αυτό και στο τέλος υπήρξαν αποδοκιμασίες, έστω και αν δεν τις… άκουσαν όλοι οι παίκτες. Όπως νομίζει ο καθένας.

Έχω πάρα πολύ καιρό ενδοιασμό για το στυλ του Ολυμπιακού. Και όταν αρχίζω και βλέπω στο σημειωματάριό μου λευκές σελίδες, χωρίς κλασσικές ευκαιρίες, παραπέμπει και σε πολύ γιόμα. Δεν γίνεται σε αυτό το επίπεδο, να παίζεις με έναν αναμφισβήτητα έμπειρο προπονητή απέναντι, να σου έχει κατέβει με τρία στόπερ και να πηγαίνεις με σέντρα. Σέντρα στη σέντρα. Και οι περισσότερες κάκιστες. Πολλά ανεξήγητα πράγματα, ειλικρινά σε βαθμό που με εντυπωσίασαν.

Είδα στην Τρίπολη κάποιες στημένες φάσεις να εκτελούνται από τον Ποντένσε και να είναι μια χαρά. Και χθες, ο Ροντινέι έκανε… διαγωνισμό για το ποια θα είναι η χειρότερη! Και σίγουρα, όταν έχεις πάρει εξτρέμ και φτάνεις στο σημείο να ξαναπαίξεις με τον Βραζιλιάνο εξτρέμ, κάτι πάει λάθος. Όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά και στο μυαλό του προπονητή. Μπορεί να τον δεις με τη Λεβερκούζεν και να κάνει ματσάρα, αλλά χθες, μαζί με τον Κοστίνια ήταν από τους χειρότερους του γηπέδου.

Δεν διαφωνεί κανείς ότι πολλά από αυτά τα παιδιά, βοήθησαν τα μέγιστα την ομάδα για να κατακτήσει το Conference League και να κάνει το νταμπλ στα 100 χρόνια της «ερυθρόλευκης» ιστορίας. Μόνο που εκεί, δεν τελειώνει ο Ολυμπιακός. Κάθε άλλο, αρχίζει νέο κεφάλαιο, νέες προκλήσεις. Όταν λοιπόν βλέπω την ομάδα να κάνει οχτώ ματς στο Champions League και σε όλα να είναι ανταγωνιστική και στην Ελλάδα να δίνει δικαιώματα, δυστυχώς πως να μην πεις πως διαλέγουν παιχνίδια; Στην Ευρώπη να… τρώνε το χορτάρι και στην Ελλάδα, ένα στυλ «μπλαζέ». Και ως τώρα, στα μεγάλα ματς ο Ολυμπιακός έκανε (ή δεν έκανε) τα εξής:

-Από τον Παναθηναϊκό έχασε στο Καραϊσκάκη και ισοφάρισε στις καθυστερήσεις στη Λεωφόρο. Ανεξάρτητα αν φωνάζει για το πέναλτι στον Καμπελά στο 0-0. Ένας βαθμός στους έξι.

-Νίκησε την ΑΕΚ στο Καραϊσκάκη, ήρθε ισόπαλος στη Νέα Φιλαδέλφεια, στις καθυστερήσεις. Τέσσερις βαθμοί η σούμα.

-Ηττήθηκε από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, παρότι προηγήθηκε. Από τον ΠΑΟΚ αποκλείστηκε στο Κύπελλο Ελλάδας και στο πρωτάθλημα, τον έχει στο Καραϊσκάκη. Μηδέν η σούμα ως τώρα, μάξιμουμ οι τρεις. Σε έξι ματς των 18 βαθμών, το ταμείο λέει ως τώρα πέντε βαθμούς και θα μείνει εκεί ή θα πάει έξι σε «Χ» ή οχτώ σε νίκη. Τέτοιες επιδόσεις, δεν κάνουν διαφορά, ειδικά αν στο μενού προσθέτεις να μην κερδίζεις π.χ. στην Θεσσαλονίκη τον Άρη, να γκελάρεις στο Καραϊσκάκη με την Κηφισιά και ποιος άλλος ξέρει τι άλλο…

Εμένα αυτό που με προβληματίζει, είναι η εικόνα. Γιόμα. Πολύ γιόμα. Δεν γίνεται να μην μπορείς να πας και λίγο κάθετα. Και το χειρότερο είναι πως με τις αλλαγές στο τέλος, ένιωθες περισσότερη αναρχία, σαν να μην υπήρχε τακτική, αρχή, μέση και τέλος. Μια ομάδα με μεγάλες αποστάσεις, εικόνα… παράδοσης. Και αυτή την εικόνα, την έχουν παίκτες που κοίταξαν στα μάτια την Ρεάλ Μαδρίτης, την Μπαρτσελόνα, την Άρσεναλ, που δεν έχασαν από Αϊντχόφεν και Πάφο και που νίκησαν Καϊράτ, Λεβερκούζεν και Άγιαξ.

Πως μπορεί να εξηγείται αυτό; Ξεκάθαρα το στυλ του Μεντιλίμπαρ, ταιριάζει πολύ στην Ευρώπη. Το περσινό με την πίεση ψηλά και τα αντίπαλα στόπερ να… κουτουλάνε, δεν το βλέπουμε. Μέχρι και τους τερματοφύλακες ανάγκαζε σε λάθη, αλλά αυτό τώρα δεν θα το δούμε, ούτε από τον… σκασμένο Ελ Κααμπί, ούτε από τον Ταρέμι που είναι άλλου στυλ. Δεν θέλω να πιστεύω ότι αυτή η ήττα θα κάνει αρκετούς εσωτερικά να μετανιώσουν που δεν προχώρησαν σε δύο προσθήκες ακόμη. Στόπερ και μέσου.

Ο Μεντιλίμπαρ σε κάθε ματς στην Ελλάδα θα ‘χει τη δύσκολη απόφαση να κόβει δύο ξένους, δεν είναι και κάτι απλό. Νοοτροπία με τα ρεπό και τις άδειες δεν θα αλλάξει, δείχνει να ‘χει εμπιστοσύνη στους παίκτες του, αλλά στα δικά μου μάτια, με το 0-1 από τον Παναθηναϊκό κλονίστηκε αρκετά.

Βλέπω τον Ελ Κααμπί και αναρωτιέμαι τι έχει συμβεί. Πολύ πεσμένος μετά το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, ψάχνει τον καλό του εαυτό, μαζί με το νέο συμβόλαιο. Τέτοιο πήρε ο Ζέλσον Μαρτίνς και έχασε αυτό που… δεν χάνεται, για το 1-1 πριν μπούμε στο τελευταίο δεκάλεπτο. Τουλάχιστον θα ήταν μια αντίδραση, κάτι, ένα σημάδι. Κρίμα, όμως, που δεν μπόρεσαν οι «ερυθρόλευκοι» να ανταπεξέλθουν, γνώρισαν την ήττα και το έργο τους γίνεται δύσκολο. Και να νικούσαν, εξίσου δύσκολο θα ήταν, ίσως οι αποδοκιμασίες στο τέλος να ξυπνήσουν τον εγωισμό κάποιων. Όλοι κρίνονται σε αυτή τη διαδρομή, είναι το μόνο σίγουρο.

Ο Ολυμπιακός, όμως, παρουσίασε αδυναμίες του πρόσφατου παρελθόντος. Λες κι έβλεπα μια επανάληψη του αγώνα Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ, να σκοράρει στην πρώτη του φάση. Έτσι και τώρα ο Παναθηναϊκός με τον Ταμπόρδα. Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση όλο αυτό, αλλά ο Μεντιλίμπαρ γνωρίζει καλύτερα την ομάδα του και καλείται να βρει λύσεις στο επόμενο διάστημα. Και δεν θα είναι εύκολο, όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση. Κυρίως γιατί με την εικόνα σου, δείχνεις… κάπως στους αντιπάλους σου, πως σε διαβάζουν καλά, πως σε έμαθαν. Ε, όταν κι εσύ επιμένεις με τη σέντρα, τους το κάνεις πιο εύκολο… Ειδικά να υπάρχουν και αμυντικοί που ξέρουν να κόβουν…